กลิ่นศพกับคราบชาด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ปะปนกับกลิ่นหอมหวานเอียนของดอกราตรีสโมสร ลอยอวลอยู่ในอากาศเย็นเฉียบของห้องชันสูตรศพใต้ดิน แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนลงบนพื้นสเตนเลส สะท้อนเงาร่างของมนุษย์ผู้ไร้ลมหายใจที่นอนสงบนิ่งอยู่บนแท่นบูชา... ไม่ใช่สี่เหลี่ยมโลหะสเตนเลสมาตรฐานโรงพยาบาล หากแต่เป็นแท่นหินแกรนิตสีดำสนิทที่แกะสลักลวดลายยันต์โบราณลึกโหลน น้ำตาเทียนสีแดงฉานหยดเรี่ยราดอยู่ตามขอบหินราวกับพิธีกรรมที่ยังไม่เสร็จสิ้น แพทย์หญิงศตมนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าศพ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนภาพรอยสักรูปกระดูกมนุษย์ขไขว้ สลักลึกด้วยหมึกสีดำผสมผงกระดูกพรายลงบนแผ่นหลังของร่างไร้วิญญาณนั้น รอยสักดังกล่าวไม่ใช่ศิลปะบนเรือนร่าง แต่มันคืออักขระไสยเวทสายดำที่ถูกกรีดลงบนเนื้อหนังเพื่อตรึงวิญญาณไม่ให้ไปผุดไปเกิด มือเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยกขึ้นจัดเตรียมเครื่องมือผ่าตัดในมืออย่างมั่นคง ปลายมีดสเกลเปล่งประกายเยียบเย็นในความเงียบงัน สำหรับเธอแล้ว ศพตรงหน้าไม่ใช่เหยื่อของมนต์ดำหรือคำสาปแช่ง แต่มันคือ ‘หลักฐาน’ ชิ้นสุดท้ายที่จะพูดความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผล "คุณกำลังจะทำลายค่ายกลที่ถูกผูกไว้ด้วยเลือดนะครับ หมอตะวัน" เสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าแฝงกระแสอำนาจอันตรายดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง ศตมนไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เธอลดมีดลงช้าๆ แล้วหันกลับไปมองผู้บุกรุกยามวิกาลด้วยแววตาเย็นชา คณินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปดูขัดแย้งกับบรรยากาศน่าสะพรึงกลัวของห้องชันสูตรอย่างสิ้นเชิง เขายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมสีนิลที่จ้องมองมายังเธอ ราวกับสัตว์ป่ากำลังประเมินเหยื่อในอาณาเขต "ที่นี่คือเขตปลอดบุคคลภายนอก อาจารย์คณิน" ศตมนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัว "และฉันกำลังจะเริ่มผ่าพิสูจน์สาเหตุการตาย ไม่ใช่การทำพิธีไล่ผี" "วิทยาศาสตร์อธิบายการตายของเขาได้ว่าขาดอากาศหายใจ แต่ความจริงในรอยสักนั้นบอกว่าวิญญาณของเขากำลังกรีดร้องขอความตายซ้ำสอง" คณินก้าวเข้ามาใกล้แท่นหินเรื่อยๆ กลิ่นอายจางๆ ของไม้จันทน์หอมผสมกับกำยานลอยมาแตะจมูก "ถ้าคุณกรีดลงบนรอยสักเส้นนั้น อาคมที่สะกดฆาตกรตัวจริงไว้จะย้อนกลับมาเล่นงานคนที่ถือมีด... นั่นหมายถึงคุณเอง" ศตมนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อความเชื่อล้าสมัย "คำขู่ไสยศาสตร์พวกนี้ใช้ไม่ได้ผลกับฉันหรอกค่ะ... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง ‘ครับ’ ในพจนานุกรมของฉัน ไสยศาสตร์เป็นเพียงเครื่องมือของฆาตกรที่ใช้สร้างความกลัวเพื่อปกปิดร่องรอยทางนิติวิทยาศาสตร์เท่านั้น" เธอกล่าวเน้นเสียงประชดประชันเล็กน้อยเมื่อจงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อทดสอบความนิ่งของชายตรงหน้า แต่คณินกลับไม่มีท่าทีไหวติม เขายังคงรอยยิ้มร้ายกาจไว้บนใบหน้าคมคาย ก่อนจะก้าวประชิดเข้ามาจนแทบจะแนบชิดกับขอบแท่นชันสูตร ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนศตมนรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "คุณดื้อรั้นเกินไป หมอตะวัน... ความดื้อรั้นที่มักจะนำพาผู้หญิงสวยๆ ไปสู่จุดจบที่ไม่สวยงามนัก" คณินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาต่ำพร่าจนน่าขนลุก "คุณคิดว่ารอยสักนั่นบอกแค่เรื่องวิญญาณเหรอครับ? ลองก้มลงมองที่ปลายนิ้วของศพสิครับ คุณหมอผู้เชี่ยวชาญด้านตรรกะ" ศตมนชะงัก ดวงตาสีเข้มตวัดกลับไปมองร่างบนแท่นหินทันที สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในอก เธอโน้มตัวลงใช้คีมเหล็กแหวกปลายนิ้วที่กำแน่นของศพออก ภายใต้เล็บสีม่วงคล้ำ มีคราบผงสีชาดละเอียดปะปนกับเนื้อเยื่อมนุษย์ที่ถูกข่วนหลุดรอดมา และเมื่อเธอส่องกล้องขยายดูใกล้ๆ ผงชาดเหล่านั้นไม่ได้ถูกทาไว้ลวกๆ แต่มันถูกเขียนเรียงร้อยเป็นอักษรขอมโบราณขนาดจิ๋ว ที่ชี้ตรงไปยังชื่อของบุคคลผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ... คนที่เพิ่งเซ็นอนุมัติงบประมาณสนับสนุนสถาบันนิติเวชแห่งนี้เมื่อสัปดาห์ก่อน ศตมนสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัว ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออาคม แต่เพราะหลักฐานชิ้นนี้กำลังพลิกคดีทั้งคดีให้กลายเป็นเกมการเมืองมืดที่อันตรายถึงชีวิต ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว คณินก็เอื้อมมือมาทาบลงบนหลังมือของเธอที่ถือคีมอยู่ สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเขาทำเอาสติที่กำลังประมวลผลสะดุดลงชั่วขณะ ความร้อนรุ่มแปลกประหลาดพลุ่งพล่านขึ้นมาตัดกับความเย็นของห้องชันสูตรอย่างรุนแรง "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นครับ หมอตะวัน..." คณินกระซิบชิดริมฝีปากเธอโดยไม่ยอมถอยห่าง "และตอนนี้... เราสองคนกลายเป็นเป้าหมายเดียวกันแล้ว" ยังไม่ทันที่ศตมนจะได้สะบัดมือออกหรือกล่าวตอบโต้อะไร ประตูเหล็กหนาหนักของห้องชันสูตรก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังวิ่งตรงดิ่งเข้ามาทางนี้ด้วยความรีบร้อน และแสงไฟฉายสודส่องผ่านกระจกฝ้าเข้ามาสะท้อนกับคราบชาดสีแดงฉานบนมือของเธอ อรุณมนตราขาวขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในความมืดนี้ด้วยกันนะครับ