จุดเริ่มต้นที่ไม่น่าพิสมัย

"คุณกำลังทำให้ผมเสียเวลา... หรือคุณแค่ไม่มีสมรรถภาพพอจะทำความเข้าใจโค้ดพื้นฐานพวกนี้กันแน่ครับ คุณรินรดา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมกระจกใสใจกลางบริษัทเทคยักษ์ใหญ่ กวินทร์ไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนาด้วยซ้ำ เขายังคงกดแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับกำลังร่ายรำอยู่บนความผิดพลาดของใครบางคน ขณะที่รินรดาซึ่งยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้ามแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาเสียเดี๋ยวนี้ "ฉันว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่โค้ด แต่มันอยู่ที่ทัศนคติของคุณค่ะ" รินรดาเน้นเสียงหนัก เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิทนั่นก่อนจะวางสมาร์ทโฟนลงบนเอกสารที่เขากำลังอ่านอยู่ "การเป็นอัจฉริยะไม่ได้อนุญาตให้คุณดูถูกคนอื่น แล้วถ้าคุณมั่นใจว่าสิ่งที่ฉันเขียนมันขยะขนาดนั้น ก็เชิญแก้เองเลยค่ะ ฉันยินดีจะลาออกไปหาที่ที่เขาเห็นค่าคนทำงานมากกว่าเครื่องจักรอย่างคุณ" กวินทร์หยุดมือลงทันที เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แต่มันกลับมีประกายบางอย่างที่สั่นไหวอยู่ลึกๆ เขาค่อยๆ เอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวหรู จ้องมองหญิงสาวที่ยืนจ้องตากลับอย่างไม่เกรงกลัวด้วยสายตาที่อ่านยาก "ลาออก?" กวินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "โครงการ 'อาเธน่า' เพิ่งเริ่มต้น และคุณเป็นคนเดียวที่ถูกเลือกให้เข้ามาในฐานะคีย์แมน ถ้าคุณเดินออกไปตอนนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องการตัดสินใจส่วนตัว แต่มันคือการประกาศความพ่ายแพ้ให้กับความขลาดกลัวของตัวเอง" "อย่าเอาคำว่าความรับผิดชอบมาอ้างเพื่อผูกมัดฉันเลยค่ะคุณกวินทร์" รินรดาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้ความสูงที่ได้เปรียบเพียงเล็กน้อยกดดันเขา "ฉันแคร์งานที่ทำ แต่ฉันไม่แคร์คนที่จะทำลายบรรยากาศการทำงานให้พังพินาศเพราะอีโก้สูงเสียดฟ้าหรอกนะคะ เรามาตกลงกันเถอะ ถ้าคุณอยากได้งานที่สมบูรณ์แบบ ก็ช่วยลดมาดเย็นชาลงแล้วหัดพูดจาเหมือนมนุษย์ปกติบ้าง โลกนี้จะได้น่าอยู่ขึ้น" "หึ มนุษย์ปกติอย่างนั้นเหรอ" กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งของเขาบดบังแสงจากหน้าต่างจนเงาของเขาโถมทับตัวเธอ "ถ้าอยากให้ผมเปลี่ยนพฤติกรรม คุณก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นก่อนว่าคุณมีค่าพอที่จะให้ผมเสียเวลาเปลี่ยน" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาด กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของกวินทร์ผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มๆ ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่เธอก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน "ฉันไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรกับคุณ เพราะงานที่ฉันทำมันพิสูจน์ตัวเองได้อยู่แล้ว" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ใจจะเต้นรัวด้วยความประหม่าที่ถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว เขาเห็นประกายความรั้นในดวงตาคู่สวยนั่น แวบหนึ่งเขารู้สึกได้ถึงความประหลาดใจ... เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนกล้าจ้องตาเขาได้นานขนาดนี้โดยไม่หลบสายตา "งั้นเรามาเดิมพันกันไหมครับ" เขาพูดเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าลงอย่างน่าประหลาด "เดิมพันอะไรคะ?" "ถ้าบทวิเคราะห์อัลกอริทึมชิ้นต่อไปของคุณทำให้ผมยอมรับได้ว่าคุณเหนือกว่าผมในเรื่องการเขียนโค้ด ผมจะขอโทษที่คุณเคยรู้สึกไม่ดี และจะทำตามเงื่อนไขของคุณทุกอย่าง... แต่ถ้าคุณทำไม่ได้ คุณต้องเลิกทำตัวเป็นศัตรูกับผม แล้วยอมฟังสิ่งที่ผมสั่งโดยไม่มีข้อโต้แย้ง" รินรดากัดริมฝีปากแน่น นี่คือกับดักชัดๆ แต่นิสัยไม่ยอมคนของเธอไม่ยอมให้เธอถอยหลัง "ตกลงค่ะ แต่ถ้าฉันชนะ ฉันไม่ได้ต้องการแค่คำขอโทษ" เธอจ้องมองริมฝีปากของชายตรงหน้า ก่อนจะขยับเข้าใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "ฉันต้องการให้คุณเลิกทำตัวเป็นหุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจแบบนี้เสียที" กวินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา เขากำลังจะเอ่ยบางอย่างตอบกลับไป แต่จังหวะนั้นเอง... ประตูห้องประชุมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศฉับพลันเปลี่ยนจากความตึงเครียดของคนสองคน เป็นความโกลาหลที่ไม่มีใครคาดคิด "คุณกวินทร์ครับ! ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์โดนแฮก! รหัสผ่านถูกเปลี่ยนและข้อมูลกำลังรั่วไหลออกไปสดๆ ร้อนๆ เลยครับ!" ทั้งคู่หันไปมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ รินรดารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ กวินทร์ไม่ได้แสดงท่าทางตื่นตระหนก แต่ดวงตาของเขาฉายชัดถึงความมืดดำบางอย่างที่เพิ่งถูกปลุกขึ้นมา "ใคร?" กวินทร์ถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความอาฆาตที่คนฟังถึงกับเสียวสันหลัง "ไม่ทราบครับ แต่มันฝังโค้ดไวรัสทิ้งไว้ให้เราหนึ่งประโยค... มันเขียนว่า 'ยินดีต้อนรับสู่เกมที่คุณเป็นคนเริ่มก่อนเองนะ กวินทร์'" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับก้าวย่างแรกของเกมนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เมทริกซ์ซีโร่