ความผิดพลาดในคืนเงียบเหงา

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงระยับ... ปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายที่แนบชิดอยู่เบื้องหลัง คือสิ่งแรกที่ปลุกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของรินรดาให้ทำงาน ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุก ไม่ใช่แสงแดดแยงตา แต่เป็นแรงกระชับจากท่อนแขนแข็งแกร่งที่พาดผ่านเอวคอด ดึงรั้งร่างของเธอให้จมลงไปในอ้อมอกกว้างอย่างไร้ความปรานี รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวรากับกลองศึก ความทรงจำเมื่อคืนวานไหลทะลักย้อนกลับมาดั่งคลื่นสึนามิ—งานเลี้ยงฉลองโปรเจกต์หมื่นล้านที่เธอดื่มไวน์เข้าไปเกินพิกัดเพื่อประชดชีวิต ภาพตัดตอนที่เธอเผลอเดินชนท่านประธานจอมเผด็จการ... และภาพที่เธอเป็นฝ่ายกระชากคอเสื้อเขาลงมาพร้อมกับคำประกาศิตท้าทายสติปัญญา! *ให้ตายสิ รินรดา เธอทำบ้าอะไรลงไป!* หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น พยายามขยับตัวหนีอย่างระมัดระวังที่สุด ทว่ายิ่งดิ้น ร่างกายกำยำที่แนบชิดอยู่ด้านหลังก็ยิ่งขยับเข้าหา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่บริเวณต้นคอระหงจนขนลุกชัน "ถ้ายังไม่อยากกระดูกหักคามือผม... อยู่นิ่งๆ ดีกว่าครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและความรำคาญใจระดับพรีเมียม แต่แปลกเหลือเกินที่มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ รินรดาแข็งค้าง ค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่มีไม่ถึงคืบ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของ คีริน ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดในโลกธุรกิจ กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาระ100เล่ห์เหลี่ยม ปราศจากความง่วงงุนแม้แต่น้อย ราวกับเขาตื่นมารอดูความตกใจของเธอตั้งนานแล้ว "ท่าน... ท่านประธาน ปล่อยฉันนะ!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดกลับมา แม้สภาพตอนนี้เธอจะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขา และนอนอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์กลางเพนต์เฮาส์ส่วนตัวก็ตาม "ปล่อยเหรอ?" คีรินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ ทว่านัยน์ตากลับดุดัน "เมื่อคืนคุณไม่ได้พูดแบบนี้... คุณจำไม่ได้จริงๆ หรือว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง ยัยตัวแสบ" "ฉันเมา!" ข้อแก้ตัวเดียวที่สมเหตุสมผลถูกงัดขึ้นมาใช้ทันที "หึ เมาแต่ปากเก่ง กล้าดียังไงมาต่อรองกับผมแถมยังบังคับให้ผม..." คีรินหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขาอย่างจงใจคุกคาม จนรินรนต้องรีบดึงชายเสื้อลงมาปิดบังเรียวขาอย่างตื่นตระหนก "ฉันไม่ได้ทำอะไรเกินเลยแน่ๆ!" เธอยืนยันเสียงแข็ง แม้ข้างในจะหวั่นวิตกจนเหงื่อซึมฝ่ามือ "แน่ใจเหรอครับ?" คีรินขยับตัวเข้าประชิดยิ่งขึ้น ใช้ความได้เปรียบเรื่องรูปร่างกักขังเธอไว้ระหว่างอกแกร่งกับพนักหัวเตียง "รอยบนคอผมนี่... ฝีมือใคร หรือว่าผมละเมอทำร้ายตัวเอง?" นิ้วเรียวแกร่งแตะลงบนรอยสีแดงจางๆ บริเวณไหปลาร้าของตนเอง สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ประหนึ่งจะกลืนกินคนตัวเล็กเข้าไปทั้งตัว รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อความใกล้ชิดนี้มันเริ่มอันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้ว "มันเป็นอุบัติเหตุ! ฉันแค่... แค่สะดุด..." "สะดุดจนปากมาประกบกับปากผมเนี่ยนะ?" คีรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าหยอกที่นานๆ ครั้งจะได้เห็นจากผู้ชายไร้หัวใจคนนี้ "แถมยังบอกว่า... *'คีริน นายมันก็แค่วิศวกรปากเสียรูปหล่อคนหนึ่ง'*... จำได้หรือยังครับ?" ใบหน้าที่เคยซีดเผือดของรินรดาแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอายผสมความโกรธ เธอกล้าพูดประโยคสามหาวแบบนั้นใส่ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลจริงๆ หรือนี่! "ถ้าจำได้แล้วก็ชดใช้มาซะดีๆ" คีรินกดเสียงต่ำลง ความขี้เล่นในแววตาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังที่เฉียบคม "ดีลที่เราคุยกันไว้เมื่อคืน... เซ็นสัญญากับผมซะ แล้วเรื่องเมื่อคืนจะถือว่าเจ๊ากัน" รินรดาหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณนักสู้ตื่นตัว "ดีลอะไร? ฉันจำไม่ได้ว่าไปทำสัญญาอะไรกับคุณตอนเมา!" "เซ็นสัญญายอมรับตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัว... ตลอด 24 ชั่วโมง และห้ามไปรับงานจากบริษัทคู่แข่งอย่างเด็ดขาด โดยเฉพาะ... ไอ้ธีร์" ชื่อของคู่ปรับตัวฉกาจถูกเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ คีรินจ้องมองเธอราวกับจะค้นหาพิรุธ รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ธีร์คือศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจที่พยายามดึงตัวเธอไปร่วมงานด้วยเพื่อหวังจะใช้ข้อมูลภายในมาโค่นล้านคีรินกรุ๊ป การที่คีรินยื่นข้อเสนอนี้ นอกจากจะเป็นการมัดมือชกแล้ว เขายังต้องการตัดไฟตั้งแต่ต้นลมอีกด้วย "นี่มันการใช้อำนาจมิชอบชัดๆ! ฉันไม่..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันร้อนระอุ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏ100ของบุคคลที่ไม่คาดฝัน "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย!" เสียงอุทานอย่างตกใจของเลขาหนุ่มหน้าห้องดังลั่นห้องนอน พร้อมกับร่างของใครอีกคนที่ก้าวตามเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงปลายเตียงอย่างหน้าตาเฉย รินรดาหันขวับไปมองตามเสียง และหัวใจเธอก็แทบหยุดเต้น เมื่อคนที่ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่ตรงนั้นไม่ใช่แค่เลขา... แต่เป็น **ธีร์** คู่แข่งทางธุรกิจที่ก้าวเข้ามาในห้องเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของคีรินในยามวิกาลได้อย่างไรก็ไม่รู้! คีรินหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างทันที ความหึงหวงและโทสะพุ่งพล่านขึ้นสู่ขีดสุดเมื่อเห็นศัตรูตัวฉกาจยืนมองภาพที่เขากับรินรดานอนอยู่บนเตียงเดียวกัน จอมยุทธ์เสื้อแพรขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงอารมณ์นี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ