จิตวิญญาณที่หวนคืน

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือกลิ่นอายความตายอันน่าสะอิดสะเอียนที่ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย "ไอ้เศษสวะ... ขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ วันนี้เจ้าจะได้เป็นเครื่องเซ่นสังเวยแก่ 'ราชันโลหิต' เพื่อแลกกับความสงบสุขของสำนักเซียนอัคคีฟ้า จงภูมิใจเสียเถอะที่ร่างไร้ค่าของเจ้าได้มีประโยชน์ขึ้นมาบ้าง!" เสียงตะคอกแหบพร่าด้วยความเหยียดหยามดังขึ้น พร้อมกับแรงกระชากอย่างรุนแรงบริเวณปกเสื้อ ร่างกายที่ระביยระบมไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ถูกเหวี่ยงกระแทกกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ความเจ็บปวดแปลบปลาายแล่นริ้วไปทั่วทุกเส้นประสาท ราวกับกระดูกทุกท่อนในร่างกำลังถูกบดขยี้เป็นผุยผง นี่ไม่ใช่ความฝัน... ในห้วงสำนึกอันเลือนราง เฟิงเฉิน (Feng Chen) กะพริบตาช้าๆ เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้นเผยให้เห็นนัยน์ตาคู่คมกริบดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนเร้นประกายแสงเย็นเยียบเอาไว้ ภายในอกข้างซ้าย หัวใจที่ควรจะหยุดเต้นไปแล้วนับตั้งแต่ศึกสะท้านภพ ณ หุบเขาบรรพกาล กลับมากระหน่ำเต้นรัวระคนด้วยพลังปราณโบราณอันลี้ลับที่ไหลเวียนพลุ่งพล่าน ความทรงจำนับหมื่นปีหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสมองดั่งกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกราก ตัวเขาคือมหาเทพเฟิงเฉิน ผู้บรรลุวิถีกระบี่ไร้พ่ายและยืนอยู่จุดสูงสุดแห่งสามภพ ทว่ากลับถูกหักหลังโดยสหายร่วมสำนักและทัณฑ์สวรรค์จนร่างแหลกสลาย แต่วิญญาณอันเป็นอมตะกลับฝืนลิขิตฟ้า หวนคืนกลับมาจุติใหม่ในร่างของ 'เฟิงเฉิน' ศิษย์สายในขั้นรวบรวมลมปราณระดับต่ำเตี้ยเรี่ยดินผู้ไร้ซึ่งกระดูกชีพจรวิญญาณ กลายเป็นสวะที่ถูกคนในสำนักตราหน้าและใช้เป็นเครื่องสังเวยเพื่อเอาชีวิตรอด! "มองหน้าอะไรวะไอ้สวะ! อยากลองดีกับโซ่ตรวนมารโลหิตหรือไง!" ศิษย์พี่ผู้คุมกฏหน้าตาอัปลักษณ์ผู้หนึ่งเงื้อมือขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าของเขา ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือสกปรกนั้นจะทันได้สัมผัสผิว *ฉับพลัน!* อุณหภูมิโดยรอบร่วงดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งอย่างฉับพลัน ลมหายใจของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นกลายเป็นไอสีขาวขุ่นราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะพันปี นัยน์ตาของเฟิงเฉินที่เคยหม่นแสง กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายสีฟ้าครามดั่งน้ำแข็งหมื่นปี รังสีอำมหิตที่กดดันจนผู้คนหายใจไม่ออกแผ่พุ่งออกมาจากร่างโชกเลือดนั้นโดยไม่รู้ตัว ศิษย์ผู้คุมกฏชะงักงัน มือที่เงื้อมuliค้างเติ่ง เหงื่อกาฬเย็นเฉียบไหลโทรมกาย หัวใจของมันเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างหาเหตุผลไม่ได้ ราวกับว่าเบื้องหน้าของมันไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้ค่าที่มันเพิ่งซ้อมปางตาย แต่เป็นพญามัจจุราชที่ก้าวออกมาจากขุมนรกโลกันตร์! "เจ้า..." ศิษย์ผู้นั้นริมฝีปากสั่นเทานึกอยากถอยหลัง แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยลิ่มน้ำแข็ง เฟิงเฉินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่าทีของเขาสงบสุขุม เย่อหยิ่ง และทรงอำนาจอย่างประหลาด แม้เนื้อตัวจะเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบโลหิต แต่แผ่นหลังนั้นกลับตั้งตรงดั่งยอดเขาไท่ซานที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้แก่ฟ้าดิน มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะกระบี่ไม้ไผ่เก่าๆ ที่เหน็บอยู่ข้างเอว—อาวุธไร้ค่าที่ศิษย์คนอื่นๆ โยนทิ้งไว้ "กล้าดียังไง... มาแตะต้องร่างนี้ของข้า" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนบาดลึกถึงวิญญาณเอื้อnเอ่ยออกมา แววตาที่มองไปยังฝูงชนตรงหน้าราวกับกำลังมองมดปลวกที่ไม่แม้แต่จะมีค่าให้ลงมือ ในขณะเดียวกัน ณ ยอดเขาเมฆาอันไกลโพ้น ท่ามกลางหมู่เมฆหมอกหนาทึบ หญิงสาวในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวนางพญาหิมะผู้ถือครองกระบี่เซียนเหมันต์ นามว่า 'หลินชิงหยู' กำลังยืนหลับตาทำสมาธิเพื่อระงับจิตใจอันฟุ้งซ่าน ทว่าจู่ๆ กระบี่วิเศษประจำกายของนางกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงกังวานใสราศีกระจ่าง นัยน์ตาคู่สวยเปิดขึ้นพร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ นางหันขวับไปยังทิศทางของสำนักเซียนอัคคีฟ้าด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย *พลังปราณกระบี่อันคุ้นเคยและยิ่งใหญ่นี้... หรือว่าเขาจะยังไม่ตาย?* กลับมาที่ลานพิธีบูชาตัญหา โซ่ตรวนมารโลหิตที่พันธนาการร่างของเฟิงเฉินอยู่เริ่มสั่นระริกและแตกร้าวทีละน้อยด้วยแรงกดดันจากปราณเหมันต์โบราณที่กำลังตื่นขึ้น เฟิงเฉินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีเมฆฝนคำรามก้อง เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสเขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง... หนี้แค้นในอดีตชาติและบัญชีเลือดในชาตินี้ เขาจะชำระมันด้วยคมกระบี่เหมันต์นี้ให้สิ้นซาก! เขากำชับด้ามกระบี่ไม้ในมือแน่นขึ้น พร้อมกับปลดปล่อยพลังจิตวิญญาณแห่งมหาเทพขั้นสมบูรณ์แบบออกมาระลอกหนึ่ง เสียงคำรามสะท้านฟ้าดินดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างเงาของกระบี่น้ำแข็งยักษ์ที่ปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของผู้คนที่กำลังจะก้าวถอยหนีด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ—ทว่า... ทันใดนั้นเอง ประตูมิติเบื้องหน้าก็ฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ไอพิษทมิฬปกคลุมไปทั่วสารทิศ และเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่เอ่ยชื่อของเขาออกมาอย่างแม่นยำ... "ในที่สุดก็พบตัวแล้ว... ผู้สืบทอดแห่งวิถีกระบี่เหมันต์!" ชิงเสวี่ยเหมันต์ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่วิถีเซียนและมหากาพย์ความแค้นนี้ไป2ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!