ฟื้นตื่นในกลิ่นอายดินโคลน

เสียงทุบประตูไม้เก่าจนสั่นสะเทือนตามมาด้วยเสียงแหลมปนก้าวร้าวของป้าซูเจินดังทะลุกรอบหน้าต่างห้องครัวเข้ามา ไม่ได้ทำให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงไม้ไผ่สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับทำให้เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ ด้วยความรำคาญใจ พญ.ภัทรพร กะพริบตาถี่เพื่อปรับรับแสงสว่างอันน้อยนิดที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคามุงจาก กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นยาจีนโบราณที่จางหายผสมอยู่ในอากาศ ทำให้สมองอันปราดเปรื่องของเธอย่อยข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในความทรงจำราวกับเขื่อนแตก ร่างนี้... คือ "หลี่อิง" แพทย์หญิงจากศตวรรษที่ 21 ที่ประสบอุบัติเหตุระหว่างเดินทางไปปฏิบัติภารกิจแพทย์สนามในพื้นที่ห่างไกล ก่อนที่จิตวิญญาณจะข้ามมิติมายังปี ค.ศ. 1982 ยุคสมัยที่ประเทศจีนกำลังเริ่มต้นปฏิรูปเศรษฐกิจ แต่วิถีชีวิตของชาวชนบทยังคงยากจนข้นแค้น และเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวของเครือญาติที่จ้องจะเอาเปรียบผู้ที่อ่อนแอกว่า "เปิดประตูเดี๋ยวนี้ยัยเด็กไม่รักดี! แกซ่อนแป้งสาลีกับไข่ไก่ไว้ที่ไหน อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเมื่อวานเพิ่งมีเจ้าหน้าที่คอมมูนเอาเสบียงบรรเทาทุกข์มาแจกบ้านนี้!" เสียงโวยวายแหลมสูงของป้าซูเจินแผดดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงถีบประตูไม้ดังโครมคราม ลี่อิงเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา รสชาติความเจ็บปวดจากการทำงานหนักในชาติก่อนผสมผสานเข้ากับความคับแค้นใจของเจ้าของร่างเดิม ทำให้เธอรู้ซึ้งทันทีว่า ในยุคสมัยที่กฎหมายยังเอื้อมไม่ถึงก้นEบของชนบท ความอ่อนแอคือตั๋วชั้นดีที่จะนำพาความตายมาให้ ลี่อิงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บแปล๊บที่ซี่โครงด้านขวาแล่นแปลบขึ้นมาจากการถูกทำร้ายร่างกายเมื่อวานโดยฝีมือของลูกชายป้าซูเจิน เธอกัดฟันอดทน สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติและพลังงานจากมิติลับในจิตวิญญาณที่ติดตัวข้ามมิติมาด้วย—คลังสมุนไพรและอุปกรณ์การแพทย์อัจฉริยะ ทันใดนั้น ประตูไม้เก่าก็พังโครมลงมาจากการกระแทกอย่างแรง ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ป้าซูเจินในชุดเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ปะชุนจนแทบจำสีเดิมไม่ได้ ก้าวย่างเข้ามาด้วยท่าทางราวกับเจ้าหนี้ที่ถือสิทธิ์เหนือชีวิตคนอื่น ด้านหลังมีลุงหลี่ผู้เป็นอาสะใภ้และหลี่เฉียงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเดินตามเข้ามาสมทบด้วยสายตาดุกรัวโลภ "แกทำเป็นหูทวนลมหรือไงยะหลี่อิง! บ้านนี้พ่อแม่แกตายหมดแล้ว แกเป็นแค่เด็กกำพร้าที่อาศัยข้าวแดงแกงร้อนบ้านฉันโตขึ้นมา เสบียงพวกนั้นสมควรเป็นของครอบครัวฉันเพื่อตอบแทนบุญคุณ!" ป้าซูเจินเท้าสะเอว ชี้หน้าด่ากราดโดยไม่สนว่าหญิงสาวตรงหน้าเพิ่งฟื้นไข้ ลี่อิงยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง มือเรียวยกขึ้นจัดชายเสื้อที่ยับยู่ยี่อย่างใจเย็น สายตาทรงพลังและลุ่มลึกคู่พินิจมองตรงไปยังป้าซูเจินราวกับแพทย์กำลังประเมินอาการของคนไข้ใกล้ตาย น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแม้จะแห้งผากเนื่องจากพิษไข้ แต่กลับทรงพลังและเยือกเย็นจนทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "บุญคุณ?" ลี่อิงทวนคำ รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปาก "บุญคุณอะไรหรือครับ... เออ... หมายถึงบุญคุณที่พวกท่านส่งข้าวบูดก้นหม้อมาให้ฉันกินตั้งแต่เด็ก เพื่อแลกกับการใช้งานฉันเหมือนวัวเหมือนควายในไร่นาอย่างนั้นหรือครับ" ป้าซูเจินถึงกับสะอึก หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ถูกจี้จุดดำมืด "นังเด็กนี่! ปากดีนักนะ แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับผู้ใหญ่! หลี่เฉียง ไปรื้อค้นดูให้ทั่ว เอาข้าวสารและไข่ไก่ทั้งหมดออกมาให้หมด!" หลี่เฉียง ลูกชายวัยยี่สิบเศษผู้มีรูปร่างกำยำแต่สายตากลอกกลิ้ง พยักหน้ารับแล้วทำท่าจะพุ่งเข้าไปรื้อค้นข้าวของในห้องครัวที่อยู่ติดกัน ลี่อิงหรี่ตาลง ร่างกายขยับอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คนป่วยไข้จะทำได้ เธอก้าวลงจากเตียง ยืนขวางทางประตูกั้นระหว่างห้องนอนกับห้องครัวไว้อย่างมั่นคง แววตาคมกริบจ้องมองหลี่เฉียงจนชายหนุ่มต้องชะงักเท้าโดยไม่รู้ตัว "ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" ลี่อิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำแต่น่าเกรงขาม "ทรัพย์สินในบ้านหลังนี้เป็นของฉันและสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย การบุกรุกเคหสถานในยามวิกาลและพยายามปล้นชิงทรัพย์สิน มีโทษหนักในยุคปฏิรูปนี้... ป้าซูเจิน อยากลองไปชี้แจงกับหัวหน้าคอมมูนดูไหมครับ ว่าครอบครัวท่านทำตัวเป็น ‘พวกทุนนิยมหัวรุนแรง’ ที่คอยรีดไถเพื่อนบ้านอย่างไร" คำว่า "หัวหน้าคอมมูน" และ "พวกทุนนิยมหัวรุนแรง" ในยุค 80 มีอานุภาพร้ายแรงยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ป้าซูเจินหน้าซีดเผือดลงทันที นางถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ หวาดกลัวว่าชื่อเสียงจอมปลอมที่สั่งสมมาจะพังทลาย "แก... แกขู่ฉันเรอะ!" ป้าซูเจินแว้ดขึ้นกลบเกลื่อนความกลัว "สามีทหารซื่อบื้อของแกก็ไปประจำการชายแดนเป็นปีๆ ไม่รู้จะตายห่านที่ไหนเมื่อไหร่ แกตัวคนเดียว จะเอาอะไรมาสู้ฉัน!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ลี่อิงสูดหายใจเข้าลึกเตรียมจะงัดไม้เด็ดขั้นต่อไปเพื่อจัดการกับญาติจอมสูบกลุ่มนี้ให้เด็ดขาด ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าบ้านที่พังเสียหาย เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยน้ำเสียงทุบต่ำที่ทรงพลังและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ภรรยาผม... ใครบอกว่าไม่มีใครดูแล?" ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเขียวเข้มของนายทหารกองทัพปลดแอกประชาชน ก้าวข้ามธรณีประตูที่พังลงมาเข้ามาในบ้าน ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับภาพสลัก แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยประกายเพลิงแห่งความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ หลี่เฉิงหยวน สามีผู้ควรจะประจำการอยู่ห่างออกไปนับพันลี้ กลับมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกมันแล้วในตอนนี้! ด้วยรักและปรารถนาดี หมอภัทรแก้ไขชะตา