ศึกแรกในศาล

เสียงค้อนไม้ของท่านผู้พิพากษาที่เคาะลงบนแท่นไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วห้องพิจารณาคดีหมายเลข 402 ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับประกายตาคู่คมกริบของอัยการหนุ่มที่จ้องมองมายังโต๊ะทนายจำเลยฝั่งตรงข้าม "เชิญทางฝ่ายโจทก์เริ่มการซักพยานปากเอกได้ครับ คุณคณิน" คณิน หรือที่ใครต่อใครในแวดวงกระบวนการยุติธรรมต่างขนานนามให้เขาว่าเป็น 'เครื่องจักรสังหารแห่งสำนักงานอัยการสูงสุด' ลุกขึ้นยืนอย่างเต็มความสูง ร่างกายภายใต้ชุดสูทสีชาโคลเข้ารูปดูเนี๊ยบไร้ที่ติ ทว่าความเนี้ยบนั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเฉียบคมของรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ดวงตาคมกวาดตามองพยานฝ่ายตนเองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนเข็มความกดดันทั้งหมดพุ่งตรงไปยังเป้าหมายหลักในห้องนี้ เป้าหมายที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้... พราวฟ้า ทนายความสาวคนเก่งประจำบริษัทกฎหมายชั้นนำ กำลังนั่งหมุนปากกาในมือเล่นอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน แม้ว่าเอกสารสำนวนคดีฉบับหนาเตอะบนโต๊ะจะบ่งบอกชัดเจนว่า คดีฉ้อโกงทรัพย์และยักยอกเงินกองทุนมูลค่าหลายสิบล้านนี้ กำลังบีบให้ลูกความของเธอจนมุมก็ตาม "ผมขอคัดค้านครับท่านผู้พิพากษา" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังกังวานขึ้นทันทีที่คณินกำลังจะเอ่ยปากถามพยาน พราวฟ้าลุกขึ้นยืนโดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความท้าทายอย่างไม่ปิดบัง "คำถามของท่านอัยการเมื่อครู่ เป็นการชี้นำพยานและตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ไม่มีหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์มารองรับ ซึ่งขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 226 อย่างชัดเจนครับ... อ๊ะ ขอโทษที พอดีดิฉันติดพูดคำว่า 'ครับ' เวลาเจอคนชอบทำตัวเคร่งเครียดเกินความจำเป็นน่ะครับ" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นจากที่นั่งผู้ฟังด้านหลัง คณินชะงักไปเล็กน้อย กรามคมขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความตึงเครียดในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาต้องมาฟาดฟันกันในศาล แต่ไม่ว่ากี่ครั้ง... ผู้หญิงคนนี้ก็มีวิธีทำให้เส้นเลือดในขมับของเขาเต้นตุบๆ ได้เสมอด้วยคำพูดกวนประสาทและสายตารauรę ที่ซ่อนความฉลาดแกมโกงไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบนั่น คณินหันกลับมามองเธอ ชายหนุ่มก้าวเท้าช้าๆ ออกจากโต๊ะฝั่งโจทก์ เดินเข้าไปใกล้แท่นพยานและลดระยะห่างระหว่างเขากับโต๊ะฝั่งจำเลยลงอย่างจงใจ ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนจะอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น "ถ้าทนายพราวฟ้ามีการอ่านสำนวนอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ใช่แค่อ่านผ่านๆ ระหว่างจิบกาแฟลาเต้ร้อนๆ ตอนแปดโมงเช้าที่คาเฟ่หน้าศาล คุณคงจะเห็นว่าเอกสารหมายเลข จ.14 ได้ระบุลายมือชื่อชัดเจน และผ่านกระบวนการพิสูจน์หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์เรียบร้อยแล้ว" คณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสงบ แต่ทุกถ้อยคำคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง "หรือว่า... สมองส่วนการวิเคราะห์ของคุณมีปัญหาเรื่องการประมวลผลข้อมูลพื้นฐานครับ?" พราวฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนจี้จุด เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างเจ็บใจที่โดนย้อนกลับมาแบบเจ็บแสบ แต่มีหรือที่คนอย่างพราวฟ้าจะยอมก้มหัวให้ความพ่ายแพ้ง่ายๆ ดวงตากลมโตตวัดกลับไปสบตาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว เธอก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาเผชิญหน้ากับเขาในระยะประชิด ชนิดที่ว่าปลายจมูกแทบจะชนกันหากก้าวเข้าไปใกล้กว่านี้อีกเพียงนิดเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูกคณิน ทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะทำงานของเครื่องจักรเกิดสะดุดไปเสี้ยววินาที "เรื่องสมองของดิฉันทำงานปกติและเฉียบคมดีเยี่ยมครับท่านอัยการ..." พราวฟ้าเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' ประชดประชันกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาคู่สวยประกายระยับด้วยความท้าทาย "แต่สิ่งที่ดิฉันกังวลมากกว่าคือ 'ความยืดหยุ่น' ในสมองของฝั่งโจทก์ต่างหาก ที่ดูเหมือนจะถูกโปรแกรมให้มองโลกแบบขาวกับดำ จนแยกแยะไม่ได้ว่าบางครั้ง... มนุษย์เราก็มีความจำเป็นที่ต้องทำผิดเพื่อความอยู่รอด" "กฎหมายก็คือกฎหมายครับ ทนายพราวฟ้า" คณินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เพื่อกดดันเธอด้วยส่วนสูงและน้ำเสียงที่จริงจังจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวของเขากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อต่องอขาว "ถ้าเราเริ่มอลุ้มอล่วยให้กับคำว่า 'ความจำเป็น' สักครั้ง ระบบยุติธรรมทั้งหมดก็จะพังทลายลง และหน้าที่ของผม... คือการไม่ยอมให้คนประเภทที่คุณพยายามปกป้อง หลุดรอดลอยนวลไปได้แม้แต่คนเดียว" ระยะห่างที่ใกล้จนเกินงามทำให้ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน แววตาของคณินไม่ได้มีแค่ความดุดันในฐานะอัยการ แต่มันมีความกรุ่นโกรธเจือความห่วงใยประหลาดที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยชา... และพราวฟ้าก็อ่านมันออกทุกครั้ง เธอมักจะใจเต้นผิดจังหวะทุกทีเมื่อผู้ชายคนนี้ทำท่าทางปกป้องความถูกต้องด้วยความดื้อรั้นแบบนี้ "งั้นเรามาลองดูกันไหมล่ะครับ ว่าระหว่างความยุติธรรมแข็งกระด้างของคุณ กับความจริงที่ดิฉันกำลังจะพิสูจน์... ฝ่ายไหนจะพังก่อนกัน" พราวฟ้ากระซิบเสียงเบา มีเพียงเขากับเธอเท่านั้นที่ได้ยิน รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย คณินมองริมฝีปากที่ขยับพูดจายียวนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะวาวโรจน์ขึ้นด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เฉียบคมกว่าเดิม "ท่านผู้พิพากษาครับ! ทางฝั่งจำเลยขอส่งพยานปากใหม่เข้าให้การเพิ่มเติมในทันทีครับ!" เสียงทุ้มนุ่มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจดังแทรกขึ้นจากประตูด้านหลังห้องพิจารณาคดี พร้อมกับร่างสูงโปร่งของ 'ธาม' ทนายความหนุ่มชื่อดังรุ่นพี่และเพื่อนสนิทสมัยเรียนของพราวฟ้า ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ในมือถือซองเอกสารลับที่ถูกส่งตรงมาจากต่างประเทศ คณินชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที รังสีความเย็นชาและอำนาจมืดแผ่พุ่งออกจากตัวอัยการหนุ่มในเสี้ยววินาทีที่เห็นรอยยิ้มสนิทสนมที่ธามส่งให้กับพราวฟ้า... ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่สนามประลองแห่งกฎหมายและหัวใจไป1บทเต็มๆ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!