ทิ้งคราบเชฟ สู่บ้านสวน

แฟ้มเอกสารสัญญาโอนหุ้นถูกโยนลงกระแทกกับพื้นกระจกจนเกิดเสียงดังสนั่น ลายเซ็นปลอมแปลงที่เห็นเด่นชัดบนหน้ากระดาษทำให้มุมปากของรินรดาเหยียดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าเรียบเนียนของเชฟสาวมือโปรผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับมิชลินมาโชกโชน เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงในร้านอาหารหรูที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นหยาดเหงื่อแรงกายของมารดาผู้ล่วงลับ ทว่าเวลานี้มันกลับถูกยึดครองด้วยความโลภของคนในสายเลือดเดียวกัน "แกจะฟ้องร้องไปก็เปล่าประโยชน์ รินรดา! ศาลตัดสินยังไงก็สู้หลักทรัพย์ที่ฉันถืออยู่ไม่ได้ ร้านนี้ตอนนี้เป็นของฉันกับแม่แล้ว แกเก็บข้าวของออกไปซะเถอะ!" เสียงแหลมสูงของน้าตลับดังลั่นสำนักงาน ผู้เป็นญาติสายสูบเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกันเชิดหน้าชูตาด้วยความลำพองใจ สองมือเท้าสะเอวราวกับนางพญาผู้กำชัยชนะ ขณะที่ลูกน้องร่างใหญ่สองคนยืนประกบซ้ายขวาเพื่อคอยกดดัน รินรดาไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารพวกนั้น เธอก้มลงจัดระเบียบกระดุมเสื้อสูทสีครีมของตนเองอย่างใจเย็น ราวกับกำลังเตรียมตัวเดินเข้าครัวเพื่อรังสรรค์เมนูชั้นเลิศ มากกว่าการถูกขับไล่ออกจากอาณาจักรของตนเอง ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ชั่วขณะทำให้คนฟังเริ่มรู้สึกอึดอัด รินรดายกมือขึ้นทัดผมปรกใบหู เผยให้เห็นแววตาคู่คมที่นิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ เธอยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นอายความกดดันที่ถูกสะสมมานานนับปีแผ่ซ่านออกมาจนน้าตลับเผลอผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ของปลอม... ต่อให้เคลือบด้วยทองคำแท้ มันก็ยังคงเป็นของปลอมอยู่วันยังค่ำครับ น้าตลับ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "จำเอาไว้ให้ดีว่าสิ่งที่น้าได้ไปในวันนี้ มันเป็นแค่เศษกระดาษที่รอวันเผาทำลายเท่านั้นเอง" "อีเด็กเนรคุณ!" น้าตลับกรีดร้องด้วยความโกรธจัดเมื่อถูกตบหน้าด้วยความจริง "คิดว่าเก่งนักหรือไง เชฟกระจอกๆ อย่างแกออกไปจากที่นี่แล้วจะไปซุกหัวนอนที่ไหน! ที่ดินผืนนั้นที่แม่แกทิ้งไว้ให้ มันก็แค่ป่ารกร้างกันดารห่างไกลความเจริญ แกจะไปทำอะไรกินได้นอกจากอดตาย!" รินรดาเพียงแค่คลี่ยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตามองรอบร้านอาหารที่เต็มไปด้วยความทรงจำครั้งเก่า ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินออกจากประตูร้านไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้น้าตลับยืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคืองที่ไม่ได้เห็นน้ำตาของหลานสาวตามที่คาดหวัง ภายในรถยนต์ส่วนตัวที่เคลื่อนตัวออกมาจากตัวเมืองอันวุ่นวาย รินรดาทอดสายตามองทัศนียภาพสองข้างทางที่เริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงระฟ้ากลายเป็นทุ่งนาสีเขียวขจี สมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดในมือสั่นเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ—มิติลับในมือถือที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่จำความได้ ระบบอัจฉริยะที่บรรจุเมล็ดพันธุ์พืชหายาก น้ำวิเศษเร่งการเจริญเติบโต และตำรับอาหารระดับตำนานที่สูญหายไปตามกาลเวลา นี่ไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นต่างหาก... เป้าหมายของเธอคือที่ดินมรดกผืนสุดท้ายที่มารดาเคยบอกไว้ อำเภอชนบทห่างไกลที่ขึ้นชื่อเรื่องความเงียบสงบ และเป็นที่ตั้งของฟาร์มเก่าแก่ซึ่งมีเจ้าของใหม่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุและไร้ไมตรีจิตรออาศัยอยู่ข้างเคียง—ผู้กองธันวา อดีตนายทหารปลดประจำการผู้มีลูกติดและสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยว รถกระบะคันเก่าแล่นมาจอดสนิทหน้าบ้านไม้กึ่งปูนชั้นเดียวที่ล้อมรอบด้วยแปลงผักรกร้างและวัชพืช รินรดาก้าวลงจากรถ สูดหายใจรับอากาศบริสุทธิ์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของดินและฝน แม้รอบตัวจะดูทรุดโทรม แต่ในสายตาของเชฟมือโปรผู้มองเห็นคุณค่าของวัตถุดิบ ที่ดินผืนนี้คือผืนผ้าใบชั้นดีที่เธอกำลังจะแต่งแต้มมันด้วยความสำเร็จ "คุณเป็นใคร มาทำอะไรแถวนี้ ที่นี่ไม่อนุญาตให้คนแปลกหน้าเข้ามาพล่อยๆ นะครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีเข้มและกางเกงสนาม ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่บ่งบอกถึงวินัยการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ผู้กองธันวายืนกอดอกมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาจับผิดและระแวดระวัง โดยมีเด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบ "น้องข้าวหอม" แอบเกาะชายเสื้ออยู่ด้านหลัง โผล่ดวงตากลมโตสุกใสออกมามองผู้หญิงแปลกหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น รินรดาหันกลับไปสบตากับอดีตนายทหารหนุ่ม นัยน์ตาคมกริบของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ เกิดประกายไฟจางๆ ที่ไม่มีใครยอมใคร "ฉันคือเจ้าของที่ดินผืนนี้คนใหม่ครับ ผู้กอง..." รินรดาตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงท้องร้องของเด็กหญิงตัวน้อยก็ดังขึ้นทำลายความตึงเครียด น้องข้าวหอมซุกหน้าเข้ากับแผ่นหลังของบิดา พร้อมกับกระซิบเบาๆ ด้วยความหิวโหย "คุณพ่อขา... หนูหิวข้าวแล้ว..." ธันวาขมวดคิ้วมุ่น มองหน้าหญิงสาวสลับกับลูกสาวด้วยความหนักใจ อาหารในบ้านมีเพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปห่อสุดท้ายที่ใกล้หมดอายุ ทว่าในวินาทีที่รินรดาก้าวถอยหลัง เปิดกระเป๋าเดินทางแล้วหยิบวัตถุดิบสดใหม่ที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติลับเมื่อครู่ กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรและเนื้อสัตว์ชั้นดีก็โชยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบริเวณบ้านสวนทันที... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ