กฎเหล็กในห้องทำงาน

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นที่ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานปรับอากาศเย็นฉ่ำ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดนี้น่าอภิรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคุณคิดว่าการเอาชื่อเสียงบนโลกโซเชียลมาเป็นใบเบิกทางในการทำงานร่วมกับพิพิธภัณฑ์ของเรา แล้วจะทำตัวเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ กลิ้งกลอกไร้ระเบียบวินัยได้ล่ะก็... เชิญเดินกลับออกไปทางเดิมได้เลยค่ะ คุณไอวี่" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล แต่บาดลึกทุกคำพูดถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำอย่างพอดีของผู้หญิงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ อลิซ... ภัณฑารักษ์สาวมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับเซียน เธอนั่งไขว่ห้างหลังตรงแหน่วราวกับไม้บรรทัดเหล็ก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูจ้องมองอินฟลูเอนเซอร์สาวชื่อดังอย่างฉัน ราวกับฉันเป็นเพียงเศษฝุ่นละอองที่น่ารำคาญใจบนโบราณวัตถุล้ำค่า ฉัน—ไอวี่ อินฟลูเอนเซอร์สาวที่มียอดผู้ติดตามทะลุหลักล้าน สูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมพลังงานบวกทั้งหมดที่มีเพื่อไม่ให้เผลอยื่นมือไปคว้าแฟ้มเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะแล้วปาใส่หน้าสวยๆ นิ่งๆ นั่นให้หายหมั่นไส้ ให้ตายสิ! นี่ฉันยอมรับงานโปรเจกต์พิเศษร่วมกับพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ เพื่อช่วยกู้ภาพลักษณ์และดึงดูดคนรุ่นใหม่ให้หันมาสนใจงานศิลป์ตามคำขอร้องแกมบังคับของบรรณาธิการนะ ไม่ได้มาสมัครเป็นทาสในเรือนเบี้ยของใคร! "พูดจาแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะคะ คุณภัณฑารักษ์" ฉันยิ้มหวานหยาดเยิ้มชนิดที่ถ้าเป็นผู้ชายคงใจละลายไปแล้ว แต่สำหรับอลิซ... เธอกลับขมวดคิ้วมุ่นหนักกว่าเดิม "ฉันมาตรงเวลาเป๊ะ สี่โมงเย็นสิบห้าวินาที ไม่ทราบว่าวินาทีไหนของฉันที่มันแสดงถึงความ 'ไร้ระเบียบวินัย' ที่คุณเพิ่งร่ายยาวมาคะ หรือว่าสมองส่วนการคำนวณเวลาของคุณมีปัญหา?" "สิบห้าวินาทีที่คุณเสียไปกับการยืนโพสต์ท่าถ่ายรูปเซลฟีกับรูปปั้นหินอ่อนหน้าประตูทางเข้าต่างหากค่ะ คือความไร้ระเบียบวินัยในสายตาฉัน" อลิซตอบกลับทันควันอย่างไม่มีใครยอมใคร เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเท้าเข้าหาฉันทีละก้าวอย่างคุกคาม "จำไว้เลยนะคะ คุณไอวี่ ว่าที่นี่คือพิพิธภัณฑ์ ไม่ใช่สตูดิโอถ่ายแบบส่วนตัวของคุณ ทุกตารางเมตรมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ไม่ใช่พื้นที่สำหรับให้คุณมาสร้างคอนเทนต์เรียกยอดไลก์ตื้นเขิน" โอ้โห... เจ็บจี๊ด! ฉันเผลอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างนึกฉุน ความใจร้อนที่ถูกกดทับไว้เริ่มส่งเสียงประท้วงในอก ปกติแล้วไม่เคยมีใครกล้าพูดจาดูถูกอินฟลูเอนเซอร์แถวหน้าอย่างฉันแบบนี้มาก่อน คนส่วนใหญ่มีแต่จะคอยเอาใจ ยิ้มรับ และตามใจทุกอย่าง แต่ผู้หญิงตรงหน้า... อลิซ กลับมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอคติและความเย่อหยิ่งตั้งแต่แรกพบ แต่จะให้ยอมแพ้เหรอ? ฝันไปเถอะ! ยิ่งเธอดูดถูกฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากเอาชนะใจยัยน้ำแข็งนี่ให้ได้ดูสักตั้ง! "งั้นเหรอคะ?" ฉันก้าวเท้าสวนขึ้นไปประชิดตัวเธอระยะประชิด ความสูงของเราไม่ได้ต่างกันมากนักทำให้เราสบตากันได้ในระดับสายตาพอดี ฉันจ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นที่วูบไหวไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อฉันขยับเข้ามาใกล้เกินระยะปลอดภัย "ถ้าฉันพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า คอนเทนต์ตื้นเขินของฉันเนี่ยแหละ ที่จะดึงคนให้เข้ามาดูนิทรรศการของคุณจนล้นทะลัก คุณจะยอมกราบขอโทษฉันสามครั้งกลางโถงนิทรรศการไหมล่ะคะ?" อลิซชะงักไปเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกันทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวฉันดูเหมือนจะไปปะปนกับกลิ่นชาขาวสะอาดๆ ของเธออย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาคมกริบของเธอกวาดมองใบหน้าฉันตั้งแต่หน้าผากจรดริมฝีปาก ก่อนจะไหววูบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก... มันรวดเร็วเกินกว่าจะจับ แต่แล้ว เธอก็ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเย้ยหยันในที "มั่นใจเกินไปหรือเปล่าคะ?" อลิซกระซิบเสียงแผ่ว ชิดริมหูฉันจนขนลุ่มลุกชัน "ถ้าคุณทำไม่ได้อย่างที่ปากว่า... คุณต้องถอนตัวจากโปรเจกต์นี้ทันที และห้ามเหยียบเข้ามาในพิพิธภัณฑ์ของฉันอีกตลอดกาล... ดีลไหมคะ?" ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ กำลังจะอ้าปากตอบรับคำท้าทายที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีนี้— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูไม้สีเข้มที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปร่งของคีย์ ช่างภาพส่วนตัวและคู่หูคู่คิดของฉันก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้า แต่ดวงตาของเขากลับเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพของเราสองคนที่ยืนประจันหน้ากันห่างกันไม่ถึงคืบ "อุ๊ย... ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" คีย์ส่งเสียงแซวหน้าตาเฉย "พอดีผมแค่จะมาบอกว่า... ไอวี่ ข้างนอกนั่น มีคนกลุ่มใหญ่กำลังเดินตรงมาที่นี่ และดูเหมือนว่า... พวกเขาจะมาหาคุณนะ" ฉันกับอลิซผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต อลิซกระแอมไอเบาๆ เพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเยือกเย็นตามเดิมในเสี้ยววินาที เธอยืดตัวตรงแล้วจัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ "ใครคะ?" อลิซเอ่ยถามเสียงเรียบ หันไปมองหน้าคีย์ คีย์ยิ้มกริ่ม ชำเลืองมองฉันแวบหนึ่งด้วยสายตากรุ้มกริ่มก่อนจะตอบประโยคที่ทำให้เลือดในกายของฉันสูบฉีดพล่าน และทำให้อลิซต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม... พร้อมกับคณะสื่อมวลชนสายประวัติศาสตร์ชุดใหญ่ครับ พวกเขาบอกว่า... อยากมาดูการทำงานร่วมกันระหว่าง 'ภัณฑารักษ์มือหนึ่ง' กับ 'อินฟลูเอนเซอร์คนดัง' เป็นการส่วนตัวครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่โลกใบนี้ร่วมกับสายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีนะคะ