การพบกันที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

“เอกสารสัญญานี่ไม่ได้มาตรฐานที่คุณคณินต้องการ... คุณลีลาวดีน่าจะรู้ดีว่าเราไม่ชอบงานลวกๆ” เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความเยอรเย็นชาดังขึ้นในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ กลิ่นอายกดดันแผ่ซ่านจนผู้จัดการฝ่ายผลิตคนอื่นๆ แทบไม่กล้าหายใจแรง ทว่าผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นทัดปอยผมยาวสลวยอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่คมกวาดตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยแววตานิ่งสนิท สี่ปี... ระยะเวลาที่ไม่น้อยเลยที่พวกเขาไม่ได้เผชิญหน้ากันในระยะประชิดเช่นนี้ คณินในวัยสามสิบห้าปีดูทรงอำนาจและเยียบเย็นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เขายังคงความหล่อเหลาคมคายราวกับงานประติชั้นครู สันจاوโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่มักจะเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงเมื่อไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเคยใช้มองเธอด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใยในวันที่เซ็นใบหย่า วันนี้มันกลับกำลังจ้องมองเธอด้วยประกายความสงสัยระคนเคลือบแคลงอย่างไม่ปิดบัง “ถ้าคุณคณินรบกวนเปิดไปดูภาคผนวกในหน้าสี่สิบสอง คุณน่าจะเห็นว่ามาตรฐานที่ดิฉันใช้ สูงกว่าเกณฑ์ที่คุณตั้งไว้เสียด้วยซ้ำครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันหมายถึง สูงกว่าเกณฑ์ที่คุณเคย *เคย* ตั้งไว้เมื่อสี่ปีก่อน” คำพูดที่จงใจเน้นเสียงและรอยยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นของลีลาวดี ทำให้กรามคมของคณินขบเข้าหากันแน่น บรรยากาศรอบตัวเขาดิ่งวูบลงจนอุณหภูมิในห้องประชุมลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีก สำหรับคณินแล้ว ลีลาวดีในอดีตคือภรรยาที่เงียบงัน อ่อนแอ และยอมจำนนให้เขาเหยียบย่ำความรู้สึกได้ตลอดเวลา เธอยอมแต่งงานตามคำสั่งผู้ใหญ่โดยปราศจากความรัก และทนอยู่กับความเย็นชาของเขาจนกระทั่งวันที่เธอทนไม่ไหวและก้าวเดินออกไปพร้อมกับใบหย่าในมือ แต่ลีลาวดีในวันนี้... ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอกลับมาในฐานะ "โปรดิวเซอร์มือทอง" หญิงสาวผู้กุมบังเหียนโปรเจกต์ร้อยล้าน เป็นคนที่วงการบันเทิงต้องเกรงใจ และเป็นคนที่เขากำลังจะต้องร่วมงานด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ตลอดหกเดือนเต็ม “คุณเก่งขึ้นมากนะ... ลีลาวดี” คณินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟัน สายตาคมกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของหญิงสาว ราวกับพยายามค้นหาเงาร่างของอดีตภรรยาที่แสนเปราะบางคนนั้น แต่ก็พบเพียงความมั่น มั่นใจ เย่อหยิ่ง และ... สวยสะกดจนน่าหงุดหงิด “ขอบคุณสำหรับคำชมครับ ท่านประธาน” ลีลาวดีตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีหรือประหม่า “หวังว่าการร่วมงานกันครั้งนี้ เราจะแยกแยะระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ดีพอนะครับ” เธอย้ำคำว่า *เรื่องส่วนตัว* ด้วยน้ำเสียงที่จงใจกระแทกกระทั้นเบาๆ เพื่อเตือนให้เขาระลึกถึงอดีตที่เขาเคยทำลายมันลงด้วยมือของตัวเอง คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดวาวโรจน์ขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่อธิบายไม่ถูก มันไม่ใช่ความโกรธเกลียด แต่มันคือความกระหายที่จะเข้าใกล้ และความรู้สึกค้างคาใจที่ถูกสะกิดให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากการประชุมอันยาวนานและอึดอัดสิ้นสุดลง ทุกคนทยอยเดินออกจากห้องจนหมด เหลือเพียงแค่คณินและลีลาวดีที่ยังคงเก็บเอกสารอยู่คนละมุมโต๊ะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ก่อนที่คณินจะเป็นฝ่ายทำลายมันลง “เย็นนี้คุณว่างไหม... เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง “ดิฉันไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวค่ะ... อ่า ขอโทษที ดิฉันติดธุระสำคัญ ต้องรีบกลับไปหา *คนสำคัญ* ที่บ้าน” ลีลาวดีจงใจเน้นคำว่าคนสำคัญพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้คนมองรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างประหลาด คณินเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมจ้องมองอดีตภรรยาเขม็ง “ใคร? ผู้ชายคนไหนที่ทำให้โปรดิวเซอร์มือทองอย่างคุณต้องรีบกลับขนาดนั้น” “มันไม่ใช่กงการอะไรของคุณนี่ครับ คณิน” ลีลาวดีสะพายกระเป๋าหนังราคาแพงขึ้นบ่า เธอส่งยิ้มให้เขาอย่างสุภาพแต่ทว่าห่างเหิน ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งขบกรามแน่นด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในอกที่หาคำตอบไม่ได้ เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์หรูคันงามเคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าหน้าคฤหาสน์หลังโตชานเมือง ลีลาวดีก้าวลงจากรถด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวัน แต่ทันทีที่เธอเปิดประตูบ้านเข้ามา ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็พลันมลายหายไปราวกับปลิดทิ้ง “คุณแม่ขา!” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กป้อมที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาสวมกอดขาของเธอไว้แน่น ลีลาวดีทรุดตัวลงนั่งย่อเข่าลงกับพื้น วงแขนเรียวโอบกอดร่างนุ่มนิ่มนั้นเข้าสู่ออกด้วยความรักและทะนุถนอมอย่างที่สุด “ว่าไงครับคนเก่ง วันนี้ดื้อกับพี่เลี้ยงหรือเปล่าหืม?” เธอกดจมูกลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของลูกชายฟอดใหญ่ด้วยความคิดถึง “น้องธีร์ไม่ดื้อเลยครับ น้องธีร์เป็นเด็กดี คุณแม่ซื้อของฝากให้น้องธีร์ไหมครับ?” เด็กชายเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายสุกใส จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะโครงหน้าคมคายที่ถอดแบบมาจากใครบางคนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน... ช่างเป็นภาพสะท้อนที่ชัดเจนเสียจนบางครั้งลีลาวดีก็ใจหาย “ซื้อสครับ เป็นของเล่นที่คุณธีร์อยากได้ไงครับ” เธอยื่นกล่องของเล่นให้ลูกชายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น น้องธีร์รับมาด้วยความดีใจ ส่งเสียงหัวเราะคิกคักวิ่งไปอวดแม่บ้าน ภาพความสุขที่เรียบง่ายแต่บริสุทธิ์งดงามนี้คือเกราะป้องกันเดียวที่ทำให้ลีลาวดีเข้มแข็งพอที่จะยืนหยัดเผชิญหน้ากับโลกภายนอกได้ เธอเฝ้าทะนุถนอมเด็กชายคนนี้ด้วยชีวิต ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีความสุข โดยที่เธอไม่เคยคิดเลยว่า... สายเลือดครึ่งหนึ่งของเด็กชายคนนี้มาจากปีศาจใจร้ายอย่างคณิน ทว่าความสุขในค่ำคืนอันเงียบสงบกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงกริ่งหน้าประตูบ้านดังขึ้นในเวลาเกือบสามทุ่ม ลีลาวดีขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วจะไม่ค่อยมีใครมาหาเธอที่บ้านหลังนี้ ดึกดื่นเช่นนี้จะมีใครกัน? เธอเดินออกมาที่ห้องรับแขกโดยมีน้องธีร์วิ่งตามมาติดๆ เด็กชายเอียงคอมองด้วยความสงสัย เมื่อลีลาวดีเปิดประตูรั้วบ้านออก ภาพของชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มที่ยืนกอดอกพิงรถยนต์หรูคันคุ้นตาอยู่หน้าบ้าน ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที คณิน... เขามาทำอะไรที่นี่?! ชายหนุ่มไม่ได้นัดหมาย แต่สัญชาตญาณบางอย่างดลใจให้เขาตามรอยรถของเธอมาจนถึงบ้านหลังนี้ คณินก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ประตูกรั้ว ดวงตาคมกริบลอดผ่านช่องรั้วเหล็กเข้ามาเพื่อจะเอ่ยปากพูดบางอย่างกับอดีตภรรยา ทว่า... สายตาคมกรามของเขากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังขาของลีลาวดี ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นนั่น... และเค้าโครงหน้าที่ถอดพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! คณินนิ่งงันราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อเด็กชายตัวน้อยโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังของลีลาวดี แล้วเอียงคอมองเขาด้วยแววตาเดียวกันกับที่เขาเห็นในกระจกเงา ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งลงในเสี้ยววินาทีนั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะครับ