เหนือความแค้นคือการเยียวยา

"วางเข็มเล่มนั้นลงครับ รินรดา" เสียงของผมเรียบสนิท แต่มันสั่นไหวลึกๆ อยู่ภายในเมื่อสายตาจับจ้องไปที่ของเหลวในปลายเข็มนั้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องผ่าตัดที่เคยคุ้นชิน กลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่อบอวลไปทั่วบรรยากาศ รินรดาไม่ได้หยุดนิ่ง เธอขยับกายเข้ามาใกล้ร่างของ ศ.ดร.ธนา ที่กำลังนอนไร้ทางสู้บนเตียงผ่าตัด ร่างกายของเขากำลังแย่ลงจากภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันตามแผนการที่ผมพยายามแก้ไขมาตลอด "คุณรู้ไหมคะ... เอ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าเรากำลังจะจบเรื่องนี้กันยังไง" รินรดายิ้มออกมา แต่เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น "เขาทรมานคนอื่นมาเท่าไหร่ ภัทรกร? อาจารย์ที่ภัทรยกย่องว่าเป็นครูคนแรก แต่คนคนนี้เองไม่ใช่หรือที่วางยาคุณในคืนที่ครอบครัวคุณต้องตาย? ไม่ใช่เขาหรือที่หยิบยื่นความว่างเปล่าให้ชีวิตคุณ?" ผมก้าวเข้าไปขวาง เธอหยุดชะงัก สายตาที่เธอมองมานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกบิดเบือนด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานเกินไป "ใช่ครับ ผมรู้ดีกว่าใครว่าเขาคือปีศาจ" ผมกล่าวพลางสบตาเธออย่างแน่วแน่ "แต่ถ้าคุณทำแบบนี้ มือของคุณก็จะเปื้อนเลือดไม่ต่างจากเขา และผมจะไม่ยอมให้คนที่ผมรักที่สุดต้องกลายเป็นฆาตกรเพื่อแลกกับความยุติธรรมที่บิดเบี้ยวแบบนี้" "แต่เขากำลังจะตาย!" รินรดาตะโกน เสียงของเธอสั่นเครือ "ปล่อยให้เขาตายไปในกองเลือดที่เขาควรได้รับสิ!" ผมไม่ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่ก้าวเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ดวงตาที่เคยเฉยชาของศัตรูหมายเลขหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงสั่นไหว เขาพยายามจะหายใจ แต่แรงบีบที่หัวใจทำให้เขาทำได้เพียงอ้าปากค้างและมองดูเราด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ในวินาทีนั้น จิตวิญญาณความเป็นหมอของผมเตือนสติขึ้นมา ผมไม่ได้ย้อนเวลากลับมาเพื่อเป็นผู้พิพากษา ผมย้อนกลับมาเพื่อ 'รักษา' รอยแผลที่เคยพังทลาย หากผมปล่อยให้ธนาตายด้วยมือรินรดา อดีตที่ผมเพียรพยายามแก้ไขจะกลายเป็นเพียงห่วงโซ่แห่งความแค้นที่ไม่สิ้นสุด ผมค่อยๆ ปลดเข็มออกจากมือเธออย่างอ่อนโยน ท่ามกลางความตกตะลึงของพยาบาลในห้องผ่าตัด ผมหันไปหาเครื่องวัดสัญญาณชีพที่กำลังร้องเตือนเป็นจังหวะสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่ภาวะหัวใจหยุดเต้น "เตรียมเครื่องกระตุกหัวใจ" ผมสั่งเสียงเข้ม "คุณบ้าไปแล้วหรือภัทร! เขาคือศัตรูของคุณนะ!" เสียงของธนาแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอที่เต็มไปด้วยสายยาง เขามองผมด้วยความไม่เข้าใจอย่างรุนแรง ผมก้มลงมองใบหน้าของอาจารย์ที่เคยทรยศผมอย่างเลือดเย็นที่สุดในชีวิต ในแววตาของเขาไม่มีความสำนึกผิด มีเพียงความกลัวตายที่น่าสมเพช ผมถอดถุงมือข้างหนึ่งออกแล้ววางฝ่ามือลงบนหน้าอกของเขา สัมผัสถึงจังหวะที่แผ่วเบาจนแทบจะสูญหาย "ผมไม่ได้ช่วยคุณเพราะผมให้อภัยคุณ ธนา" ผมกระซิบใกล้หูเขา "ผมช่วยคุณเพื่อให้คุณอยู่ดูความล่มสลายของอำนาจที่คุณสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเลือดคนอื่น... ผมจะช่วยคุณเพื่อให้คุณต้องมีชีวิตอยู่ไปกับความอัปยศที่ไม่มีวันลบเลือน" การผ่าตัดดำเนินไปอย่างดุเดือด ผมใช้ทุกทักษะที่เรียนรู้มา ทั้งจากอดีตที่ผมล้มเหลวและอนาคตที่ผมไขว่คว้ามาด้วยความเหนื่อยยาก มือของผมมั่นคง ดั่งหินผา ท่ามกลางความตึงเครียดในห้องผ่าตัดที่เงียบสนิท รินรดายืนกอดอกมองผมอยู่มุมห้อง แววตาของเธอค่อยๆ เปลี่ยนจากความโกรธแค้นกลายเป็นความสับสน และที่สุดคือความเข้าใจ เมื่อสัญญาณชีพกลับมาเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมออีกครั้ง ผมถอนหายใจยาว วางเครื่องมือลงอย่างแผ่วเบา ศัตรูของผมรอดชีวิต แต่เขาก็ไม่ใช่อาจารย์ผู้ทรงอิทธิพลคนเดิมอีกต่อไป เพราะทุกการกระทำของเขานับจากนี้จะถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลที่ผมเตรียมไว้เปิดโปงความฉ้อฉลทั้งหมด ผมเดินออกจากห้องผ่าตัดด้วยความอ่อนล้า รินรดาเดินตามออกมา เธอหยุดยืนข้างผมตรงระเบียงทางเดินที่มองลงไปเห็นแสงไฟในเมืองยามค่ำคืน "ทำไมถึงต้องทำขนาดนี้คะ ภัทร?" เธอถามเสียงแผ่ว "เพราะเหนือความแค้น... ยังมีวิญญาณความเป็นมนุษย์ที่ผมไม่อยากให้มันหายไปครับ" ผมตอบพลางมองดูมือตัวเองที่เพิ่งช่วยชีวิตคนคนหนึ่งที่ทำลายชีวิตผมมาทั้งชีวิต ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังขึ้นจากปลายโถงทางเดิน เจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบในชุดสูทสีเข้มสามคนเดินตรงมาที่เรา ใบหน้าของพวกเขาทุกคนดูเคร่งเครียดและเป็นทางการจนน่าใจหาย ชายคนที่เป็นหัวหน้ายกแฟ้มเอกสารขึ้นมาตรงหน้าผม พร้อมกับแววตาที่ยากจะคาดเดา "นพ. ภัทรกร ใช่ไหมครับ? ผมได้รับคำสั่งให้มาควบคุมตัวคุณ... ในฐานะผู้ต้องสงสัยร่วมขบวนการฟอกเงินผิดกฎหมายที่เชื่อมโยงกับ ดร. ธนา" ผมชะงักไป ความเย็นวาบแล่นเข้าจับขั้วหัวใจอีกครั้งเมื่อเห็นรินรดาเบิกตากว้างอย่างตกใจ แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสั่นยิ่งกว่าคือรอยยิ้มมุมปากที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของชายชุดสูทคนนั้น... มันเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่ ศ.ดร. ธนา เคยใช้ในวันนั้น วันที่ทุกอย่างในชีวิตผมพังทลายลง ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขโชคชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ