สายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

"ถอยออกไปห้าก้าว... แล้วเตรียมดาบในมือให้พร้อม สายตานั่นไม่ใช่บอสทั่วไป แต่มันคือโปรแกรมตกค้างจากระบบเก่าที่ถูกลบไป" น้ำเสียงของรินราบเรียบและเยือกเย็นเป็นเอกลักษณ์ ทว่าในสถานการณ์ที่ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาเบื้องบนกำลังจ้องมองลงมาจากความมืดมิด ประโยคสั้นๆ นั้นกลับสร้างความมั่นใจให้เรย์ได้อย่างประหลาด เรย์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับจังหวะการหายใจให้สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจในโลกเสมือนจริง ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจรอยแตกบนพื้นผิวของประตูบานยักษ์ที่สั่นสะเทือน ในฐานะอดีตนักวางแผนจอมวิเคราะห์ เขารู้ดีว่าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าไม่ใช่ข้อมูลที่ถูกสร้างขึ้นตามแพทช์ปัจจุบันของเกม VRMMO นี้ แต่มันคือ "ขยะดิจิทัล" ที่ตกค้างมาจากยุคทดสอบระบบอัลฟา ซึ่งมีพลังทำลายล้างเหนือขีดจำกัดของผู้เล่นทั่วไป แผ่นดินไหวขนาดย่อมใต้ฝ่าเท้าสงบลงแทนที่ด้วยความเงียบสงัดอันน่าอึดอัด กลิ่นอายของสนิมและโอโซนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ประตูบานยักษ์เปิดอ้าออกจนสุด เผยให้เห็นร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่คล้ายคลึงกับอัศวินไร้หัว ทว่าอาวุธในมือกลับเป็นเคียวขนาดยักษ์ที่เคลือบด้วยแสงสีแดงฉาน "อาจารย์ครับ ผมคำนวณวงโคจรการโจมตีของมันแล้ว จุดบอดเดียวคือใต้ข้อศอกขวาตอนที่มันเงื้อมเคียวขึ้นสูง สามวินาทีนั้นคือโอกาสของเรา" เรย์เอ่ยกระซิบขณะที่สายตาไม่ละไปจากเป้าหมาย รินไม่ได้ตอบคำถามในทันที เธอยกมือขึ้นเสยผมปรกหน้าเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังอัศวินไร้หัวด้วยแววตาที่สะท้อนความรู้สึกซับซ้อนบางอย่าง ประกายแสงสีฟ้าจางๆ รอบตัวเธอกะพริบถี่ขึ้น ราวกับสัญญาณเตือนว่าพลังงานบางอย่างในตัวเธอก กำลังปั่นป่วน "เรย์... นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงมองเห็นรอยรั่วพวกนี้ได้ชัดเจนนัก" เสียงของอาจารย์สาวแผ่วเบาลงราวกับกระซิบแข่งกับสายลมเย็นเยียบที่พัดผ่านอุโมงค์ เรย์ชะงักไปเล็กน้อย สมาธิที่เคยจดจ่ออยู่กับการคำนวณบอสตรงหน้าพลันสะดุดลง เขากระชับด้ามดาบในมือแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ "อาจารย์หมายถึง..." "เพราะฉันเคยเป็นหนึ่งในผู้สร้างโครงสร้างพื้นฐานของโลกใบนี้..." รินหันมาสบตาเขา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบาง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความว่างเปล่า "และตัวตนของฉันในตอนนั้น ถูกลบหายไปจากฐานข้อมูลอย่างสมบูรณ์แบบเมื่อสามปีก่อน... พร้อมกับความทรงจำครึ่งหนึ่งที่ถูกตัดขาดออกจากระบบ" คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมากลางใจเรย์ โลกเสมือนจริงรอบตัวคล้ายจะหยุดหมุน บอสอัศวินไร้หัวที่กำลังคำรามก้องอยู่เบื้องหน้ากลายเป็นภาพเบลอไปชั่วขณะ เขาเคยคาดเดามาตลอดว่ารินอาจจะเป็นผู้เล่นระดับสูงที่ซ่อนตัว หรือไม่ก็เป็น NPC พิเศษที่ระบบสร้างขึ้น แต่ความจริงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอกลับลึกซึ้งและดาร์กเกินกว่าที่จินตนาการไว้ "ถูกลบ... หมายความว่ายังไงครับอาจารย์?" เรย์ถามเสียงเครือ ความเป็นห่วงและความสงสัยตีรวนกันอยู่ในอก "หมายความว่า ฉันไม่มีตัวตนอยู่ในระบบทะเบียนผู้เล่นยังไงล่ะ" รินแค่นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงของเธอยังคงนิ่งสนิท ทว่าขอบตาข้างซ้ายกลับไหววูบไปชั่วขณะ "ทุกครั้งที่ฉันใช้ทักษะแก้บัก ฉันกำลังดึงข้อมูลส่วนตัวที่ถูกฝังกลบเอาไว้กลับคืนมาทีละนิด... และมันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการตายในเกมเป็นร้อยเท่า" ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยคำใดต่อ แรงกดดันมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่ร่างของทั้งคู่ อัศวินไร้หัวพุ่งทะยานจากความมืดมิด เคียวสีแดงฉานถูกเหวี่ยงลงมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าค่าเฉลี่ยของบอสทั่วไปในเลเวลเดียวกันถึงสามเท่า แรงลมจากการโจมตีทำให้เศษหินรอบตัวลอยเคว้ง "ระวัง!" เรย์ตะโกนลั่น ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากแขนของรินให้หลบพ้นจากวิถีเคียวได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะจากการเหวี่ยงเคียวเฉือนเข้าที่ไหล่ขวาของเขาจนเลือดสีแดงฉานพุ่งทะลัก ตัวเลขความเสียหายสีแดงฉهาดกระโดดขึ้นเหนือหัว $(-4,850HP)$ รินเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นบาดแผลบนร่างของลูกศิษย์ ความเย็นชาบนใบหน้าของเธอพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความกังวลใจที่ปิดไม่มิด "นายโง่หรือเปล่า ทำไมถึงเอาตัวมารับการโจมตีแทนฉัน!" รินเอ็ดเสียงเขียว มือเรียวบางรีบกดใช้ไอเทมฟื้นฟูระดับสูงยัดใส่มือเรย์ทันที เรย์กัดฟันรับความเจ็บปวดที่ระบบจำลองขึ้นมา รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นแม้ใบหน้าจะซีดเผือด "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมคือนักวางแผน... และหน้าที่ของนักวางแผนคือการปกป้องเงื่อนไขสำคัญของชัยชนะ... ซึ่งในตอนนี้ อาจารย์คือคนสำคัญที่สุด" คำพูดนั้นทำให้รินชะงักค้างไป ดวงตาสั่นไหวระริก ภาพซ้อนทับของเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน—วันที่เธอยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่พร้อมกับคำสั่งลบข้อมูลตัวเองเพื่อปกป้องเพื่อนร่วมงาน—ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองที่ถูกลบเลือน พริบตานั้นเอง แสงสีฟ้าเจิดจ้าแปลกตาก็ระเบิดออกมาจากร่างของริน รอบตัวเธอบิดเบี้ยวราวกับภาพในกระจกที่แตกร้าว รหัสโค้ดสีเขียวจำนวนนับไม่ถ้วนลอยละลิ่วออกมาจากปลายนิ้วของเธอ ท้องฟ้าจำลองในดันเจี้ยนพลันเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบ (Admin Privilege) นอกเหนือข้อกำหนด!] [คำเตือน: ผู้เล่น 'ริน' กำลังปลดล็อกความทรงจำที่ถูกผนึก—] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "อดีตที่ถูกลบเลือน" กำลังดำเนินไปสู่บทสรุป...] เรย์ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ความเจ็บปวดที่ไหล่หายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเผชิญหน้ากับพลังงานลึกลับที่แผ่ออกมาจากตัวอาจารย์สาว รินหันกลับมามองเขา รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้านั้น "เรย์... ขอบคุณนะ ที่ทำให้ฉันจำได้ว่า ตัวตนของฉันเคยมีความหมายอะไร" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครมาจนถึงบทนี้นะครับ