ชัยชนะและไอเทมในตำนาน

ไอคอนสีแดงฉานที่กะพริบวาบอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่เตือนภัย แต่มันกำลังกรีดร้องเสียงแหลมสูงจนแก้วหูของผู้เล่นแทบแตก ร่างของลีโอสะท้อนอยู่ในเกราะน้ำแข็งสีครามของบอสเหมันต์ที่ทรุดฮวบลงคุกเข่า ไอร้อนจาก ‘หม้อชาบูสมุนไพรไฟโลกันต์’ ที่เขากับรินะช่วยกันปรุงขึ้นกลางลานน้ำแข็งยังคงพวยพุ่งผสมผสานกับละอองหิมะ เกิดเป็นม่านหมอกสีรุ้งระเรื่อที่งดงามเกินกว่าจะเป็นฉากการต่อสู้ในเกมออนไลน์ "ระ...ระดับเซียนผู้ทรยศอย่างนั้นเหรอคะ!" รินะหวีดร้องเสียงหลง มือเรียวบางสั่นเทาจนเกือบทำคฑาเวทมนตร์หลุดมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามจ้องมองไปยังเงาร่างสูงโปร่งที่ค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านม่านพายุหิมะออกมา เสียงฝนน้ำแข็งที่เคยโหมกระหน่ำกลับเงียบสงบลงอย่างฉับพลัน ราวกับธรรมชาติกำลังไว้ท้องพระโรงให้กับการปรากฏตัวของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนี้ หมวกคลุมสีดำสนิทปกปิดใบหน้าครึ่งบนเอาไว้ แต่รอยยิ้มที่ยกขึ้นตรงมุมปากของเขานั้น... เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหยิ่งทะนงและเศษซากข้อมูลที่ถูกบิดเบี้ยว "ยินดีด้วยนะเจ้าเด็กน้อย กับชัยชนะอันแสนงงงวยบนซากศพของสัตว์อสูรบรรพกาลตัวนั้น" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เสียดแท่นราวกับเศษแก้วขูดขีดดังขึ้น ชายปริศนาหยุดยืนห่างจากพวกเขาเพียงแค่เอื้อมมือ ปลายเท้าของเขาสัมผัสพื้นน้ำแข็งที่แตกละเอียด แต่แปลกประหลาดนักที่รอยแตกนั้นกลับไม่ลามต่อ ราวกับว่าพิกัดที่เขายืนอยู่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแผนที่นี้ด้วยซ้ำ ลีโอยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้า ดวงตาคมกริบไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอย่างที่รินะเป็น หากแต่ฉายแววระแวดระวังและพินิจพิเคราะห์ เขายังคงใช้มือข้างหนึ่งถือทัพพีตักน้ำซุปค้างไว้ ท่าทีที่ดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวนั้นทำให้ผู้เล่นลึกลับหรี่ตาลงเล็กน้อย "คุณเป็นใครกันแน่คะ? และทำไมระบบถึงขึ้นแจ้งเตือนว่าเป็นผู้เล่นผู้ทรยศล่ะ!" รินะรวบรวมความกล้าก้าวขึ้นมาขวางหน้าลีโอเอาไว้ แม้เรียวขาจะสั่นพั่บๆ จนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม เธอรู้ดีว่าคำว่า 'ระดับเซียน' ในเกม VRMMO นี้ไม่ได้หมายถึงแค่เลเวลที่สูงลิ่ว แต่หมายถึงผู้เล่นยุคบุกเบิกที่เคยทำลายสถิติของเซิร์ฟเวอร์ก่อนจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและว่างเปล่า "ผู้ทรยศ... เป็นคำเรียกที่พวกสภาบริหารระบบมักใช้กับคนที่รู้ความจริงมากเกินไปต่างหากล่ะ แม่สาวน้อยนักเวท" เขาปรายตามองไปยังบอสเหมันต์ที่กำลังหายใจรวยริน ร่างกายมหึมาของมันเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนจางลง ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองเกล็ดหิมะนับล้านชิ้นที่ล่องลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ลีโอวางทัพพีลงช้าๆ เสียงโลหะกระทบกับขอบหม้อดังแกร็กท่ามกลางความเงียบงัน เขาก้าวเดินเลยผ่านรินะออกไปยืนเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ในระยะประชิด ความสูงไล่เลี่ยกันทำให้พวกเขาสบตากันได้อย่างพอดี "ถ้าคุณมาเพื่อแย่งชิงของดรอปจากบอสตัวนี้ บอกเลยว่าคุณมาช้าไปหน่อยนะคะ... อ้อ ไม่สิ ถ้าพูดให้ถูกคือ คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องมันตั้งแต่แรกต่างหาก" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงเสียยิ่งกว่าพายุหิมะเมื่อครู่ เงาร่างปริศนายกมือขึ้นลูบปีกหมวก ชั่วพริบตานั้น ดวงตาคู่คมใต้เงาหมวกก็ทอประกายแสงสีแดงวาบ "ฉันไม่ได้สนใจซากสัตว์อสูรใกล้ตายพวกนั้นหรอก... สิ่งที่ฉันสนใจ คือ *ระบบฟาร์ม* ที่แกกำลังครอบครองต่างหากล่ะ เจ้าหนู" คำพูดนั้นทำให้รินะถึงกับอ้าปากค้าง ฟาร์มมอนสเตอร์สุดป่วนของลีโอนั้นเป็นระบบลับที่พวกเขาเพิ่งค้นพบและพัฒนาขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ การที่บุคคลภายนอก—แถมยังเป็นผู้เล่นระดับเซียนลึกลับ—ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของมัน ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม พื้นน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ละอองเกล็ดหิมะที่ควรจะสลายหายไปกลับรวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็นผลึกแก้วทรงรีขนาดมหึมาที่ส่องแสงเรืองรองเจิดจ้า มันคือไอเทมระดับตำนานที่บอสเหมันต์ทิ้งไว้ให้ก่อนจะดับสูญ—**‘เมล็ดพันธุ์แห่งฤดูใบไม้ผลิ’** แสงสีเขียวมรกตผสมผสานกับไอความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจากผลึกแก้วนั้น มันขับไล่ความหนาวเหน็บนับร้อยปีให้ละลายหายไปในพริบตา พื้นดินรอบข้างเริ่มมีหญ้าสีเขียวขจีผุดขึ้นมาแซมน้ำแข็งอย่างน่าอัศจรรย์ ลีโอยื่นมือออกไปรับมันด้วยความทะนุถนอม สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วแตะลงบนเมล็ดพันธุ์คือความรู้สึกอุ่นวาบราวกับหัวใจที่กำลังเต้นระรัว "สำเร็จแล้ว..." รินะพึมพำด้วยความโล่งอก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน "เราทำได้แล้วนะคะลีโอ ฟาร์มของเราจะมีชีวิตชีวาขึ้นจริงๆ แล้ว" ทว่า รอยยิ้มแห่งความยินดีบนใบหน้าของทั้งคู่กลับอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเงาร่างปริศนาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขา พร้อมกับรหัสโค้ดสีแดงฉานนับร้อยบรรทัดที่พวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินรอบตัวเขาราวกับงูพิษที่กำลังแผ่แม่เบี้ย "เก็บรักษาของเล่นชิ้นนั้นไว้ให้ดีเถอะนะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาลอยมาตามสายลมที่เริ่มเปลี่ยนทิศทาง "เพราะอีกไม่นาน... เมื่อประตูบานนั้นเปิดออก สิ่งที่พวกแกสร้างขึ้นมาทั้งหมด จะกลายเป็นเพียงแค่เศษข้อมูลที่ถูกรีเซ็ต!" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของชายปริศนาก็สลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำสนิทหายวับไปกับตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความสงสัยที่กัดกินจิตใจ รินะหอบหายใจถี่กระชั้น รีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนเสื้อของลีโอไว้แน่น "คะ...คนคนนั้นหมายความว่ายังไงคะลีโอ? ประตูบานไหน? แล้วฟาร์มของเรา..." ลีโอยังคงนิ่งงัน สายตาของเขาจ้องมองไปยัง ‘เมล็ดพันธุ์แห่งฤดูใบไม้ผลิ’ ในมือที่ตอนนี้เริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ล่าสุดจากระบบหลักของเกมที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของพวกเขาด้วยตัวอักษรสีเลือด: *[ประกาศฉุกเฉินจากเซิร์ฟเวอร์: ตรวจพบการบุกรุกจากฐานข้อมูลภายนอก... เงื่อนไขการปลดล็อก 'เขตแดนต้องห้าม' สำเร็จลุล่วงโดยผู้เล่น [ลีโอ]]* *[คำเตือน: ประตูเชื่อมต่อระหว่างโลกจริงและโลกเสมือนกำลังจะเปิดออกในอีก... 10... 9... 8...]* ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับรินะมาโดยตลอดนะคะ!