ศพที่ไม่มีรอยแผล

“ถ้าคุณยังยืนกรานจะหั่นศพนี้ด้วยตรรกะแพทย์ที่ไร้หัวใจ ก็เชิญคุณทำไปตามลำพังเถอะครับคุณอคิน แต่ผมขอเตือนไว้ก่อน... คนตายคนนี้ไม่ได้จากไปเพราะหยุดหายใจธรรมดา แต่เขาถูก ‘ฉีกกระชาก’ จากภายใน” เสียงทุ้มต่ำของเจ้าหน้าที่ตำรวจอาวุโสที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องดับจิตไม่ได้ทำให้ อคิน หยุดมือที่กำลังสวมถุงมือยางกระชับข้อมือ เขาไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างชายวัยกลางคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสแตนเลสด้วยท่าทางสงบนิ่งผิดปกติ ไม่มีรอยฟกช้ำ ไม่มีรอยมีด ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนจากอุบัติเหตุ อคินหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ในห้องดับจิตสะท้อนกับใบมีดคมกริบ เกิดเป็นประกายเย็นเยียบที่บาดลึกเข้าไปในบรรยากาศอึมครึมของค่ำคืนนี้ “ความเชื่อเป็นเรื่องของศรัทธา แต่สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าผมคือความจริงทางชีวภาพครับ” อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์เจือปน “ถ้าเขาตายเพราะถูกฉีกกระชากจากภายในจริง อย่างน้อยเราต้องเห็นรอยฉีกขาดของอวัยวะภายใน แต่คุณดูนี่สิ... ปอด ตับ ม้าม ทุกอย่างสมบูรณ์แบบจนน่าประหลาด” อคินวางมีดลงแล้วเปลี่ยนไปหยิบกล้องถ่ายภาพดิจิทัลขึ้นมาบันทึกหลักฐาน เขามุ่งเน้นไปที่ใบหน้าของผู้ตาย ปากที่อ้าค้างกว้างจนสุดขีด ดวงตาที่เบิกโพลงสะท้อนภาพเพดานห้องดับจิตอย่างว่างเปล่า เส้นเลือดฝอยที่ดวงตาแตกจนกลายเป็นสีแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านความทรมานระดับสูงสุดก่อนลมหายใจสุดท้ายจะหลุดลอย “คุณหมอครับ...” รินรดา ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องดับจิตเอ่ยขึ้น เธอไม่ได้สวมชุดกาวน์เหมือนอคิน แต่สวมชุดทำงานสีเข้มที่ดูทะมัดทะแมง เส้นผมรวบตึงเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้า แต่แววตากลับคมกริบราวกับมองทะลุผ่านความว่างเปล่าได้ “กลิ่นนั่นน่ะ... คุณไม่ได้กลิ่นเหรอครับ กลิ่นเหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาในน้ำครำ มันไม่ใช่กลิ่นศพปกติ” อคินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่ารินรดาไม่ใช่คนที่พูดอะไรเรื่อยเปื่อย ผู้หญิงคนนี้คือคนที่สำนักกฎหมายจ้างมาเป็นที่ปรึกษาพิเศษในคดีที่ตำรวจจนมุม แม้เขาจะขัดแย้งกับวิธีการของเธอมาโดยตลอด แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัญชาตญาณของเธอแม่นยำอย่างน่ากลัว “มันเป็นแค่กลิ่นความเน่าเสียจากการย่อยสลายของเอนไซม์ครับรินรดา อย่าพยายามโยงเรื่องความเชื่อมาใส่ในงานวิทยาศาสตร์ของผมเลย” อคินกล่าวพลางจรดมีดลงบนหน้าอกศพอย่างระมัดระวัง ทันทีที่คมมีดแตะลงบนผิวหนังชั้นนอก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา... มันไม่ใช่เสียงมีดกรีดเนื้อ แต่มันคือเสียง ‘หวีดหวิว’ ที่ดูคล้ายเสียงกระซิบจากปากคนนับร้อยที่ดังออกมาจากร่างที่ควรจะไร้วิญญาณนั้น! อคินชะงักกึก มือของเขาเริ่มสั่นเพียงเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเหลือบมองจอมอนิเตอร์วัดชีพจรที่ว่างเปล่า ก่อนจะตัดสินใจกดมีดลงไปอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเปิดแผลเปิดช่องอกออก กลิ่นที่รินรดาว่าไว้พุ่งเข้าปะทะจมูกอย่างรุนแรงจนเขาต้องนิ่วหน้า ภายในหน้าอกนั้น... อวัยวะทุกอย่างไม่ได้วางอยู่ในตำแหน่งที่ควรจะเป็น มันถูกบิดเกลียวเข้าหากันเหมือนเชือกที่ถูกขดเป็นปมแน่นหนาอย่างผิดธรรมชาติ และที่สำคัญที่สุด หัวใจของศพคนนี้... มันหายไป “ไม่มีรอยแผลเปิด... ไม่มีรอยเย็บจากการผ่าตัดเก่า...” อคินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาขาดห้วง “เป็นไปไม่ได้” “ถ้าเขาไม่ได้ตายด้วยมีด เขาก็ตายด้วย ‘คำสาป’ ของใครบางคนที่ต้องการเห็นความทรมานที่มองไม่เห็น” รินรดาขยับเข้ามาใกล้ เธอหยิบยันต์สีหม่นที่พับเก็บไว้ออกมาวางไว้บนขอบเตียงสแตนเลส ทันทีที่กระดาษนั้นแตะสัมผัสกับศพ ร่างนั้นก็กระตุกเฮือก! อคินถอยหลังกรูดด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด เขาหยิบปืนพกที่เก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานขึ้นมาเล็งไปที่ร่างนั้นทันที แต่แล้วเขาก็พบว่าสิ่งที่เขากำลังมองอยู่ไม่ใช่การฟื้นคืนชีพของศพ หากแต่เป็นความลับที่ซ่อนอยู่ใน ‘รอยบาป’ บนแผ่นหลังของศพที่เขาเพิ่งพลิกดู มีรอยประทับสีดำสนิทที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น มันเป็นรูปสัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็นในตำราแพทย์เล่มไหน แต่มันคุ้นตาอย่างประหลาดในเชิงทัศนศิลป์... เหมือนกับภาพร่างที่เขาเคยเห็นในแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ปิดไม่ลงเมื่อสิบปีก่อน “นั่นมัน...” อคินเสียงสั่น “ใช่ครับคุณอคิน” รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเธอเย็นยะเยือกเสียจนอคินรู้สึกถึงไอเย็นที่ไล่ตามกระดูกสันหลัง “มันคือรอยประทับของ ‘ผู้เก็บเกี่ยววิญญาณ’ ศพนี้ไม่ได้ถูกฆ่าด้วยคนครับ แต่เขากำลังถูกเซ่นสรวง... และที่สำคัญกว่านั้น ดูที่นิ้วมือของเขาครับ” อคินก้มลงมองมือที่กำแน่นของศพ รินรดาค่อยๆ แกะนิ้วที่แข็งทื่อนั้นออกอย่างแผ่วเบา ในอุ้งมือที่ซีดเผือดนั้นมีวัตถุชิ้นหนึ่งซ่อนอยู่... มันคือชิ้นส่วนของเหรียญตราที่มีชื่อของ ‘อคิน’ สลักอยู่บนนั้น พร้อมกับรอยเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท ทั้งที่เขาไม่ได้มีแผลแม้แต่นิดเดียว! ประตูห้องดับจิตที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก พร้อมกับร่างของชายชุดดำที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดิน แสงไฟในห้องดับจิตกะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับหัวใจ “ยินดีที่ได้รู้จักครับ... หมอผู้เชี่ยวชาญด้านความตาย” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหาอคินอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงในทุกจังหวะการย่างกราย ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดแห่งความจริงนี้ด้วยกันนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ