เงาแห่งการแต่งงานที่ไร้เสียง

เสียงกราวของแก้วคริスタルที่กระทบกับโต๊ะหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ดังเกินกว่าเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่สำหรับคณาธิปแล้ว มันคือเสียงประกาศิตที่ตอกย้ำถึงสถานะอันไร้ค่าของตนเองในคฤหาสน์หลังนี้ ตลอดสองปีที่ผ่านมา ภายใต้เงาของการแต่งงานที่ถูกผูกพันไว้ด้วยผลประโยชน์ทางธุรกิจและทิฐิอันบ้าคลั่ง ปกรณ์ไม่เคยชายตาแลมองเขาในฐานะคู่ชีวิต มีเพียงฐานะ ‘เครื่องประดับราคาแพง’ ที่เกะกะสายตาและไร้ประโยชน์ในยามที่ตระกูลใหญ่กำลังก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด “เอกสารสัญญานั่น… คุณยังเซ็นไม่เสร็จอีกงั้นหรือ คณาธิป” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยอบอุ่นในความทรงจำสีจาง บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ปกรณ์ (ภาคิน) ประธานกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาด้วยความระอา ปลายเรียวนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าสร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่บรรยากาศรอบตัว คณาธิปยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ร่างโปร่งบางภายใต้เสื้อสูทเข้ารูปไม่ได้สั่นเทาอย่างที่อีกฝ่ายคาดคิด ดวงตากลมโตที่เคยซ่อนความเจ็บช้ำไว้ภายใต้แพขนตางอน บัดนี้กลับนิ่งสงบจนน่ากลัว เขากำเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นระรัวยามอยู่ใกล้ชายผู้นี้ บัดนี้ถูกแช่แข็งจนด้านชาไปหมดแล้ว “ผมคิดว่าข้อเสนอในสัญญานั่น มันไม่ยุติธรรมกับผมเลยสักนิดครับ คุณปกรณ์” คณาธิปเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งรอยสั่นเครือ “ตลอดสองปี ผมทำหน้าที่ในฐานะที่คุณต้องการมาโดยตลอด แลกกับการที่ตระกูลของคุณยอมอุ้มชูกิจการที่กำลังจะล่มสลายของครอบครัวผม แต่ในเมื่อตอนนี้… ทุกอย่างมันจบลงแล้ว ทำไมคุณยังต้องพยายามเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมไม่เลิกราด้วยล่ะครับ” ปกรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างบางทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นกายหอมเย็นของน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูก พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาปกคลุมร่างของคณาธิปจนมิด “ศักดิ์ศรี?” ปกรณ์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นอย่างถือวิสาสะ บังคับให้คนตรงหน้าต้องสบตา “คนอย่างนายมีสิทธิ์พูดคำนี้ด้วยงั้นหรือ คณาธิป? ถ้าไม่ใช่เพราะนายใช้วิธีสกปรกบีบให้ฉันต้องแต่งงานด้วย นายคิดว่าตัวเองจะมีปัญญามาเหยียบยืนอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพงในคฤหาสน์หลังนี้หรือไง นายมันก็เป็นได้แค่สถาปนิกนอกสายตา… คนไร้ค่าที่เกาะตระกูลภาคินกินไปวันๆ เท่านั้นแหละ” คำพูดเชือดเฉือนราวกริบมีดกรีดลงกลางใจ ลึกลงไปในความเงียบงันที่คณาธิปเลือกจะอดทนมาตลอด รอยยิ้มบางเบาและเยือกเย็นผุดขึ้นบนเรียวปากสวย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ปกรณ์ชะงักไปชั่วขณะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก—รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความอ้อนวอน และไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น “ครับ… ผมมันก็แค่คนไร้ค่าในสายตาคุณ” คณาธิปปัดมือหนาออกจากการจับกุมอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ถอยหลังเว้นระยะห่างออกไปหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตฉายแววแน่วแน่อย่างที่ปกรณ์ไม่เคยเห็นมาก่อน “และเพราะผมไร้ค่าในสายตาคุณนี่แหละครับ ผมถึงตัดสินใจแล้ว… ว่าผมจะไม่อยู่เป็นตัวน่ารำคาญให้คุณเห็นหน้าอีกต่อไป” คณาธิปโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบ ใบหย่าที่ลงลายมือชื่อเรียบร้อยแล้วปรากฏต่อสายตาของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ปกรณ์ขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกวูบโหวดแปลกประหลาดเกิดขึ้นในช่องท้องอย่างกะทันหัน แต่ทิฐิอันสูงส่งก็ยังคงสั่งให้เขายืนนิ่ง ปั้นหน้าเย็นชาใส่ “นายกล้าทิ้งฉันงั้นเหรอ?” ปกรณ์ถามเสียงลอดไรฟัน “ไม่ใช่แค่ทิ้งครับ… แต่ผมกำลังจะไปให้พ้นจากชีวิตคุณต่างหาก” คณาธิปสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก มือเรียวเผลอลูบสัมผัสหน้าท้องแบนราบของตนเองโดยไม่รู้ตัว—สัมผัสเบาบางที่ซ่อนความลับอันยิ่งใหญ่ ซึ่งอีกไม่นานเกินรอ… ชายผู้เย่อหยิ่งตรงหน้าจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตที่ตัดสินใจปล่อยมือจากเขาไป “หวังว่าเราจะไม่มีวันได้พบกันอีก ลาก่อนครับ… คุณปกรณ์” ร่างโปร่งหมุนตัวหันหลังเดินออกจากห้องทำงานทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองใบหน้าของอดีสามีที่เริ่มเปลี่ยนสีเนื่องจากความโกรธและบางสิ่งบางอย่างที่กำลังกัดกินหัวใจลึกๆ ปกรณ์กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกร้อนรุ่มตีตรวนขึ้นมาในอกราวกับมีไฟสุม แต่เขายังคงนิ่งงันปล่อยให้อีกฝ่ายก้าวเดินออกไปจากชีวิตอย่างเลือดเย็น หลายสัปดาห์ต่อมา ณ คาเฟ่เล็กๆ ย่านชานเมืองที่เงียบสงบ คณาธิปในชุดสบายๆ กำลังนั่งตรวจแบบแปลนสถาปัตยกรรมชิ้นใหม่บนแท็บเล็ต ร่างกายที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามกาล 3 เดือนของการตั้งครรภ์ทำให้เขาต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น แม้จะเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักเพื่อสร้างตัวด้วยลำแข้งตัวเอง ทว่ารอยยิ้มแห่งความสุขก็มักจะปรากฏบนใบหน้ายามที่เขานึกถึงเจ้าตัวเล็กในครรภ์ “ธิป ระวังหน่อยสิครับ เดินเหม่อแบบนี้เดี๋ยวก็สะดุดล้มหรอก” เสียงทุ้มนุ่มของ ร.อ. ชนินทร์ นายทหารหนุ่มรุ่นพี่ผู้เป็นที่ปรึกษาและคอยช่วยเหลือเขามาตลอดดังขึ้น พร้อมกับแก้วโกโก้อุ่นๆ ที่ถูกวางลงตรงหน้า ชนินทร์ส่งยิ้มอ่อนโยนให้พลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย “ขอบคุณครับพี่นินทร์ ธิปแค่นึกถึงเรื่องแบบงานตึกคอมเพล็กซ์ใหม่น่ะครับ เลยเผลอคิดเพลินไปหน่อย” คณาธิปยิ้มรับบางๆ “อย่าหักโหมนักล่ะ เจ้าตัวเล็กในท้องเริ่มโตขึ้นแล้วนะ ถ้าปกรณ์มันรู้เข้าว่าลูกของมัน…” ชนินทร์ชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าของคณาธิปที่หมองลงเล็กน้อย “ขอโทษทีครับ พี่ไม่น่าพูดถึงมันเลย” “ไม่เป็นไรหรอกครับพี่นินทร์… เขาไม่มีวันรู้หรอกครับ และต่อให้รู้… มันก็สายเกินไปแล้ว” คณาธิปส่ายหัวช้าๆ ดวงตาส่อแววเด็ดเดี่ยว ทว่า… ในขณะที่บทสนทนากำลังดำเนินไปอย่างไร้คลื่นลม ประตูแก้วของคาเฟ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงผลักอันหนักหน่วง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มคุ้นตาของใครบางคนก้าวเข้ามาภายในร้าน บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มผู้มาใหม่แผ่รังสีความเย็นชาและกดดันจนลูกค้าคนอื่นในร้านต้องหันไปมองเป็นตาเดียว ปกรณ์กวาดสายตาคมกริบค้นหาบางสิ่งบางอย่าง ราวกับสัญชาตญาณบางอย่างดลใจให้เขาเดินเข้ามาในคาเฟ่ลับตาคนแห่งนี้ และทันทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างโปร่งของอดีภรรยาที่กำลังนั่งอยู่กับชายหนุ่มในเครื่องแบบทหาร… ฝีเท้าของประธานหนุ่มก็หยุดชะงักงัน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวแรงด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่เพราะความโกรธที่เห็นคณาธิปอยู่กับผู้ชายคนอื่น… แต่เป็นเพราะสายตาของเขาบังเอิญกวาดไปเห็นเอกสารการแพทย์ที่วางอยู่บนโต๊ะ—ภาพอัลตราซาวด์ของเด็กทารกตัวเล็กๆ สองคน… พร้อมกับชื่อของมารดาที่ปรากฏหราอยู่บนแฟ้มเอกสารนั้น—**“นายคณาธิป ภาคิน”** มือหนาของปกรณ์เย็นเฉียบลงในพริบตา ลมหายใจสะดุดกึก ความจริงอันน่าตกตะลึงประเดประดังเข้าใส่สมองจนแทบยืนไม่อยู่ เมื่อเงื่อนงำทุกอย่างในอดีตเชื่อมโยงเข้าหากันอย่างไม่น่าเชื่อ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ