ศพที่ไม่มีรอยแผล

“ศพนี้ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีรอยฉีกขาด ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนจากเศษเล็บของตัวเอง... คุณศิลา นี่คือสิ่งที่เรียกได้ว่าเป็นการตายที่สะอาดสะอ้านที่สุดเท่าที่ผมเคยพบในรอบสิบปีครับ” ดร.รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสแตนเลสเย็นเฉียบ แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์เหนือโต๊ะผ่าพิสูจน์สะท้อนกับใบมีดผ่าตัดที่เธอถืออยู่ในมือ แววตาของเธอว่างเปล่าราวกับกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ธรรมดาฉบับหนึ่ง มากกว่าการเผชิญหน้ากับศพชายวัยกลางคนที่เพิ่งเสียชีวิตไปไม่กี่ชั่วโมง หมวดศิลาที่ยืนพิงผนังห้องดับจิต กอดอกแน่น สายตาคมกริบของเขากวาดมองทั่วร่างนั้นด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป เขาสัมผัสได้ถึง 'ความผิดปกติ' ที่วิทยาศาสตร์ของรินรดาอาจจะยังมองไม่เห็น มันไม่ใช่รอยเลือด แต่มันคือความรู้สึกเย็นเยียบที่แผ่ออกมาเหมือนน้ำแข็งแห้งที่กัดกินอากาศรอบตัว “สะอาดสะอ้านเหรอครับหมอ? ถ้ามองจากมุมคนตาย ผมว่านี่คือความตายที่โกรธแค้นที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นต่างหาก” ศิลาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวทำให้ใบหน้าของเขาดูมีมิติมากขึ้น ความกวนประสาทที่เคยมีหายไปเหลือเพียงความเคร่งขรึม “ดูที่ดวงตาเขาสิครับ รินรดา... คนตายที่หัวใจวายตายเองไม่เบิกตาโพลงแบบนี้หรอก” รินรดาชะงักใบมีดที่กำลังจะกรีดลงบนผิวหนังหน้าอก เธอเบนสายตาไปที่ดวงตาของศพ มันไม่ได้มีอาการเลือดออกในลูกตา แต่มันกลับเปิดกว้าง ราวกับกำลังเพ่งมองไปยังจุดที่ไม่มีใครเห็นในห้องนี้ “นั่นเป็นอาการที่เกิดจากความตกใจสุดขีด กล้ามเนื้อหูรูดม่านตาขยายตัวจนสุดค้างไว้ ไม่ใช่เรื่องเหนือธรรมชาติครับหมวด” เธอตอบเรียบๆ น้ำเสียงเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง “ผมเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยมีดและกล้องจุลทรรศน์ ส่วนเรื่องสัญชาตญาณสัตว์ป่าของคุณ... กรุณาเก็บไว้ในบันทึกส่วนตัวเถอะครับ” “สัญชาตญาณสัตว์ป่าของผมเคยช่วยให้คนไม่ตายฟรีมาหลายคดีนะคุณหมอ” ศิลาเดินเข้ามาประชิดจนได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นจางๆ ที่ไม่ควรมีอยู่บนศพปกติ “ศพนี้ชื่อสมบัติ เป็นนักบัญชีที่ไม่มีศัตรู ตายคาโต๊ะทำงานโดยไม่มีสาเหตุชัดเจน คุณบอกว่าเขาไม่มีรอยแผล แล้วทำไมถึงมีกลิ่นเหมือน... ดอกไม้ที่เน่าเปื่อยลอยออกมาจากปากเขาล่ะครับ?” รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอโน้มใบหน้าลงไปใกล้ปากของศพมากขึ้นจริงๆ สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางความกดดันที่ศิลาสร้างขึ้น เธอกลับแสดงความนิ่งสงบที่ทำให้อีกฝ่ายต้องยอมรับในใจ “ไม่มีกลิ่นเน่าครับ มีแต่กลิ่น... สารฟอร์มาลีนเจือจาง” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยที่ปิดตายไว้เริ่มเผยรอยร้าว “ซึ่งมันไม่ควรจะมีในศพที่เพิ่งส่งมาจากที่เกิดเหตุเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน” มือของรินรดาสั่นเพียงเสี้ยววินาที เธอตัดสินใจกรีดมีดลงบนผิวหนังบริเวณหน้าอกอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงคล้ำค่อยๆ ซึมออกมา แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งไม่ใช่เลือด มันคือเสียง... เสียงแผ่วเบาที่ดังออกมาจากหน้าอกที่ถูกเปิดออก มันไม่ใช่เสียงลมหายใจ ไม่ใช่เสียงก๊าซในกระเพาะอาหาร แต่มันเหมือนเสียง 'กระซิบ' ที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ *‘...โก...หก...’* รินรดาวางมีดลงทันที เธอถอยหลังออกมาด้วยใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉย แต่หัวใจในอกเริ่มเต้นเร็วกว่าจังหวะปกติ เธอจ้องมองศพนั้นด้วยความรู้สึกที่เธอพยายามลบมันออกไปจากชีวิตตั้งแต่เด็ก—ความกลัวต่อสิ่งที่อธิบายไม่ได้ “คุณหมอ... เมื่อกี้คุณได้ยินเหมือนผมใช่ไหมครับ?” ศิลาถาม เสียงของเขาต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ความกวนประสาทหายไปสิ้น เหลือเพียงความระแวดระวังราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น “ผมคงหูฝาดไป หรือไม่ก็เป็นเสียงจากแรงดันในช่องปอดที่ขับลมผ่านกล่องเสียง” รินรดาพยายามหาเหตุผลมาค้ำจุนโลกที่กำลังพังทลายของเธอ แต่ทว่า... ทันใดนั้น ศพที่ควรจะไร้การเคลื่อนไหว กลับยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วที่แข็งทื่อชี้ตรงมาที่เธอ ศิลารีบคว้าข้อมือศพนั้นไว้ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตจนต้องปล่อยมือ รินรดามองนิ้วที่ชี้ค้างอยู่ตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังที่ข้อมือของศพ มันไม่ใช่เส้นเลือด... แต่มันคือตัวอักษรบางอย่างที่ปรากฏขึ้นเป็นรอยช้ำสีม่วงคล้ำ ราวกับถูกเขียนขึ้นจากภายใน รินรดาคว้าแว่นขยายมาส่องดูใกล้ๆ ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่เขียนอยู่บนนั้น *‘ศพต่อไป... คือหมอ’* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บศพที่ควรจะปิดตาย ทั้งรินรดาและศิลาหันไปมองพร้อมกัน ประตูเหล็กกล้าค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างในชุดคลุมสีขาวที่คุ้นตา... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสองปีก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ หวังว่าความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวจะทำให้ท่านอยากอ่านต่อในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพ... หมอผีวัยรุ่น ครับ