ล็อกอินสู่ความผิดปกติ

กลิ่นโอโซนสังเคราะห์และไอน้ำเย็นจัดพวยพุ่งขึ้นจากช่องระบายใต้พื้นกระจกนิรภัย สะท้อนเงาร่างของชายหนุ่มผู้กำลังจ้องมองตัวเลขบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยสายตานิ่งสงบ เรย์ ปรับสายรัดข้อมือของอุปกรณ์เนิร์ฟเกียร์รุ่นล่าสุดให้กระชับเข้ากับข้อมือซ้าย สัมผัสโลหะเย็นเฉียบไม่ได้ทำให้หัวใจของเขาเต้นเร็วกว่าปกติแม้แต่น้อย สำหรับอดีตโปรเพลเยอร์ผู้เคยผ่านเวทีการแข่งขันระดับโลกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ความตื่นเต้นจากการสัมผัสเกมใหม่เป็นเพียงความรู้สึกผิวเผิน สิ่งที่เขาให้ความสำคัญคือ "ความสมบูรณ์แบบ" ของโครงสร้างระบบ และเกมเสมือนจริงฟอร์มยักษ์อย่าง "Aetheria Online" นี้ก็ถูกร่ำลือว่าเป็นก้าวสำคัญที่สุดของวงการ VRMMO ยุคใหม่ "ยินดีต้อนรับสู่เกณฑ์การประเมินสภาพจิต 0.00 เปอร์เซ็นต์ความผิดพลาด... ขอให้ท่านเพลิดเพลินกับการเดินทาง" เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นในโสตประสาท ก่อนที่ทัศนวิสัยทั้งหมดจะถูกกลืนหายไปด้วยความมืดมิดอันไร้ขอบเขต ความรู้สึกไร้น้ำหนักเข้าเกาะกุมชั่วขณะหนึ่ง ร่างกายของเรย์ค่อยๆ สัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเยียบและเรียบเนียน กลิ่นอายของป่าสนโบราณและละอองฝนจางๆ ลอยเข้าจมูก ทักษะการประเมินสถานการณ์โดยสัญชาตญาณทำงานทันที ดวงตาคมกวาดมองไปรอบตัวเพื่อสำรวจสถาปัตยกรรมของมหาวิหารหินอ่อนสีขาวนวลที่รายล้อม แสงจันทร์สีครามสาดส่องผ่านโดมกระจกสูงตระหง่าน ทอดเงายาวทับซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างดูสมจริงเกินกว่าจะเรียกว่าเกม ภาพกราฟิกเรนเดอร์ระดับ 8K แบบเรียลไทม์ แรงโน้มถ่วง และสัมผัสทางกายภาพ ล้วนไร้ที่ติ เรย์ก้มลงมองมือขวาของตนเอง ลองขยับนิ้วทีละนิ้วเพื่อตรวจสอบความหน่วงของระบบ (Latency) สัญญาณตอบสนองอยู่ที่ 0.1 มิลลิวินาที ซึ่งถือว่าเหนือกว่ามาตรฐานทั่วไปในท้องตลาดถึงสามเท่าตัว สมแล้วที่เป็นโปรเจกต์ร้อยล้านที่ทั่วโลกต่างเฝ้ารอ นิ้วชี้เรียวยาวกวาดกลางอากาศเบาๆ เพื่อเรียกหน้าต่างเมนูหลักขึ้นมาเตรียมตั้งค่าตัวละครและตรวจสอบสเตตัสพื้นฐานตามแผนการที่วางไว้ แต่ทว่า... *ติ๊ด!* หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นจริง แต่มันกลับว่างเปล่า ไม่มีช่องให้กรอกชื่อ ไม่มีตัวเลือกอาชีพ และไม่มีแม้กระทั่งปุ่มควบคุมพื้นฐาน มีเพียงข้อความบรรทัดเดียวเรืองแสงสีแดงฉานอยู่ตรงกลาง [ ระบบกำลังเชื่อมต่อข้อมูลชีวมิติ... โปรดรอสักครู่ ] เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเป็นคนที่ไม่ชอบความผิดพลาดประเภทนี้ตั้งแต่สมัยเป็นนักกีฬาอีสปอร์ต การที่ระบบเกิดอาการสะดุดในขั้นตอนการล็อกอินครั้งแรก บ่งบอกถึงความไม่เสถียรของเซิร์ฟเวอร์หลักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ระบบแจ้งข้อผิดพลาดรหัสอะไรกัน..." เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับเลื่อนมือไปแตะที่มุมขวาบนของหน้าจอ ซึ่งปกติควรจะเป็นปุ่มลัดสำหรับออกจากการเชื่อมต่อ (Logout Button) แต่นิ้วของเขาต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อปุ่มสีแดงสำหรับออกจากเกมที่ควรจะปรากฏอยู่ กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย มีเพียงช่องว่างเปล่าและข้อความเตือนใหม่ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาแทนที่ทีละตัวอักษร [ คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติในกระบวนการถ่ายโอนจิตสำนึก ] [ เซสชันการเล่นถูกล็อกโดยโปรโตคอลความปลอดภัยระดับสูงสุด ห้ามผู้เล่นถอดอุปกรณ์เนิร์ฟเกียร์ด้วยตนเองจนกว่าจะสิ้นสุดภารกิจ ] ความเงียบสงบเข้าปกคลุมมหาวิหารโบราณชั่วขณะ เรย์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิคธรรมดา ระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดที่สั่งล็อกอุปกรณ์จากภายนอกหมายความว่า ตัวฮาร์ดแวร์ที่บ้านของเขาถูกระการทำงานโดยคำสั่งบังคับบางอย่างจากส่วนกลาง เขาลองตั้งสติ หลับตาลง แล้วส่งคำสั่งทางจิตเพื่อบังคับตัดการเชื่อมต่อด้วยวิธีลัดขั้นเด็ดขาดที่โปรเพลเยอร์ทุกคนต้องรู้ *ปฏิเสธการตอบสนอง* *คำสั่งถูกปฏิเสธโดยเซิร์ฟเวอร์หลัก* ดวงตาคมลืมขึ้นอีกครั้ง แววตาสفสว่างด้วยประกายความเย็นเยียบ ความรู้สึกไม่สบอารมณ์เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจ เขาเกลียดการสูญเสียการควบคุม เหนือสิ่งอื่นใด การถูกขังไว้ในโลกเสมือนโดยไม่ทราบสาเหตุคือความเสี่ยงที่เขาไม่อาจยอมรับได้ "เล่นตลกอะไรกัน..." เรย์พึมพำเสียงต่ำ ขณะกวาดสายตามองไปรอบมหาวิหารที่เงียบเชียบอีกครั้ง ในความเงียบงันนั้นเอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่ชัดเจนก็ดังขึ้นจากความมืดบริเวณเสาหินต้นที่สาม เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงผู้มาเยือนที่ไม่ได้มีความเร่งรีบและไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อบรรยากาศอันชวนอึดอัดนี้เลยแม้แต่น้อย เรย์หันขวับไปมองทันที สัญชาตญาณการต่อสู้ถูกปลุกเร้า ร่างกายเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน ภายใต้เงาสลัวของเสาหินโบราณ ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายอักษรโบราณสีเงินสะท้อนแสงจันทร์ก้าวออกมาอย่างช้าๆ เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยคลอเคลียกับไหล่บาง ใบหน้าเรียวรูปไข่ถูกปกปิดด้วยหน้ากากครึ่งซีกสีขาวลึกลับ แต่ดวงตาสีอัมพันคู่สวยที่มองตรงมานั้น เต็มไปด้วยความรู้เท่าทันและรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก เธอยกมือขึ้นทัดปอยผมเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่นุ่มนวล ก้องกังวานไปทั่วโถงมหาวิหาร "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่นายเป็นคนเลือกเองนะ... คุณอดีตโปรเพลเยอร์ผู้รอบคอบ" เรย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสรรพนามที่อีกฝ่ายใช้เรียก เขามั่นใจว่าข้อมูลส่วนตัวถูกปิดเป็นความลับสูงสุดในโลกแห่งความจริง แต่ผู้หญิงปริศนากลับรู้จักตัวตนของเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากซักถามอะไร เสียงระฆังโบราณจากยอดโดมก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองนับร้อยชิ้นที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบตัวเขากับหญิงสาวลึกลับเอาไว้ตรงกลาง [ ตรวจพบผู้เล่นเข้าเงื่อนไขพิเศษ: เริ่มต้นกระบวนการปลุก "หอคอยแห่งบาป" ชั้นที่ 0 ] [ คำเตือนจากระบบ: หากท่านไม่สามารถไขปริศนาภายในเวลา 60 นาที จิตสำนึกของท่านจะถูกหลอมรวมเข้ากับเซิร์ฟเวอร์ถาวร ] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกและร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ