ชิปใบสุดท้าย

กลิ่นของชิปคาสิโนเนื้อเซรามิกแท้ที่ถูกสับเปลี่ยนอย่างคล่องแคล่วในอุ้งมือ คือเสียงดนตรีที่ดีที่สุดในค่ำคืนนี้... สำหรับคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอย่างผม กวินทร์ "คุณกำลังทำให้โต๊ะนี้เสียบรรยากาศนะครับ คุณนักสืบ" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทที่ดังขึ้นเหนือศีรษะไม่ได้ทำให้จังหวะการหมุนชิปในมือของผมสะดุดลงแม้แต่น้อย ผมเพียงแต่เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มมุมปากแบบที่มักจะทำให้คู่สนทนาอยากกระชากคอเสื้อผมด้วยความหมั่นไส้ให้รู้แล้วรู้รอด เบื้องหน้าของผมคือโต๊ะบาคาร่า VIP ที่ถูกโอบล้อมด้วยม่านกำมะหยี่สีแดงเข้ม แสงไฟนีออนสลัวจากเพดานสะท้อนลงบนเรือนผมสีดำสนิทและกรอบหน้าคมคายของเจ้าของเสียงนั้น — รณกร ผู้ทรงอิทธิพลแห่งคาสิโนใต้ดินที่แม้แต่ตำรวจสันติบาลยังต้องไว้เชิงสามส่วน "ผมแค่กำลังพยายามช่วยเพิ่มเรตติ้งให้โต๊ะของคุณต่างหากครับ คุณรณกร" ผมเอ่ยตอบ น้ำเสียงเจือความขี้เล่นโดยจงใจลากเสียงยาว "ใครจะไปคิดว่าเจ้าของบ่อนระดับพันล้านจะลงมาเดินตรวจโต๊ะด้วยตัวเอง... หรือว่าชิปใบสุดท้ายในมือผมมันมีมูลค่ามากกว่าที่คุณคิดล่ะครับ?" รณกรไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองชิปเซรามิกมูลค่าสูงลิ่วในมือผมด้วยแววตาอ่านยาก เขาลดตัวลงนั่งลงบนโซฟาหนังฝั่งตรงข้ามอย่างไร้ซึ่งการได้รับเชิญ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของนิโคตินลอยมาแตะจมูก จังหวะการหายใจของเขาช้าและนิ่งสนิท จนผมอดไม่ได้ที่จะนึกเปรียบเทียบเขาเป็นเสือดาวที่กำลังซุ่มมองเหยื่อในความมืด "ชิปใบนั้นไม่ใช่ของที่จะเอามาเล่นสนุก" รณกรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนคนแจกไพ่ด้านข้างถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือสั่นเทา "และงานที่คุณได้รับมอบหมายจากผม... มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นได้เหมือนกัน" ภารกิจแรก... การตามหา 'กุญแจ' ที่หายไปจากตู้เซฟนิรภัยของรณกร ภายในเวลาเจ็ดสิบสองชั่วโมง แลกกับการล้างหนี้ก้อนโตที่ผมไม่ได้เป็นคนก่อ ผมหัวเราะในลำคอ ขยับตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกอย่างไม่ยี่หระ สายตาคมกริบสำรวจเรือนร่างสมส่วนภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงของผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจ "ผมไม่เคยเล่นสนุกกับงานหรอกครับ... โดยเฉพาะกับงานที่มีค่าตอบแทนเป็นความปลอดภัยของตัวเอง" ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ จากตัวผมลอยไปปะทะกับอีกฝ่าย รณกรไม่ได้ถอยหนี เขากลับจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาผมราวกับต้องการจะค้นหาความลับทุกอย่างที่ผมซ่อนไว้ "แต่ถ้าคุณอยากให้ผมทำงานให้ดีกว่านี้... ผมว่าเราควรมาตกลง 'เงื่อนไขส่วนตัว' กันเพิ่มสักหน่อยดีไหมครับ?" รณกรหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่แทบมองไม่เห็น มันเป็นรอยยิ้มที่อันตรายที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต "คุณนี่มัน... ปากเก่งกว่าที่ผมคิดไว้นะ กวินทร์" "ขอบคุณที่ชมครับ ผมถือว่าเป็นคำยอ" ผมตอบกลับทันควัน ดวงตาสองคู่ประสานกันในความเงียบงันชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ จากมุมห้อง เคมีประหลาดบางอย่างพุ่งชนกันจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะหลอมละลาย ก่อนที่รณกรจะทันได้เอ่ยประโยคใดออกมาเพื่อตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและการเคาะประตูก็จุดประกายความตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง ประตูห้อง VIP ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การอนุญาต ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทดำคนหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก กระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหูของรณกร รณกรขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุจใบมีดโกน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทว่าก่อนที่เขาจะหันหลังเดินจากไป รณกรกลับโน้มตัวลงมาใกล้ใบหูของผม จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น กวินทร์..." รณกรกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นประสาท ก่อนจะยื่นมือมาคว้าข้อมือผมไว้แน่นอย่างถือสิทธิ์ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทิ้งท้ายความกำกวม "...และจำไว้ว่า ชิปใบสุดท้ายที่คุณถืออยู่ มันอยู่ในมือผมตั้งแต่แรกแล้ว" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูบานแรกนี้ร่วมกันนะครับ