วิญญาณเชฟในร่างสะใภ้ตกอับ

“ถ้าแกยังทำตัวเป็นภาระกินแรงคนในบ้านแบบนี้อีกแค่วันเดียว พรุ่งนี้ก็ไสหัวออกจากบ้านตระกูลเจียงไปซะ! ไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าต้องมานั่งเปลืองข้าวสารให้คนไร้ประโยชน์อย่างแก!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้อนก้องอยู่ในความทรงจำที่พร่าเลือน หลินฟางลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นฟางข้าวแห้ง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความหิวโหยที่ฝังลึกถึงกระดูก ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์—หญิงสาวผู้แสนซื่อที่ต้องกลายเป็น 'ทาสรับใช้' ของบ้านสามี เพียงเพราะสามีของเธอต้องไปรบและได้รับบาดเจ็บจนกลายเป็นคนพิการที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ หลินฟางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกขัดแย้งในใจเกิดขึ้นทันที เธอคือนักปรุงอาหารระดับมิชลินสตาร์จากโลกอนาคตที่เพิ่งจะคว้าถ้วยรางวัลระดับโลกมาหมาดๆ แต่ตอนนี้เธอกลับมาติดอยู่ในร่างของสะใภ้ที่ถูกกดขี่ในยุค 70 ยุคที่อาหารการกินฝืดเคืองและคนเป็นใหญ่ด้วยคำว่า 'ลำดับอาวุโส' *เปรี้ยง!* เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นอย่างรุนแรงโดยไม่มีการเคาะ "นังตัวดี! ตะวันโด่งป่านนี้แล้วยังจะนอนอืดอยู่อีก! ข้าวต้มหม้อนั้นเตรียมไว้ให้ลูกชายฉันหรือยัง? ถ้าแกกล้าแตะต้องมันแม้แต่นิดเดียว ฉันจะเอาไม้ฟาดให้ขาหัก!" หลินฟางไม่ได้ตอบโต้ด้วยความกลัว เธอสูดหายใจลึก สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในจิตใต้สำนึก 'มิติคลังสินค้า' พื้นที่ว่างเปล่ากว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศที่เธอเคยสั่งสมไว้ก่อนจะเสียชีวิต มันยังตามมาด้วย! เธอเดินออกมาที่ห้องครัวด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม่สามีที่ยืนถือไม้เรียวรออยู่ถึงกับชะงัก สายตาที่เคยจิกกัดของหญิงชราแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงงเมื่อเห็นหลินฟางเดินผ่านหน้าไปโดยไม่ก้มหัวเหมือนเช่นเคย "แก... แกไปกินยาผิดขวดหรือไง? หูหนวกหรือไงถึงไม่ยอมตอบ!" หลินฟางวางมือลงบนหม้อดินเผาที่ดูสกปรก เธอไม่สนใจเสียงเห่าหอนนั่น เธอหยิบน้ำมันหยดเล็กๆ ที่เก็บซ่อนไว้ในมุมมืดของครัวออกมา ก่อนจะคว้ารากผักชีและกระเทียมที่แห้งเหี่ยวขึ้นมาพิจารณา ในใจของเธอกำลังคำนวณสูตรอาหารที่เหมาะสมที่สุดกับวัตถุดิบที่มีอยู่น้อยนิดนี้ "ถ้าอยากให้สามีที่รักของแม่หายป่วยไวๆ ก็หุบปากแล้วหลีกทางครับ" หลินฟางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่มันกลับทรงพลังจนหญิงชราต้องถอยกรูดไปข้างหลัง เธอเริ่มลงมือทำอาหารด้วยท่วงท่าที่คล่องแคล่วและสง่างาม มือเรียวบางจัดการหั่นผักและปรุงรสอย่างแม่นยำ แม้วัตถุดิบจะเลวร้าย แต่ด้วยเทคนิคการคั่วและดึงกลิ่นหอมจากเครื่องเทศที่ถูกลืม กลิ่นที่ควรจะเป็นเพียงน้ำต้มผักจืดชืดกลับเปลี่ยนไปเป็นกลิ่นหอมฟุ้งที่เตะจมูกจนคนในบ้านต้องเดินออกมาดู "นี่แกทำอะไรน่ะ! กลิ่นนี่มันอะไรกัน..." แม่สามีพึมพำด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่หลินฟางกำลังจะตักข้าวต้มใส่ถ้วย เพื่อเตรียมไปให้ชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงในห้องถัดไป ประตูหน้าบ้านก็ถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างของชายหนุ่มในชุดทหารเก่าๆ สภาพทรุดโทรมใบหน้ามีรอยแผลเป็นพาดผ่าน แต่แววตายังคงเข้มแข็งดุจพยัคฆ์ก้าวเข้ามา "นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมในครัวถึงหอมแบบนี้?" เสียงทุ้มต่ำของ 'เจียงเหวิน' ดังขึ้น เขาใช้ไม้ค้ำยันประคองตัวเข้ามา แววตาของเขาจ้องมองไปยังภรรยาที่เขามักจะหลีกเลี่ยงที่จะพูดคุยด้วย แต่ในวันนี้ หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าเตาหลอมหลอมความเชี่ยวชาญเข้ากับบรรยากาศที่แสนอบอุ่น จนเขาแทบลืมหายใจ หลินฟางวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะหันมาสบตาเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความขลาดเขลา เธอเดินเข้าไปหาเขาเบาๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู "ข้าวต้มหม้อนี้ไม่ใช่แค่ข้าวต้ม แต่มันคือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ของเรา... คุณสนใจจะลองชิมก่อนที่ผมจะทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องคลั่งไคล้ไหมครับ?" ในจังหวะนั้นเอง เสียงท้องร้องของเจียงเหวินก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้ตอบรับ จู่ๆ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้าน "เจียงเหวิน! แกแอบกักตุนอาหารหรือเปล่า! มีรายงานว่าบ้านแกมีการลักลอบทำอาหารกลิ่นหอมผิดปกติออกมา!" หลินฟางยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ เธอรู้ดีว่านี่คือการกลั่นแกล้งจากพวกริษยา เธอคว้าผ้าเช็ดมือแล้วหันมามองเจียงเหวินด้วยแววตาที่มั่นคงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด "ดูเหมือนว่า 'เมนูเปิดตัว' ของเราจะสร้างปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว แต่ไม่เป็นไรครับ เพราะในคลังของผม... มีสิ่งที่สามารถเปลี่ยนจากวิกฤตนี้ให้กลายเป็นกำไรมหาศาลได้ทันที" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนแรกนี้ หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินไปกับรสชาติแห่งความเข้มข้นนี้ในตอนต่อไปนะครับ! กาแฟโบราณแก้วโต