เปลวเพลิงที่หวนคืน

"หากเจ้ายังขัดขืน... ชุดมงคลสีชาดนี้ ก็คงได้กลายเป็นชุดห่อศพของคนในสกุลหลินแทน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารเย็นเยียบราวกับคมดาบที่พาดผ่านลำคอ ทำให้หลินเหม่ยอิงสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่เคยรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการถูกทรมานจนลมหายใจสุดท้ายดับสูญ บัดนี้กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของกำยาน ‘กฤษณาหมื่นปี’ ที่อบอวลอยู่ในห้องหออันวิจิตรตระการตา นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ความมืดมิดในคุกหลวงที่เต็มไปด้วยคราบเลือด แต่เป็นผ้าแพรต่วนสีแดงสดปักลวดลายหงส์ทองที่พริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า ฝ่ามือของนางกำลังกำกระโปรงชุดเจ้าสาวแน่นจนขึ้นข้อขาว สัมผัสของเนื้อผ้าที่คุ้นเคยย้อนกลับมาเตือนให้นางรู้ว่า... นางได้ย้อนกลับมายังคืนก่อนพิธีอภิเษกที่นำไปสู่หายนะของทั้งตระกูล! "เหม่ยอิง เจ้าหูหนวกไปแล้วหรือ?" เสียงของหลินฮูหยินมารดาเลี้ยงดังขึ้นข้างหู นางไม่ได้มีความเอ็นดูใดๆ แววตาที่จ้องมองมามีเพียงความรังเกียจและแฝงไว้ด้วยเล่ห์เหลี่ยม มือนางถือถาดไม้จันทน์ที่มีถ้วยชาใบเล็กวางอยู่ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่โชยออกมาจากถ้วยนั้น ทำให้นัยน์ตาของหลินเหม่ยอิงวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง 'ชารสพิษดอกมธุรา... ยาพิษที่ทำให้ร่างกายเป็นอัมพาตจนไม่อาจขัดขืนการส่งตัวเข้าหอ' นางย้อนนึกถึงความทรงจำอันขมขื่น ในชาติก่อน นางดื่มมันเข้าไปด้วยความซื่อและเชื่อฟัง เพียงเพื่อให้คนพวกนี้เห็นแก่ความกตัญญู แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือความตายของบิดา การล่มสลายของตระกูลหลิน และการถูกส่งตัวไปเป็นเบี้ยล่างให้ผู้ที่เรียกขานว่า ‘สามี’ สังหารนางด้วยมือของเขาเองในอีกสามปีต่อมา "ท่านแม่..." หลินเหม่ยอิงเอ่ยขึ้น เสียงของนางแหบพร่าทว่ากังวานหนักแน่นผิดไปจากสาวน้อยผู้ใสซื่อที่คนเหล่านั้นรู้จัก นางเงยหน้าขึ้น สบตากับมารดาเลี้ยงตรงๆ โดยไร้ซึ่งความยำเกรง "ชาถ้วยนี้... ดูท่าทางจะชงมาเข้มข้นจนข้าไม่อาจกล้าลิ้มรสด้วยตนเอง ท่านแม่ไม่ลองชิมก่อนสักคำหรือเจ้าคะ?" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที หลินฮูหยินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เจ้าช่างมีอารมณ์ขันนัก นี่เป็นยาบำรุงธาตุที่ท่านพ่อของเจ้าสั่งให้เตรียมไว้ เพื่อให้เจ้ามีกำลังวังชาในคืนสำคัญ... เจ้าคิดว่าข้าจะวางยาเจ้าอย่างนั้นรึ?" "ข้าเพียงแต่เกรงว่า ความปรารถนาดีของท่านแม่จะมากเกินกว่าร่างกายของข้าจะรับไหว" เหม่ยอิงลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าของนางงดงามสง่าผ่าเผย กลิ่นอายความตายที่นางพกติดตัวมาจากชาติก่อนกดทับบรรยากาศในห้องให้ตึงเครียดจนหลินฮูหยินเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว นางสาวเท้าเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางกลับไม่ใช่กลิ่นแป้งร่ำ แต่เป็นกลิ่นอายของนักรบผู้ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน นางยื่นมือไปรับถ้วยชาจากถาดไม้จันทน์ แต่แทนที่จะดื่ม นางกลับคว่ำมันลงบนโต๊ะไม้แกะสลักอย่างใจเย็น น้ำชาสีใสซึมลงบนเนื้อไม้เพียงครู่เดียว ผิวไม้ก็เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำทันที "โอ้... ดูเหมือนชาถ้วยนี้จะร้อนแรงเกินไปเสียแล้วนะเจ้าคะ" หลินฮูหยินหน้าถอดสี มือไม้สั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "เจ้า... เจ้าทำอะไรของเจ้า!" "ข้าเพียงแค่กำลังจะตัดสินใจว่า คืนนี้ข้าจะก้าวออกจากเรือนหลังนี้ไปในฐานะเจ้าสาวผู้ซื่อสัตย์ หรือในฐานะบุตรีของขุนนางผู้ที่พร้อมจะพลิกแผ่นดินเพื่อความยุติธรรม" หลินเหม่ยอิงขยับเข้าไปใกล้ จนใบหน้าของนางอยู่ห่างจากมารดาเลี้ยงเพียงนิ้วเดียว "และท่านแม่... โปรดจำไว้ หากข้าต้องตายในฐานะพระชายา ท่านและคนของท่านจะไม่มีทางได้เห็นแสงตะวันในวันถัดไปแน่นอน" เมื่อนางผละออกมาจากห้องได้สำเร็จ ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาปะทะกาย แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้ใจของนางหนาวสั่นได้เท่ากับความแค้นที่สุมอยู่ในอก เหม่ยอิงเดินมุ่งหน้าไปยังระเบียงเรือน มองออกไปสู่ความมืดมิดของจวนอ๋องที่อยู่ไกลออกไป นางรู้ดีว่า ‘เซียวฉีหาน’ ชายผู้โหดเหี้ยมคนนั้นกำลังเฝ้ารอเจ้าสาวที่เขาไม่ต้องการ ทว่า สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น จากเงามืดหลังเสาระเบียง ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทของหน่วยพยัคฆ์ทมิฬปรากฏขึ้น ชายผู้นั้นยืนพิงเสา ใบหน้าคมเข้มดุดันสะท้อนแสงจันทร์รำไร ดวงตาที่วาวโรจน์ดุจสัตว์ป่าจ้องมองมาที่นางราวกับกำลังประเมินค่าเหยื่อชิ้นสำคัญ "เจ้าสาวที่กล้าเทยาพิษทิ้งก่อนถึงพิธีอภิเษก..." อ๋องเซียวฉีหานเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือหนากระชับดาบข้างกายแน่น "เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่ หลินเหม่ยอิง... หรือว่านี่คือกลยุทธ์ใหม่ที่เจ้าเตรียมไว้ต้อนรับข้าในฐานะสามีที่เจ้าแสนเกลียดชังกันแน่?" หัวใจของเหม่ยอิงกระตุกวูบ เขามาที่นี่ทำไม? ในความทรงจำเดิม เซียวฉีหานไม่เคยย่างกรายมาที่จวนสกุลหลินจนกว่าพิธีจะเสร็จสิ้น! แต่ก่อนที่นางจะได้เอ่ยโต้ตอบ เขาก็โยนวัตถุชิ้นหนึ่งมาที่นาง มันคือ ‘พระราชโองการลับ’ ที่มีตราประทับสีเลือดของฮ่องเต้ ซึ่งในชาติก่อน... มันคือเอกสารที่ตัดสินโทษประหารชีวิตตระกูลนางทั้งหมด "อ่านดูเสียสิ... เพราะสิ่งที่เจ้ากำลังจะเจอในฐานะชายาของข้า มันอาจจะเลวร้ายยิ่งกว่ายาพิษถ้วยเมื่อครู่นี้หลายร้อยเท่า" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาที่ผลิกผันของเหม่ยอิงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ มนตรากรรมสะท้อน