กฎระเบียบที่ไร้ความหมาย

"ถ้าคิดว่าการซ่อนตัวหลังแรงค์ Global Elite จะช่วยให้คุณรอดพ้นจากทัณฑ์บนของโรงเรียนได้... ผมเกรงว่าคุณคงประเมินหน่วยรบพิเศษอย่างผมต่ำไปหน่อยนะครับ คุณเรย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาดังขึ้นเหนือหัว ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีม่วงสลัวของร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ต์ใต้ดิน เรย์สะดุ้งสุดตัว นิ้วเรียวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกเสียงดังลั่นหยุดชะงักลงทันที หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ยังคงแสดงผลคะแนนการกวาดล้างบอสในดันเจี้ยนระดับนรกที่เพิ่งจบลงไปหมาดๆ พร้อมข้อความ 'VICTORY' ที่กะพริบวิบวับเยาะเย้ยความซวยของเขา เรย์ค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียงด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตฉายแววพยศและขัดเคืองอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนหลุดรุ่ยขยับถอยหลังเล็กน้อยเมื่อพบว่าผู้ที่ยืนค้ำหัวอยู่คือ พันตรีธาม—นายทหารหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งครูฝึกสอนระเบียบวินัยสุดโหดประจำสถาบันการศึกษาเอกชนชื่อดังที่เขากำลังศึกษาอยู่ และที่สำคัญ... ผู้ชายคนนี้คือพี่ชายแท้ๆ ของเพื่อนสนิทที่คอยตามคุมประพฤติเขา "อาจารย์ธาม... นี่คุณตามผมมาถึงนี่เลยเหรอเนี่ย? ว่างมากนักรึไงถึงได้มาเดินตามเด็กโดดเรียน?" เรย์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยท่าทีแบดๆ และรอยยิ้มมุมปากกวนๆ ทั้งที่ฝ่ามือชื้นเหงื่อ ธามไม่ตอบทันที นายทหารหนุ่มปรายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังระอุด้วยกราฟิกเกมแอคชั่นสุดเดือด ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาหยุดที่ใบหน้าเนียนใสของเด็กหนุ่มผู้สร้างปัญหาให้เขาปวดหัวได้ไม่เว้นแต่ละวัน ดวงคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาตำหนิที่แฝงความดุดัน ทว่าลึกๆ กลับมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น "การแข่งขันอีสปอร์ตระดับประเทศที่คุณแอบหนีมาแข่งเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทีมของคุณชนะด้วยคะแนนห่าง 3 แต้ม... เก่งกาจไม่เบานี่ครับ สำหรับเด็กอายุสิบแปดปีที่ควรจะนั่งเรียนวิชาประวัติศาสตร์อยู่ในห้องเรียน" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับทรงพลังจนทำให้เรย์รู้สึกเหมือนหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง "แล้วมันทำไมล่ะครับ? ผมไม่ได้ไปปล้นใครกินนี่ ผมหาเงินด้วยความสามารถของตัวเอง มันผิดกฎโรงเรียนนักรึไง?" เรย์เชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เขาเกลียดที่สุดคือพวกผู้ใหญ่ที่เอาแต่เอาไม้บรรทัดมาวัดคุณค่าของคนโดยไม่สนเหตุผลอะไรเลย "กฎก็คือ" ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์ทีละน้อย จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับขอบโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างไร้ทางหนี กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเป็นผู้ชายเต็มตัวลอยเข้าแตะจมูกจนเรย์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ไม่ว่าเหตุผลของคุณจะสวยหรูแค่ไหน การหนีเรียนและเมินเฉยต่อคำสั่งของสถาบัน คือความผิดมหันต์... และผมในฐานะครูฝึกสอน มีหน้าที่ต้องดัดนิสัยเด็กดื้ออย่างคุณให้เข้ารูปเข้ารอย" "นี่คุณจะทำอะไร..." เรย์ผถอยหลังหนีจนสะโพชนั่งแนบไปกับโต๊ะคอมพิวเตอร์ พื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับโต๊ะถูกร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มเข้ามาปิดกั้นไว้จนหมดสิ้น ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำให้หัวใจเจ้ากรรมของเรย์เต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ธามใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบโต๊ะไว้เพื่อกักตัวเด็กหนุ่มจอมพยศ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปดึงหูฟังเกมมิ่งออกจากศีรษะของเรย์อย่างช้าๆ สายตาคมปลาบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ชวนให้สติกระเจิง "บทลงโทษของการโดดเรียนไปเล่นเกม... เริ่มต้นเดี๋ยวนี้ครับ" เรย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีอันตรายระหว่างพวกเขาทั้งสองคนแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทว่าก่อนที่ธามจะได้ทำอะไรมากไปกว่าการโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูร้านอินเทอร์เน็ตก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ผู้พันครับ! แย่แล้วครับ ทางผอ.โทรมาแจ้งว่า..." ลูกน้องคนสนิทของธามวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงมุมทางเดิน ทว่าเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าของนายทหารหนุ่มผู้เคร่งขรึมกำลังคร่อมกักตัวเด็กนักเรียนสุดแสบไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ในระยะประชิด นายทหารหนุ่มผู้มาใหม่ก็ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน รีบยกมือขึ้นปิดตาตัวเองแล้วหันหลังกลับทันทีด้วยความตกใจสุดขีด ธามชะงัก เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะผละตัวออกจากเรย์อย่างเสียดาย แต่สายตาคมกริบยังคงจ้องมองเด็กหนุ่มที่กำลังหอบหายใจจนอกกระเพื่อมด้วยความระaอายระคนหงุดหงิด "ดูเหมือนเราจะมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว... คุณเรย์" ธามกระซิบเสียงต่ำทิ้งท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินผละออกไปหาลูกน้อง เรย์ยกมือขึ้นทาบอกสัมผัสจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังคงรัวเร็วไม่เป็นจังหวะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นในขณะที่ดวงตาสีเข้มมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับหายไปจากมุมห้อง พลางคิดในใจอย่างหัวเสียว่าเกมนี้... เขายังไม่ได้เริ่มเล่นให้หนำใจเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมหัวใจของเขาถึงเป็นฝ่ายแพ้ราบคาบให้ผู้ชายคนนี้ไปเสียแล้วล่ะครับ! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของชาโดว์ฮันเตอร์เสมอนะครับ