สมการที่ไม่สมดุล

เสียงกริ่งเตือนภัยสีเหลืองอำพันที่กะพริบถี่ๆ บนหน้าจอคอนโซลหลัก ไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่รินรดาเท่ากับการปรากฏตัวของร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับ ที่กำลังก้าวผ่านประตูอัตโนมัติเข้ามาในห้องปฏิบัติการควบคุมระบบนิเวศจำลอง โดยไม่แม้แต่จะชายตากลมกลืนไปกับบรรยากาศที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมันขึ้นมาตลอดสามปีเต็ม กลิ่นอายของความไร้ที่ติ และความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวตนของเขา ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงหลายองศาในชั่วพริบตา "คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในเขตปลอดบุคลากรภายนอก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ก่อนได้รับอนุญาตจากหัวหน้าโครงการอย่างฉันค่ะ คุณธันวา" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ใต้กำมะหยี่ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรง The Row เปล่งประกายความไม่พอใจอย่างชัดเจน เธอยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารโครงการฟื้นฟูผืนป่าชุมชนถูกวางทับด้วยแท็บเล็ตที่แสดงกราฟฟิกการใช้พลังงานในเขตพื้นที่สีเขียว ซึ่งกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล ธันวาหยุดฝีเท้าลง ห่างจากเธอไม่ถึงสามก้าว ดวงตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงหน้าเรียบตึงของหญิงสาว มุมปากหยักลึกยกขึ้นน้อยมาก มากเสียจนแทบจะเรียกว่าเป็นภาพลวงตา "ถ้าผมรอ 'การอนุญาต' จากคุณ รินรดา... ระบบอัลกอริทึมที่คุณภาคภูมิใจนักหนานี้ คงปล่อยให้งบประมาณแผ่นดินสูญเปล่าไปอีกสามล้านบาทก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินด้วยซ้ำ" น้ำเสียงของเขาต่ำทุบและราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล ราวกับเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดเท่านั้น รินรดาขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อบริเวณขากรรไกรขยับไหว เธอเกลียดความมั่นอกมั่นใจอย่างไร้เหตุผลมนุษยธรรมของเขา เกลียดวิธีที่เขาใช้ตัวเลขและสมการทางคณิตศาสตร์มาตีค่าชีวิตและความเป็นอยู่ของชาวบ้านในชุมชนป่ารอบนอก ว่าเป็นเพียง "ความแปรปรวนของระบบ" ที่ต้องแก้ไขให้เข้าล็อก "คุณกำลังมองทุกอย่างเป็นแค่สมการตัวเลขค่ะ ธันวา!" เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างเหลืออด ความสูงของเธอที่ไล่เลี่ยกันเมื่อสวมรองเท้าส้นสูงทำให้เธอไม่ต้องแหงนมองเขา "แต่สำหรับฉัน และชาวบ้านที่ห้วยหินลาด... นั่นคือลมหายใจ คือผืนดิน คือบ้าน! โค้ดที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อบีบอัดการใช้พลังงาน มันกำลังฆ่าวิถีชีวิตของพวกเขาช้าๆ คุณเข้าใจความหมายของคำว่า 'มนุษยธรรม'พอบ้างไหมคะ?" ธันวาไม่ถอยหลังหนี เขากลับโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนรินรดาได้กลิ่นสัมผัสจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นไม้สนผสมความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้อง "ความรู้สึกของคุณ... ไม่มีผลต่อความเสถียรของเซิร์ฟเวอร์หรอกนะริน" เขาพูดเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "โลกไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความเห็นอกเห็นใจ แต่มันขับเคลื่อนด้วยตรรกะที่ไร้ความผิดพลาด และระบบที่คุณออกแบบมาเพื่อช่วยเหลือชุมชนนั้น กำลังมีช่องโหว่ที่เปิดโอกาสให้เกิดการรั่วไหลของข้อมูลสำคัญ... ข้อมูลที่บริษัทของคุณไม่ควรปล่อยให้มันหลุดรอดไปเด็ดขาด" คำพูดนั้นทำให้ระดับความโกรธในอกของหญิงสาวชะงักงันไปชั่วขณะ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น พยายามค้นหาเจตนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของวิศวกรผู้ไร้หัวใจ แต่สิ่งที่เธอพบมีเพียงความจริงจังที่เฉียบคมจนน่ากลัว "คุณหมายความว่ายังไงคะ?" เธอถามเสียงต่ำลง ความระแวงเริ่มเข้ามาแทนที่โทสะ ก่อนที่ธันวาจะได้ตอบคำถาม เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอหลักด้านหลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง—ทว่าคราวนี้ไม่ใช่สัญญาณเตือนสีเหลือง แต่เป็นแสงสีแดงฉานที่กะพริบถี่พร้อมกับข้อความระบบที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพใหญ่ *[System Warning: Unauthorized Data Access Detected from External IP Address]* ทั้งคู่หันไปมองหน้าจอพร้อมกัน รินรดาหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดคำสั่งแปลกปลอมกำลังรayล้อมฐานข้อมูลโครงการอนุรักษ์ที่เธอทุ่มเทสร้างมาทั้งชีวิต โค้ดชุดนั้นมีความซับซ้อนและคุ้นเคยอย่างประหลาด... มันคือลายมือการเขียนโค้ดที่เธอเคยเห็นในโปรเจกต์ลับของธันวาเมื่อปีก่อน เธองطขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและไม่ไว้วางใจ ธันวาไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นดันแว่นตานิ่งๆ ก่อนจะหันมาสบตากับเธอ นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนแสงสีแดงวับวาวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ "ดูเหมือนว่า... มีคนกำลังพยายามลบหลักฐานบางอย่างออกจากเซิร์ฟเวอร์ของคุณ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่มือของเขากลับคว้าข้อมือเรียวของรินรดาเอาไว้แน่นด้วยแรงที่ห้ามปฏิเสธ "และถ้าคุณยังยืนกรานที่จะใช้ความรู้สึกตัดสินใจตอนนี้ เราคงไม่มีเวลาแม้แต่จะกู้ไฟล์สุดท้ายที่เหลืออยู่... ไฟล์ที่พิสูจน์ว่าโปรเจกต์ของคุณกำลังถูกเจาะระบบจากคนใกล้ตัวคุณเอง" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาที่แนบอยู่บนข้อมือ และความจริงที่ว่า... เธออาจกำลังไว้ใจคนผิดมาตลอดเวลา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดประตูเข้าสู่โลกแห่งสมการหัวใจในบทแรกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ