ไอดีขยะกับโอกาสครั้งที่สอง

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก รสชาติเค็มปร่าของหยาดโลหิตที่ไหลย้อยจากมุมปากลงมาถึงคางทำให้เรย์รับรู้ได้ทันทีว่าความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่ความฝัน เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ "ลูคัส" อดีตกองหน้าผู้เคยร่วมสาบาน ยังคงก้องกังวานบาดลึกอยู่ในโสตประสาท มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ขณะที่ร่างของเขาถูกถีบกลิ้งตกลงมาจากวิหารลอยฟ้าเทอร์รัส โลกทั้งใบหมุนคว่ำด้วยแรงโน้มถ่วง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงในห้วงเหวแห่งความตาย พรึบ! ดวงตาสีดำสนิทเบิกโพลงขึ้นพร้อมกับลมหายใจที่กระชากเฮือกใหญ่ เรย์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักรบกรีดร้องเตือนภัยจนกล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งเครียด แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ความมืดมิดของก้นเหวแห่งความตาย กลับเป็นแสงสีฟ้าเรืองรองของหน้าต่างระบบเกมที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ [ระบบเชื่อมต่อล้มเหลว...] [ตรวจพบข้อผิดพลาดร้ายแรง: ไอดี "เรย์" ถูกรีเซ็ตสู่เลเวล 1...] [คำเตือน: ท่านคือนักผจญภัยที่ถูกระบบเนรเทศ กรุณายอมรับชะตากรรม] เรย์จ้องมองข้อความสีแดงฉานเหล่านั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นทีละน้อย... รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจ็บปวด หรือสิ้นหวังเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งพบว่า เหยื่อที่เขาตามหาได้เดินกลับเข้ามาในกรงอีกครั้ง "หลุดพ้นจากระบบหลักได้... แต่ดันติดบัคข้ามเวลามากับจิตวิญญาณเดิมสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเยือกเย็น แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบกาย นี่คือ "ซากปรักหักพังแห่งผู้ลืมเลือน" จุดเริ่มต้นที่ผู้เล่นเลเวล 1 ทุกคนต้องก้าวผ่าน แต่สำหรับเรย์ พื้นที่แห่งนี้ไม่ได้มีความลับอะไรหลงเหลืออยู่อีกแล้ว เพราะในสมองของเขาเวลานี้ บันทึกพิกัดของไอเทมระดับตำนานและช่องโหว่ของระบบไว้ครบถ้วนทุกตารางนิ้ว "ตื่นแล้วเหรอครับ เรย์?" เสียงหวานเจือความเหนื่อยล้าดังขึ้นจากมุมมืดของซากเสาหิน เรย์หันไปมอง เอลาร่า หญิงสาวผมสีเงินยวงย่างก้าวออกมาด้วยร่างกายที่สะินสะอมและเนื้อตัวมอมแมม ชุดคลุมนักเวทย์ชั้นต่ำของเธอขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ดวงตาสีไพลินคู่นั้นฉายแววเป็นห่วงเป็นใยอย่างสุดซึ้ง เธอกำลังใช้คทาไม้ผุกร่อนพยุงร่างตัวเองเข้าหาเขา ในอดีต เอลาร่าคือคนเดียวที่ถูกองค์กรและเพื่อนร่วมทีมหักหลังและขับไล่ไสส่งเพราะหาว่าเธอเป็นตัวถ่วง แต่เธอกลับเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเรย์ในวันที่เขาไม่มีแม้แต่เศษเงินติดตัว เรย์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาขยับกายเข้าไปประคองร่างบอบบางนั้นด้วยความทะนุถนอม มือหนาสัมผัสกับความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเธอ ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจในชาติก่อนพรั่งพรูขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาเก็บซ่อนมันไว้ภายใต้ใบหน้าที่สงบนิ่ง "ผมไม่เป็นไรครับ เอลาร่า... ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนมาทำร้ายพวกเราได้อีกแล้ว" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและอบอุ่นจนหญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เอลาร่าเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื้นตัน "แต่... เลเวลของเราเพิ่งถูกรีเซ็ต ไอเทมทั้งหมดก็ถูกกิลด์ดราก้อนฟันยึดไปหมดแล้วนะเรย์ พวกเราไม่มีอะไรเหลือเลย..." "ใครบอกว่าไม่มีล่ะครับ?" เรย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายคมปลาบ หน้าต่างระบบตรงหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนสี จากสีแดงเตือนภัยกลายเป็นสีทองอร่าม พร้อมกับตัวเลขโค้ดลับที่ไหลผ่านรวดเร็วดั่งสายน้ำ [ตรวจพบช่องโหว่ระดับพระเจ้า: ดึงข้อมูลพิกัดล่วงหน้าสำเร็จ] [ท่านได้รับสิทธิ์พิเศษ: "เนตรแห่งผู้ทำลายบัค" (Bug Breaker's Eye)] [เงื่อนไขการทำงาน: มองเห็นจุดตกของไอเทมแรร์ระดับเทพก่อนใคร และสามารถคว้ามันมาเป็นเจ้าของได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านการสุ่ม] "ระบบมันคิดว่าการลดเลเวลผมเหลือ 1 จะทำให้ผมกลายเป็นไอดีขยะ..." เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ออร่าความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างเลเวล 1 จนอากาศรอบตัวแทบจะบิดเบี้ยว "แต่มันดันลืมไปว่า... คนที่เขียนโค้ดเริ่มต้นของโลกใบนี้ขึ้นมาจริงๆ คือใครกันแน่" เอลาร่าอ้าปากค้าง เธอมองดูหน้าต่างระบบของเรย์ที่ปรากฏโค้ดแปลกประหลาดนับพันบรรทัดวิ่งพล่าน โค้ดเหล่านั้นไม่ใช่ระบบของเกมที่เธอรู้จัก แต่มมันคือพลังงานดิบที่สามารถควบคุมและแก้ไขกฎเกณฑ์ทุกอย่างได้ตามอำเภอใจ "เรย์... นั่นมัน..." "เตรียมตัวให้พร้อมครับ เอลาร่า" เรย์หันกลับมาส่งยิ้มให้คู่ชีวิตของตน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและกระหายการชำระแค้น "เราจะไปเก็บของขวัญต้อนรับการกลับมา... จากพวกสุนัขรับใช้ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์กัน" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างระบบดังขึ้น พร้อมกับพิกัดแผนที่แบบเรียลไทม์ที่สว่างวาบขึ้นกลางป่าทึบเบื้องหน้า ในพิกัดนั้น ไอเทมระดับเทพที่กิลด์ใหญ่อย่างดราก้อนฟันกำลังแย่งชิงกันจนเลือดสาด กำลังจะตกลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่พอดีเป๊ะ! เรย์ยื่นมือออกไปคว้ามือเรียวบางของเอลาร่ามากุมไว้แน่น อุณหภูมิจากฝ่ามือของเขาถ่าย "ไปกันครับ ไปทวงทุกอย่างที่เราควรจะได้คืนมา" ในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่ร่างทั้งสองจะก้าวเดินออกไปจากซากปรักหักพัง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความเย่อหยิ่งของกลุ่มนักล่าสมบัติเลเวลสูงที่ถูกส่งมาปิดปากพวกเขา "เฮ้ย! เจ้าพวกสวะเลเวล 1 อยู่แถวนี้หรือเปล่า? หัวหน้าลูคัสสั่งมาว่า อย่าให้เหลือแม้แต่ซากกระดูก!" เอลาร่าสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว แต่เรย์กลับยืนนิ่งสนิท รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาไม่ได้ถอยหนีแม้แต่นصفก้าว กลับเป็นฝ่ายก้าวออกไปเผชิญหน้ากับแสงไฟจากคบเพลิงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ นิ้วเรียวยาวของเรย์เคาะเบาๆ ลงบนอากาศเสมือนกำลังกดแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เพื่อเตรียมรันคำสั่งขั้นเด็ดขาด "มาได้จังหวะจริงๆ ครับ..." เรย์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง ขณะที่ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพเงาของศัตรูที่กำลังวิ่งเข้ามาหาความตาย "ผมกำลังเบื่อๆ อยู่พอดีเชียว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการล้างบางครั้งนี้ด้วยกันนะครับ