รอยเท้าปริศนาบนพรมกำมะหยี่

กลิ่นอับของกาลเวลาและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลวณิชการไม่ได้ทำให้ลีลาวดีรู้สึกหวั่นเกรงแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่รบกวนสมาธิของเธอในยามนี้ คือความเงียบงันที่ผิดปกติ เงียบจนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองสะท้อนก้องไปกับผนังปูนเปลือยที่กะเทาะร่อน นิยายเรื่องใหม่ของเธอกำลังต้องการ "ความจริง" ที่ดิบเถื่อนกว่าหน้าหนังสือพิมพ์ และนั่นคือเหตุผลที่หญิงสาวในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิทเลือกที่จะก้าวเข้ามาในสถานที่ซึ่งถูกปิดตายจากโลกภายนอกมานานกว่าทศศวรรษ... คฤหาสน์ร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา สถานที่ที่พี่สาวของเธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อห้าปีก่อน ปลายนิ้วเรียวใต้ถุงมือผ้าสีดำไล้ไปตามราวบันไดไม้สักที่ขึ้นรา ก่อนจะหยุดชะงักลงเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับบางสิ่งบนพื้นพรมกำมะหยี่สีแดงเข้ม รอยเท้า... ไม่ใช่รอยเท้าเก่าเก็บของฝุ่นผง แต่มันคือรอยเปื้อนสีดำสนิทที่ยังคงความสดใหม่ ชื้นแฉะ และทอดยาวลึกเข้าไปในห้องโถงชั้นสองราวกับมีใครบางคนเพิ่งเดินผ่านไปเมื่อไม่กี่นาาทีก่อนหน้านี้ ลีลาวดีหรี่ตาลง สัญชาตญาณของนักเขียนนิยายสืบสวนที่คลุกคลีอยู่กับโครงสร้างคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วนทำงานทันที เธอกำไฟฉายในมือแน่น ก้าวเท้าตามรอยเท้านั้นไปด้วยจังหวะที่เงียบเชียบที่สุด ประตูไม้บานใหญ่ที่ควรจะถูกลงกลอนอย่างแน่นหนากลับแง้มเปิดออกเล็กน้อย ราวกับกำลังเชื้อเชิญให้เธอก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความจริงกับความลับที่ถูกฝังกลบ และเมื่อเธอดันประตูบานนั้นให้เปิดกว้างขึ้นด้วยปลายเท้า ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้น บนพื้นพรมกำมะหยี่ผืนเดียวกันนั้น ร่างไร้วิญญาณของชายวัยกลางคนนอนจมกองเลือด ดวงเบิกโพงอย่างไร้จุดโฟกัส แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของลีลาวดีกระหน่ำรัว สิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจคือร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มที่กำลังคุกเข่าลงข้างศพนั้นอย่างใจเย็น นิ้วมือสวมถุงมือยางกำลังคีบวัตถุพยานชิ้นเล็กขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ภายใต้แสงไฟฉาย ดร.ศตวรรษ ศาสตราจารย์นิติวิทยาศาสตร์ผู้เยือกเย็นและไร้ความรู้สึกในสายตาของคนทั่วไป ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเข้าถึงยากที่สุดในสถาบันนิติเวช และเป็นบุคคลเดียวกับที่เธอเคยปะทะคารมด้วยในรายการสัมภาษณ์เมื่อสัปดาห์ก่อน "ถ้าคุณยังยืนทำหน้าเหมือนเห็นผีอยู่ตรงนั้น เกรงว่าหลักฐานชิ้นสำคัญตรงนี้อาจจะสลายหายไปเพราะคาร์บอนไดออกไซด์จากการหายใจเกินพิกัดของคุณนะครับ, คุณลีลาวดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง แต่ความเฉียบคมในน้ำเสียงนั้นบาดลึกจนคนฟังต้องขบกรามแน่น ลีลาวดีไม่ได้ถอยหนี เธอก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกสองก้าว ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังกว้างนั้นอย่างไม่เกรงกลัว "คุณมาทำอะไรที่นี่คะ... ไม่สิ คุณรู้ได้อย่างไรว่าจะมีศพอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก ดร.ศตวรรษ?" ศตวรรษค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดสูทพอดีตัวทำให้เขาดูราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อจากที่สูง เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนแสงไฟฉายวับวาม มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่อ่านไม่ออก "นักเขียนมักจะจินตนาการเก่งเสมอ... แต่ดูเหมือนจินตนาการของคุณจะพามาเหยียบย่างในสถานที่ที่ไม่ควรอยู่เอาเสียเลยนะ" ศตวรรษก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซุ่มเสียง ความสูงของเขาทำให้ลีลาวดีต้องเงยหน้าขึ้นมองสบตา กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยวนอยู่รอบตัวเขา สร้างแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ฉันไม่ได้มาเพราะจินตนาการ แต่ฉันมาหาความจริง... เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่นี่ไงคะ ด็อกเตอร์" ลีลาวดีเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมหลบสายตาคมคลาวนั้นแม้แต่น้อย ต่อให้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุก็ตาม ศตวรรษโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบาที่ชวนให้ขนลุกซู่ "ความจริงบางอย่าง... รู้ลึกเกินไป อาจจะไม่ได้ทำให้นิยายของคุณขายดีหรอกนะครับ" เขาหยุดเว้นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปร็อกใบหน้าของเธอแผ่วเบา "แต่มันอาจจะทำให้คุณ... กลายเป็นศพรายต่อไปบนพรมผืนนี้แทน" ในจังหวะที่ลีลาวดีกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากโถงบันไดด้านล่าง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่คุ้นเคย "ตำรวจ! ทุกคนห้ามขยับ!" สารวัตรภาคินพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพร้อมปืนในมือ ดวงตาคมกวาดมองภาพตรงหน้าก่อนจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเพื่อนสนิทของตนยืนประชิดติดพันอยู่กับศาสตราจารย์หนุ่มผู้ต้องสงสัยในคดี ศตวรรษผละตัวออกช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน เขายังคงรอยยิ้มเรียบเฉยไว้บนใบหน้า ราวกับสถานการณ์รอบตัวไม่ได้สร้างความสะทกสะทหวาดหวั่นให้เขาเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของลีลาวดีเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ติดจะเย้าแหย่ "ดูเหมือนว่า... เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกยาวนะครับ, นักเขียนคนสวย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาเปิดประตูบานแรกนี้ร่วมกันนะครับ