โลหิตแต้มพสุธา

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งหนาแน่นเสียยิ่งกว่าหมอกยามสนธยา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของสำนักกระบี่เมฆาบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีชาดจนแทบกลายเป็นสีโลหิต ทว่าเงาร่างหนึ่งกลับยังคงยืนหยัดสง่างามราวกับทิวเขาที่ไม่เคยสยบต่อพายุ ปลายกระบี่ "อสนีบาตโลหิต" ในมือของจ้าวเฟิงเฉินหยดหยาดโลหิตลงสู่ผืนปฐพี เสียง *ติ๋ง... ติ๋ง...* ดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างในชุดดำสนิทนับสิบชีวิตที่แผ่ไอสังหารเข้มข้นจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว พวกมันคือมือสังหารเดนตายจากสำนักมารโลหิตที่ไล่ล่าเหยื่อข้ามผ่านภูเขานับร้อยลูก และเหยื่อผู้โชคร้าย... หรืออาจเป็นผู้กุมชะตากรรมของยุทธภพแห่งนี้ กลับเป็นสตรีร่างบางที่กำลังทรุดกายลงพิงโขดหิน นางอยู่ในชุดอาภรณ์สีม่วงเข้ม ลวดลายปักรูปดอกไม้พิษสะท้อนแสงจันทร์สลัว ปอยผมชื้นเหงื่อลู่แนบดวงพักตร์หวานล้ำแต่ซีดเซียว หยาดโลหิตสีดำคล้ำที่มุมปากขับเน้นให้นางดูเปราะบางราวกับแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ทว่าดวงตากลับฉายแววดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่งยวด "หลี่มู่เหยา เจ้าหมดทางหนีแล้ว ส่งคัมภีร์หมื่นพิษมาแต่โดยดี มิฉะนั้น... ศพของเจ้าจะไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว!" หัวหน้ากลุ่มชุดดำเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า ประกายตาส่อแววโลภโมโทสันขณะจดจ้องร่างระหงเบื้องหน้า สตรีในชุดม่วง—หลี่มู่เหยา หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยกลิ่นอายความตายช่างน่าเวทนาและเยือกเย็นในคราวเดียวกัน นางเงยหน้าขึ้นสบตากับกลุ่มมือสังหารอย่างไม่เกรงกลัว แม้ลมหายใจจะโรยริน "หึ... คัมภีร์อยู่ที่ใจข้า หากพวกเจ้าเก่งจริง ก็ควักหัวใจข้าไปสิ!" คมดาบเล่มหนึ่งพุ่งตรงเข้าหาลำคอระหงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! *ฉึบ!* ประกายกระบี่สีฟ้าครามสายหนึ่งพาดผ่านความมืดมิดอย่างเฉียบคมและรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ เสียงโลหิตกระเซ็นสาดซัดเคล้ากับเสียงกรีดร้องโหยหวน มือสังหารผู้ลงมือเมื่อครู่ชะงักค้าง ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกแบ่งออกเป็นสองซีก ล้มฟุบลงจมกองเลือดอย่างไร้เสียง จ้าวเฟิงเฉินก้าวเท้าออกมาข้างหน้า หนึ่งก้าว... สองก้าว... ทุกย่างก้าวราวกดทับลงบนหัวใจของเหล่ามือสังหารชุดดำ ไอปราณกระบี่อันเย็นเยียบแผ่ซ่านกดดันจนพวกมันต้องถอยร่นโดยสัญชาตญาณ "ผู้ใดรุกรานดินแดนนี้... ต้องก้าวผ่านศพของข้าไปก่อน" น้ำเสียงของจ้าวเฟิงเฉินเรียบเฉย เย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ ทว่ากลับทรงพลังจนสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของผู้ฟัง ดวงตาหงส์ของหลี่มู่เหยาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางแหงนมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นอายบุรุษปะปนกับกลิ่นอายโลหิตและกลิ่นหอมจาง ๆ ของสนเขา กลิ่นอายที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ทั้งที่บุรุษผู้นี้... คือศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่เมฆา ผู้มีปณิธานผดุงคุณธรรมและกวาดล้างมารศาสนาเช่นนางให้สิ้นซาก "จ้าวเฟิงเฉิน... เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไร?" หัวหน้าชุดดำกัดฟันกรอด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงระคนเกรี้ยวกราด "สตรีผู้นี้คือนางมารผู้สังหารผู้คนนับพันในเมืองโบราณ เหตุใดเจ้าซึ่งเป็นถึงความหวังแห่งสำนักกระบี่จึงปกป้องนาง!" จ้าวเฟิงเฉินไม่แม้แต่จะชายตามองคู่สนทนา ปลายกระบี่ในมือยังคงชี้ตรงไปเบื้องหน้า สติปัญญาและความรู้สึกนึกคิดของเขาถูกตรึงไว้กับความผิดพลาดในอดีต ภาพเงาร่างของอาจารย์ที่สิ้นชีพเพราะความอ่อนแอของตนยังคงหลอกหลอนทุกคราที่หลับตา เขาให้คำมั่นกับตนเองไว้แล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยให้ผู้ใดต้องตายต่อหน้าต่อตาอีก... แม้ผู้นั้นจะถูกตราหน้าว่าเป็นมารก็ตามที "นางจะเป็นใคร... มิใช่ธุระของเจ้า" จ้าวเฟิงเฉินเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองเหล่าศัตรูราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผง "แต่ในเมื่อพวกเจ้าเลือกใช้วิธีหมาหมู่รังแกสตรีผู้ไร้ทางสู้ ณ ที่แห่งนี้... ก็จงใช้ชีวิตของพวกเจ้า ชำระหนี้เลือดเสียเถอะ" สิ้นคำพูด ร่างของจ้าวเฟิงเฉินก็เลือนหายไปจากจุดที่ยืนอยู่! ความโกลาหลระเบิดขึ้นในพริบตา แสงกระบี่วับแวมราวกับดวงดาวนับร้อยดวงที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ทุกกระบวนท่ารวดเร็ว ไร้ที่ติ และงดงามราวกับบทกวีแห่งความตาย แต่ละลมหายใจที่ผ่านไปหมายถึงชีวิตของมือสังหารชุดดำที่ดับสูญ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผืนหญ้าและใบไม้ให้กลายเป็นสีชาด กลิ่นอายการฆ่าฟันแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขา หลี่มู่เหยานั่งมองภาพการสังหารหมู่ด้วยแววตาซับซ้อน หัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนานกลับเต้นแรงขึ้นอย่างผิดจังหวะ ยามที่แผ่นหลังนั้นสะท้อนเข้าสู่ดวงตา นางสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวอันล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งและทรนงของเขา บุรุษผู้นี้... ช่างคล้ายคลึงกับนางเหลือเกิน ต่างกันเพียงคนหนึ่งยืนอยู่บนเส้นทางสว่างไสว ส่วนนางจมดิ่งอยู่ในความมืดมิด ผ่านไปเพียงชั่วก้านธูป เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายก็เงียบลง ความเงียบสงัดกลับมาเยือนอีกครั้ง รอบกายเต็มไปด้วยซากศพและกลิ่นโลหิตคละคลุ้ง จ้าวเฟิงเฉินยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกองเลือด ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อย ไอพลังปราณรอบตัวค่อย ๆ สงบลง เขาสบัดกระบี่ในมือไล่คราบโลหิต ก่อนจะเก็บมันเข้าฝักด้วยท่าทางมั่นคง เขาหันกลับมามองสตรีที่นั่งพิงโขดหิน ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันในความมืดสลัว หลี่มู่เหยาเม้มริมฝีปากแน่น นางฝืนรวบรวมเรี่ยวแรงแล้วยันกายลุกขึ้นยืน แม้ขาจะสั่นเทาจนแทบทรงตัวไม่อยู่ แต่นางก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี รอยยิ้มเยาะหยันถูกจุดขึ้นที่มุมปาก นางหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยกลั้วเสียงกระอักเลือด "คุณชายจ้าว... ท่านช่วยศัตรูคู่อาฆาตของยุทธภพเช่นนี้ ไม่กลัวว่าสำนักกระบี่เมฆาจะขับไล่ท่านออกจากสำนักหรือไร?" จ้าวเฟิงเฉินไม่ตอบคำถามนั้น เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว แววตาเย็นชาคู่นั้นกวาดมองบาดแผลฉกรรจ์บนร่างของนาง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ดวงตาคู่สวยที่ดื้อรั้นคู่นั้น "ข้าช่วยคน... มิใช่เพราะนางเป็นใคร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังจนสตรีตรงหน้าชะงักงัน "แต่เป็นเพราะข้าเลือกที่จะทำตามเสียงในหัวใจของตนเอง" นางชะงักไป หัวใจกระตุกวาบ คำพูดเรียบง่ายแต่น่าฟังเหล่านั้น ราวกับสายฝนที่โปรยปลงบนแผ่นดินแห้งแล้งมาเนิ่นนาน ทว่า ในวินาทีที่จ้าวเฟิงเฉินกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าชีพจรเพื่อตรวจสอบพิษในกายของนางนั้นเอง จู่ ๆ บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นจัดจนเยือกแข็ง ท้องนภาที่เคยมีแสงจันทร์สลัวกลับถูกกลืนกินด้วยม่านหมอกสีดำทมิฬที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินอย่างไร้ที่มา! เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องมาจากความว่างเปล่า เสียงนั้นก้องกังวานเสียจนแก้วหูแทบปริแตก ราวกับมาจากขุมนรกโลกันตร์ "ฮ่าๆๆ... สมเป็นศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่เมฆา ช่างกล้าหาญและไร้เดียงสานัก!" จ้าวเฟิงเฉินชักกระบี่ออกจากฝักในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองความมืดเบื้องหน้าทันที พร้อมกับที่เงาร่างสวมหน้ากากเงินประหลาดปรากฏขึ้นขวางกั้นระหว่างเขากับหลี่มู่เหยาอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี และก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งกระบวนท่า เงาร่างลึกลับนั้นก็เอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง "น่าเสียดาย... ที่เจ้าปกป้องผิดคน... สตรีผู้นี้ มิใช่เหยื่อ... แต่นางคือ 'มารโลหิต' ผู้สังหารอาจารย์แท้ ๆ ของเจ้าต่างหากเล่า!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปพร้อมกับข้าในตอนนี้นะคะ