"คุณจะเก็บไว้ดูเล่นแก้เหงาหรือจะส่งให้สำนักพิมพ์คะ คุณคินน์!"
เสียงตวาดที่ดังขึ้นกลางความเงียบของสตูดิโอส่วนตัวทำเอาบรรยากาศที่เคยเย็นเยียบด้วยอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศติดลบ กลับมาร้อนระอุด้วยอารมณ์ของคนมาเยือน รินรดาก้าวฉับๆ เข้ามาโดยไม่สนสายตาคมกริบของชายหนุ่มที่กำลังละมือจากการปรับโฟกัสเลนส์ตัวโปรด ส้นสูงของเธอจิกแน่นลงบนพื้นปูนขัดมันราวกับจะประกาศสงคราม
คินน์ไม่ได้หันกลับมามองในทันที เขายังคงจดจ่ออยู่กับการหมุนวงแหวนเลนส์อย่างใจเย็น ราวกับว่าการพังทลายของชื่อเสียงที่กำลังจะเกิดขึ้นเพราะ 'ภาพหลุด' ชุดนั้นเป็นเพียงฝุ่นผงที่เกาะอยู่บนหน้าเลนส์
"คุณรินรดา... มารยาทในการเคาะประตูคงไม่ได้รวมอยู่ในหลักสูตรผู้กำกับรุ่นใหม่หรอกสินะครับ"
เขาแค่นยิ้มมุมปากก่อนจะหมุนเก้าอี้สตูลกลับมาเผชิญหน้า มือหนาเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล
รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกล้องฟิล์มรุ่นวินเทจ "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน เรื่องงานคือเรื่องงาน และภาพที่อยู่ในแฟลชไดรฟ์นั่นคือหลักฐานว่าคุณกำลังขัดขวางโปรเจกต์ของฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรถึงได้ไปดักถ่ายภาพในพื้นที่ส่วนตัวของนักแสดง?"
"สิทธิ์ที่ผมเป็นช่างภาพ และคุณเป็นคนจ้างผมมา... แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะว่า ผมมี 'สิทธิ์' ที่จะเลือกเก็บภาพแบบไหนไว้ในเครื่องส่วนตัว" คินน์ขยับตัวลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องแหงนหน้ามองเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ยอมลดละสายตาลงแม้แต่นิดเดียว
"คุณมันบ้า อำนาจในมือคุณมันมีไว้สร้างสรรค์ ไม่ใช่ทำลายชีวิตคนอื่น"
"โลกแห่งความเป็นจริงมันไม่มีคำว่าสวยหรูหรอกรินรดา ภาพชุดนี้คือเนื้อแท้ของคนที่คุณกำลังปั้น ถ้าคุณอยากให้โปรเจกต์เดินหน้าต่อ คุณก็แค่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับผม"
คินน์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ รินรดาได้กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ก็น่าอันตรายในเวลาเดียวกัน มือหนาของเขาเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างถือดี
"สัญญาอะไร?" เธอถาม เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงไว้ซึ่งความหยิ่งทะนง
"อย่าทำเป็นลืม... คุณบอกว่าถ้าผมยอมให้ภาพพวกนี้ออกสู่สาธารณะโดยที่ตัดส่วนที่เสียหายออกไป คุณจะยอมรับข้อเสนอการทำงานของผมโดยไม่มีข้อแม้"
รินรดานิ่งงัน ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมา เธอจำได้ว่าเธอกับเขามีข้อตกลงกัน แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะใช้มันมาบีบบังคับกันในเวลาที่เธอกำลังหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ความโกรธปะทะกับความสับสนจนเธอเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง
"ฉันไม่มีทางตกลงทำอะไรกับคนที่มีอีโก้สูงจนเกินเยียวยาแบบคุณ"
"งั้นก็เชิญรับมือกับนักข่าวที่กำลังจะถล่มสตูดิโอของคุณในวันพรุ่งนี้ได้เลย" คินน์คว้ากล้องถ่ายรูปขึ้นมาแล้วกดดูภาพบนหน้าจอดิจิทัลอย่างไม่สะทกสะท้าน "ผมให้เวลาคุณตัดสินใจสามวินาที... สาม..."
"คุณมันคนไร้ใจ"
"สอง..."
รินรดากำหมัดแน่น เธอเกลียดท่าทางที่เหมือนถือไพ่เหนือกว่าของเขาสุดหัวใจ แต่เธอก็ไม่อาจยอมให้ความฝันที่สร้างมาพังทลายลงเพียงเพราะความขัดแย้งส่วนตัวกับช่างภาพปากร้ายคนนี้
"หนึ่ง... หมดเวลา" คินน์วางกล้องลงแล้วมองเธอด้วยแววตาท้าทาย
ในจังหวะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากด่ากราด ประตูกระจกบานใหญ่ของสตูดิโอก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ ธันวาก้าวเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน มือถือในมือสั่นสะเทือนไม่หยุด
"เฮ้! ทั้งสองคนนั่นแหละ หยุดศึกสงครามไว้ก่อนเถอะ" ธันวาตะโกนขึ้นมา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นระยะห่างอันน่าหวาดเสียวของคนทั้งคู่ "เอ่อ... ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า?"
รินรดารีบผลักตัวออกจากรัศมีของคินน์ทันที ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยความประหม่าที่เธอยังไม่อยากยอมรับ) "ธันวา! บอกเขาไปว่าฉันไม่ยอมรับข้อตกลงบ้าๆ นั่น!"
ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับแว่นสายตาแล้วมองหน้ารินรดาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปจากเดิม "ริน... ผมว่าคุณต้องดูข่าวนี้ก่อน ตอนนี้รูปที่ว่านั่นน่ะ... มันไม่ได้อยู่ในเครื่องของคินน์คนเดียวแล้ว"
คินน์ขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?"
ธันวาหันหน้าจอโทรศัพท์ให้ทั้งสองดู ภาพบนหน้าจอไม่ใช่ภาพหลุดที่คินน์ถ่าย แต่มันเป็นภาพที่รินรดากับคินน์ยืนใกล้ชิดกันในห้องลับเมื่อสักครู่นี้ โดยมีมุมกล้องที่ดูเหมือนพวกเขากำลัง... 'จูบกัน'
"มีคนแอบถ่ายพวกคุณจากหน้าต่างสตูดิโอ และตอนนี้ภาพนี้กำลังถูกแชร์ไปทั่วโซเชียลในฐานะ 'ผู้กำกับสาวกิ๊กกับช่างภาพหนุ่มลับ'"
รินรดาเบิกตากว้าง คินน์หันขวับกลับมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความครุ่นคิดที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาสั่นระรัว
"ดูเหมือนว่า... ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้อง 'เล่นตามน้ำ' ไปก่อนแล้วล่ะนะ คุณผู้กำกับ"
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามงานเขียนชิ้นนี้ แล้วมาร่วมลุ้นไปกับเกมความรักของคินน์และรินรดากันต่อนะคะ
หลังเลนส์ไร้ใจกับยัยผู้ช่วยจำเป็น•ตอนที่ 1
ภาพหลุดที่ไม่มีใครต้องการ
ผลงานโดย กำมะหยี่สีแดง
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (กำมะหยี่สีแดง)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง หลังเลนส์ไร้ใจกับยัยผู้ช่วยจำเป็น นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!