การปกป้องจากสามีทหาร

เสียงโลหะกระทบกันดัง *เคร้ง!* สะท้อนก้องในความเงียบสงบยามวิกาล คมมีดพับเล่มเล็กที่ถูกซัดด้วยแรงมหาศาลปักฝังลึกเข้ากับวงกบหน้าต่างไม้สนอย่างแม่นยำ ปลายใบมีดยังคงสั่นระริกด้วยแรงเหวี่ยง ขณะที่หลินฟางเซียนเบี่ยงศีรษะหลบได้ทันในเสี้ยววินาที เส้นผมสีดำขลับเส้นหนึ่งปลิวหลุดร่วงลงสู่พื้น รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของอดีตเซียนหุ้นสาว เธอนิ่งสงบราวกับกระแสน้ำลึกที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกราก ภัยมืดไม่ได้มาจากกลุ่มทุนหน้าเลือดที่สูญเสียเงินนับล้านในตลาดหุ้นมืดเพียงอย่างเดียวเสียแล้ว เมื่อเกมการเงินถูกบีบจนมุมจนพวกมันไร้ทางสู้ สุนัขจนตรอกย่อมเลือกใช้วิธีสกปรกที่สุด นั่นคือการ "จ้างมือสังหาร" มาปิดปากเธอให้พ้นทางถาวร "อยู่ในบ้าน อย่าออกมา" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นเยือก พันจ่าเว่ยหลางที่ยืนบังอยู่เบื้องหน้าขยับตัวด้วยความเร็วราวดั่งเสือดาว ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานออกทางหน้าต่างที่กระจกแตกละเอียดทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงไล่กล่าวย่ำไปบนหลังคากระเบื้อง ตามด้วยเสียงการปะทะกันอย่างดุเดือดของหมัดและกระดูกในความมืด ฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสเข้ากับมิติลับในห้วงความคิด ความรู้เรื่องกราฟราคาและมูลค่าหุ้นในอีกสี่สิบปีข้างหน้าอาจทำให้เธอกุมความมั่งคั่งมหาศาล แต่มันไม่สามารถหยุดยั้งคมมีดของนักฆ่าอาชีพได้เลย หากไม่มีโล่กำบังที่มีชีวิตอย่างสามีของเธอคอยปกป้องอยู่เคียงข้าง ผ่านไปสิบนาทีที่ยาวนานราวกับชั่วกัลปสาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวกลับเข้ามาทางประตูหลังบ้าน เว่ยหลางก้าวเข้ามาในแสงไฟตะเกียงสลัว เสื้อผ้าเนื้อหยาบมีรอยฉีกขาดเล็กน้อยที่หัวไหล่ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเก่าและคราบเลือดจางๆ ที่ไม่ใช่เลือดของเขา มือหนากำคอเสื้อของชายชุดดำสวมหน้ากากที่หมดสติไว้แน่น ก่อนจะโยนร่างนั้นลงกับพื้นเสียงดัง *ตุบ* "มันรับคำสั่งมาจากใคร?" ฟางเซียนเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยประกายตาคมกริบราวกับผู้พิพากษา "ตระกูลจาง... และมีลายเซ็นต์ของกลุ่มทุนตระกูลซุนหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง" เว่ยหลางตอบเสียงเข้ม นัยน์ตาคมกริบเต็มไปด้วยโทสะระอุที่ถูกกดทับไว้ใต้ท่าทีสงบนิ่ง เขาคุกเข่าลงข้างกายภรรยา สำรวจเนื้อตัวเธออย่างรวดเร็วด้วยความห่วงใย "มือเจ้าเย็นเฉียบ... เซียนเซียน ผมเกือบจะ..." ฟางเซียนยกมือขึ้นแตะสันหนาของสามีเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน แม้ภายนอกเธอจะดูแข็งกร้าวและคำนวณทุกอย่างอย่างแม่นยำราวกับเครื่องจักร แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ อ้อมแขนที่อบอุ่นและแผ่นหลังกว้างของนายทหารผู้นี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมั่นใจว่าเธอยังคงเป็นมนุษย์ที่มีลมหายใจ เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับกลิ่นอายความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านม่านไม้ไผ่กระทบกับโต๊ะไม้ในครัว กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมและรากบัว" ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ส่งกลิ่นยั่วน้ำลายคละเคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นหอมของข้าวต้มร้อนๆ ที่โรยต้นหอมซอยละเอียด ฟางเซียนกำลังงละมุนละไมกับการเคี่ยวซุปในหม้อดินเผาอย่างใจเย็น ราวกับเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อคืนเป็นเพียงเรื่องโกหก แต่เว่ยหลางที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับไม่ได้มีท่าทีผ่อนคลายเช่นนั้น ชายหนุ่มวางเอกสารฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้เบาๆ แต่กลับเรียกความสนใจจากภรรยาได้ทันที ฟางเซียนก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวหนังสือหัวข้อชัดเจน *ใบลาออกจากราชการทหาร* "คุณหมายความว่าอย่างไร?" ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตา หล่อนวางทัพพีในมือลงช้าๆ น้ำเสียงจริงจังขึ้นทันที "กองทัพคือความภาคภูมิใจของคุณ ตำแหน่งพันจ่าที่คุณไต่เต้าขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ... คุณจะทิ้งมันเพียงเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างนั้นหรือ?" เว่ยหลางสบตากับภรรยาด้วยความแน่วแน่ แววตาของนายทหารหนุ่มไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวบางของเธอไว้ อุณหภูมิอุ่นซ่านถ่ายทอดผ่านฝ่ามือที่ผ่านการจับอาวุธมาอย่างโชกโชน "ยศถาบรรดาศักดิ์หรือเงินเดือนในกองทัพ มีค่าอะไรหากผมปกป้องผู้หญิงที่ผมรักที่สุดไม่ได้?" เว่ยหลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่หนักแน่นดั่งหินผา "ผมไตร่ตรองมาดีแล้ว เซียนเซียน ตระกูลจางและพวกกลุ่มทุนเริ่มใช้วิธีสกปรกไร้ขีดจำกัด หากผมยังมัวแต่ไปประจำการในค่ายทหาร ปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับพวกมันตามลำพัง ผมคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้อีกชั่วชีวิต ต่อไปนี้ หน้าที่เดียวของผมคือการเป็นบอดี้การ์ดและสามีคอยสนับสนุนทุกก้าวเดินของคุณแบบเต็มเวลา" ฟางเซียนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยด้านชาและเย็นชาจากการต่อสู้ในโลกธุรกิจเคี่ยวกรำ กลับรู้สึกไหววูบอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าการลาออกตอนนี้หมายถึงการสละอนาคตในราชการทหารที่เขารัก แต่เว่ยหลางกลับเลือกเธอ เลือกที่จะแลกทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของภรรยาคนนี้ "คุณตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม? ถ้าลาออกแล้ว... คุณจะต้องมาเป็นลูกมือให้ฉันทำธุรกิจค้าขาย ปลูกผัก เลี้ยงปลา และอาจจะต้องฟังฉันบ่นเรื่องการบริหารเงินทุนทุกวันนะ" ฟางเซียนแกล้งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความซาบซึ้งระบายขึ้นบนใบหน้า "ต่อให้ต้องไปขายเต้าหู้ริมถนน หรือเป็นคนขับรถบรรทุกให้ภรรยาเศรษฐีร้อยล้าน ผมก็ยินดีทำทั้งนั้น" เว่ยหลางหัวเราะในลำคอเบาๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อคืนมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่โอบล้อมคนทั้งสองไว้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาท *ปัง! ปัง! ปัง!* "หลินฟางเซียน! นังสะใภ้อกตัญญู! แกหลบหัวอยู่ที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่เฒ่าจางแผดเผาทำลายความเงียบสงบยามเช้า ตามด้วยเสียงทุบประตูไม้เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเข้ามาให้ได้ เว่ยหลางขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของอดีตนายทหารทันที เขาเตรียมจะลุกขึ้นไปจัดการกับปัญหาเรื้อรังนี้ด้วยตัวเอง แต่ฟางเซียนกลับเอื้อมมือไปแตะแขนห้ามไว้เสียก่อน มุมปากของอดีตเซียนหุ้นยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่นักลงทุนมักใช้ก่อนจะปิดดีลธุรกิจครั้งใหญ่ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ "ไม่ต้องครับสามี... ในเมื่อคุณลาออกจากราชการมาเป็นผู้ช่วยผมเต็มตัวแล้ว วันนี้เรามาเริ่มต้น 'บทเรียนแรก' ในการจัดการกับแม่สามีจอมปลอมและญาติทรยศกันดีกว่า" ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซั่งที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน เธอเดินไปปลดกลอนประตูช้าๆ โดยมีเว่ยหลางยืนซ้อนหลังคอยคุ้มกันราวกับเงาตามตัว ประตูไม้เปิดออกเผยให้เห็นร่างของแม่เฒ่าจางที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้ง พร้อมด้วยญาติห่างๆ อีกสามคนที่ถือท่อนไม้มาด้วยท่าทีคุกคาม แต่สิ่งที่ทำให้ฟางเซียนหรี่ตาลงไม่ใช่ท่าทีเกรี้ยวกราดเหล่านั้น กลับเป็นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของแม่เฒ่าจาง ที่ประทับตราลับของ "ธนาคารกลางเมืองหลวง" ซึ่งเป็นข้อมูลวงในระดับสูงที่คนธรรมดาไม่มีทางเข้าถึงได้! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ