หุบเหวแห่งความตายและเศษเสี้ยวประกายกระบี่

"ศิษย์น้อง... เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือว่าเหตุใดเส้นทางของเจ้าจึงต้องจบลงตรงนี้" น้ำเสียงของ 'จางเหว่ย' ผู้เป็นศิษย์พี่ร่วมสำนักราบเรียบเย็นชาดั่งคมน้ำแข็งที่จ่ออยู่บนลำคอ ทว่าในแววตากลับฉายชัดถึงความกระหายในอำนาจที่ปิดไม่มิด หลี่มู่เฉินที่บัดนี้ร่างอาบชุ่มไปด้วยโลหิตสีชาดกัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก แรงกดทับจากฝ่ามือของผู้อาวุโสสำนักที่ตรึงร่างเขาไว้กับขอบผา 'หุบเหวอสูร' ทำให้กระดูกซี่โครงของเขาร้าวรานราวกับจะแหลกสลาย "ความจงรักภักดีที่ข้ามอบให้สำนัก... ความทุ่มเทที่ข้าสละเลือดเนื้อเพื่อปกป้องเกียรติยศของพวกท่าน... นี่คือสิ่งที่ข้าได้รับตอบแทนงั้นหรือ?" หลี่มู่เฉินเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้จุดตันเทียนจะถูกหัตถ์มารทำลายจนพลังปราณรั่วไหลจนสิ้น แต่แววตาของเขายังคงคมกล้าดั่งกระบี่ที่ยังไม่ยอมหักสะบั้น เขามองหน้าศิษย์พี่และผู้อาวุโสที่ยืนล้อมรอบด้วยความสมเพช "โลกใบนี้ไม่ได้ตัดสินกันที่ความดีงาม มู่เฉิน" ผู้อาวุโสอาวุโสอาภรณ์สีม่วงกล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "แต่ตัดสินกันที่ 'อำนาจ' และ 'ทรัพยากร' เคล็ดกระบี่บรรพกาลที่เจ้าครอบครองอยู่... มันมีค่าเกินกว่าจะตกอยู่ในมือของขยะที่ไร้พลังเช่นเจ้า" สิ้นคำกล่าว ร่างของหลี่มู่เฉินก็ถูกผลักลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ลมกรรโชกแรงหวีดหวิวข้างหูราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณร้ายที่ถูกจองจำในหุบเหวไร้ก้นบึ้ง ร่างกายของเขาร่วงหล่นดั่งใบไม้ที่ถูกกระชากจากกิ่งก้าน ความเย็นยะเยือกของไออสูรแทรกซึมเข้าสู่บาดแผล จิตวิญญาณของเขาเริ่มพร่าเลือน ทว่าในความมืดที่ไร้ทางรอดนั้น ปรากฏแสงสีครามสว่างวาบขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ *ข้า... จะไม่ตายที่นี่* ตูม! ร่างของเขากระแทกเข้ากับพื้นดินที่แข็งดั่งเหล็กกล้า แรงปะทะทำให้กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่น หลี่มู่เฉินกระอักเลือดคำโต ดวงตาที่พร่ามัวค่อยๆ ปรับโฟกัสเข้ากับบรรยากาศโดยรอบ ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนของคนเป็น ทว่ากลับเป็นโถงถ้ำโบราณที่ประดับไปด้วยอักขระเวทที่เรืองรองดุจดวงดารา และตรงกลางโถงถ้ำนั้น... ศิลาสีดำสนิทที่แผ่ไอสังหารอันน่าเกรงขามวางตั้งตระหง่านอยู่ หลี่มู่เฉินลากร่างที่แทบไร้ความรู้สึกเข้าหาศิลาโบราณนั้น มือที่สั่นเทาเอื้อมสัมผัสพื้นผิวที่ขรุขระ ทันใดนั้น กระแสพลังงานมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่เส้นชีพจรที่พังทลายของเขา ความเจ็บปวดดั่งถูกมีดนับพันกรีดลึกทั่วร่างถาโถมเข้ามา แต่นั่นหาใช่ความเจ็บปวดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดไม่... สิ่งที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณของเขาคือ 'ภาพนิมิต' ที่ปรากฏขึ้นในหัว มันคือภาพของยอดกระบี่ผู้หนึ่งที่ยืนอยู่เหนือภูเขาซากศพ สองมือร่ายรำกระบี่เพียงกระบวนท่าเดียว ท้องฟ้าก็แยกออกจากกันเป็นสองเสี่ยง! "เคล็ดกระบี่... ทลายจันทรา?" เขากระซิบชื่อวิชาที่แว่วเข้ามาในจิตวิญญาณ พลังปราณที่เคยรั่วไหลบัดนี้กลับควบแน่นหมุนวนอยู่ในจุดตันเทียนที่ถูกทำลาย ผสานเข้ากับเศษเสี้ยวของจิตสังหารโบราณที่สถิตอยู่ในศิลา ก่อเกิดเป็นพลังงานสายใหม่ที่ดิบเถื่อนและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม ขณะที่เขากำลังดูดซับพลังนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็บังเกิดขึ้นทั่วทั้งหุบเหว เศษหินถล่มลงมาดั่งฝนห่าใหญ่ หลี่มู่เฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความอาฆาตอีกต่อไป แต่มันแฝงไปด้วยประกายของความหยั่งรู้และความเย็นชาที่เหนือกว่ามนุษย์ปุถุชน ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากโถงถ้ำ แสงสีเงินวาววับก็พุ่งผ่านความมืดเข้ามาปักลงตรงหน้าเขาอย่างแม่นยำ มันคือกระบี่เซียนที่เขาจำได้ดี... 'จันทราเร้นรัก' กระบี่ประจำกายของไป๋หลิงซิน นางเซียนผู้เย็นชาแห่งตำหนักเหมันต์! เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่หนักแน่นดั่งก้าวย่างของพยัคฆ์ดังขึ้นจากเงามืด ปรากฏร่างสตรีในชุดขาวบริสุทธิ์ที่เปรอะเปื้อนด้วยรอยเลือดและฝุ่นดิน นางมองหลี่มู่เฉินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "เจ้ายังไม่ตาย..." นางกล่าว เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปยังศิลาโบราณเบื้องหลังเขา "และเจ้า... กำลังจะทำสิ่งที่เปลี่ยนยุทธภพไปตลอดกาล" หลี่มู่เฉินมองนาง สลับกับกระบี่ที่ปักอยู่ตรงหน้า ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "เจ้ามาเพื่อหยุดข้า... หรือมาเพื่อเป็นพยานให้กับการล่มสลายของบัลลังก์อสูรกันแน่?" สิ้นคำถามของเขา ท้องฟ้าเหนือหุบเหวอสูรที่เคยเป็นเพียงความมืดมิด พลันถูกฉีกกระชากด้วยสายฟ้าสีโลหิตที่ฟาดลงมากลางโถงถ้ำ เสียงคำรามจากเบื้องบนสะท้อนความโกรธเกรี้ยวของสวรรค์ แต่หลี่มู่เฉินกลับหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาเอื้อมไปคว้าด้ามกระบี่ 'จันทราเร้นรัก' ไว้มั่น... และในวินาทีที่นิ้วสัมผัสโลหะเย็นเฉียบ รัศมีกระบี่มหาศาลก็ระเบิดออกจนผนังถ้ำพังทลายเผยให้เห็นกองทัพมารนับพันที่ยืนล้อมรอบปากเหว รอคอยการปรากฏตัวของเขา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ และหวังว่าท่านจะรอติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ - เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ -