เด็กหนุ่มที่ถูกลืม

กลิ่นอายของเกลือและเหงื่อจาง ๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในสนามประลองเวทใต้ดิน อาคารหินปูนสีเทาทึบของสถาบันเวทมนตร์หลวงแอสเทรียไร้ซึ่งแสงแดด มีเพียงคบเพลิงเวทมนตร์สีฟ้าอมม่วงที่คอยสาดแสงสลัวขับเน้นเงาทอดยาวของเหล่านักเรียนปีหนึ่งผู้ถือครองคทาชั้นดี "เด็กฝึกหัดเซน... เชิญ" เสียงขานชื่อจากกรรมการคุมสอบดังขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย ราวกับกำลังทำหน้าที่ปัดกวาดเศษฝุ่นมากกว่าการประเมินศักยภาพของว่าที่จอมเวทแห่งอนาคต เซนก้าวเท้าออกไปอย่างเงียบเชียบ รองเท้าหนังเก่ามอมแมมกระทบพื้นศิลาจนเกิดเสียงก้องกังวานทึบ ๆ ดวงตาคมกริบใต้เรือนผมสีดำสนิทที่ปรกลงมาปรกหน้าผากไม่ได้แสดงความตื่นกลัว หรือแม้แต่ความตื่นเต้นใด ๆ ออกมาเลย เขามีเพียงความนิ่งงัน—ความนิ่งงันที่พวกคุณชายลูกผู้ดีมักมองว่าเป็นความโง่เขลาและน่าสมเพช "ดูหมอนั่นสิ ใช้คทาไม้สนธรรมดาที่ซื้อมาจากตลาดมืดเนี่ยนะ?" เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากกลุ่มเด็กนักเรียนชนชั้นสูงที่ยืนออกันอยู่ข้างสนาม 'จูเลียน' ทายาทตระกูลดยุคผู้ครอบครองเวทมนตร์ธาตุไฟบริสุทธิ์กอดอกมองลงมาด้วยแววตาสมเพชเวทนา มุมปากของเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนั้นยกยิ้มเยาะ "ระวังหน่อยก็ดีนะกรรมการ เดี๋ยวมันร่ายเวทพลาดจนคتاระเบิดคามือ เดี๋ยวโรงเรียนเราจะเสียชื่อเสียงเอาได้" เสียงหัวเราะครื้นเครงดังตามมาเป็นทอด ๆ เซนไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแต่กระชับคทาไม้สนในมือแน่นขึ้นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ในโลกนี้ เวทมนตร์คือลำดับชั้น และลำดับชั้นคือชีวิต ใครที่เกิดมาพร้อมวงแหวนเวทระดับสูงย่อมถูกลิขิตให้เหยียบอยู่บนจุดสูงสุด ส่วนคนไร้พรสวรรค์อย่างเขา... ถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "เศษสยะ" ที่หลงเข้ามาในวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ด้วยความบังเอิญ "เป้าหมายของเธอคือการสร้างบาตรคุ้ม 3 ชั้น และสะท้อนลูกบอลพลังงานมานิต้ากลับมาให้ตรงจุดศูนย์กลาง เริ่มได้!" กรรมการโบกมือส่งสัญญาณอย่างไร้เยื่อใย เซนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขาหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อรวบรวมสมาธิ ทว่า ทันทีที่เขาเริ่มถ่ายเทมานากระแสเล็ก ๆ เข้าสู่คทา แรงกดดันอันมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของเขาอย่างจงใจ *ตูม!* ลูกบอลพลังงานมานิต้าที่ควรจะพุ่งมาตามจังหวะปกติ กลับถูกเร่งความเร็วด้วยเวทแรงโน้มถ่วงพุ่งกระแทกเข้าใส่บาตรคุ้มขั้นแรกของเซนจนแตกกระจาย แรงกระแทกสะท้อนกลับเล่นงานร่างของเซนจนเซถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากของเขา "อุ๊ย ตายจริง..." จูเลียนแสร้งทำเป็นอุทานด้วยความตกใจ ทั้งที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดบนใบหน้า "มือไม้อ่อนไปหน่อย เวทควบคุมทิศทางของฉันเลยหลุดมือ... หวังว่านายคงไม่ตายคาลานสอบหรอกนะ เจ้าเด็กตระกูลตกอับ" กรรมการทำเพียงแค่เหลือบมองแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่มีคำตักเตือน ไม่มีบทลงโทษ ในสถานที่แห่งนี้ กฎหมายสูงสุดคือความแข็งแกร่ง ผู้ที่อ่อนแอกว่าย่อมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องขอความยุติธรรม เซนปาดเลือดที่มุมปากออกช้า ๆ ดวงตาสสีนิลคมกริบก้มมองพื้นศิลาเบื้องหน้า ภายนอกเขาดูราวกับเหยื่อผู้ไร้ทางสู้ที่กำลังรอรับทัณฑ์ทรมานครั้งต่อไป แต่ทว่า... ภายในห้วงความคิดอันลึกซึ้ง เซนกลับไม่ได้กำลังรู้สึกโกรธเคืองหรือสิ้นหวังเลยแม้แต่น้อย เพราะในวินาทีที่ลูกบอลพลังงานพุ่งเข้ามาเมื่อครู่ สายตาของเขาได้กวาดผ่าน "วงเวทสนับสนุน" ที่ถูกวาดฝังเอาไว้ใต้พื้นสนามประลองอย่างลับ ๆ *ผิดปกติ...* เซนวิเคราะห์ในใจด้วยความรวดเร็ว วงเวทนั้นไม่ใช่ของกลางที่ทางโรงเรียนจัดเตรียมไว้ มันเป็นวงเวทเฉพาะตัวที่ถูกถักทอขึ้นด้วยกระแสมานาความถี่สูงระดับสี่ ซึ่งเกินกว่าระดับความรู้ของเด็กปีหนึ่งทั่วไปจะทำได้ มันถูกซ่อนไว้ด้วยเทคนิคการพรางตาขั้นสูง เพื่อจุดประสงค์เดียว... คือการขยายอำนาจเวทของจูเลียนให้รุนแรงขึ้นสามเท่าทุกครั้งที่เขาโจมตีใส่เซน *นี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งตามอารมณ์... แต่เป็นการจงใจจัดฉากให้ฉันอับAอายจนต้องลาออก หรือไม่ก็... ให้ตายในสนามสอบนี้อย่างถูกกฎ* มุมปากของเซนกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบางเบาที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก ซึ่งไม่มีใครในสนามสังเกตเห็น [ตรวจพบความผิดปกติในโครงสร้างวงเวทระดับกลาง: 'วงเวทดูดกลืนมานาเงียบ'] [ระบบประเมิน: กำลังวิเคราะห์จุดอ่อนของวงเวท... สำเร็จ 14%] เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นในหัวของเซน เป็นเสียงที่คุ้นเคย—เสียงของ "อาร์คัส" คู่หูลึกลับผู้สถิตอยู่ในจิตใต้สำุนึกของเขา จอมเวทอัจฉริยะผู้ถูกจองจำในอดีตผู้ซึ่งมองเห็นความเน่าเฟะของสถาบันนี้ทะลุปรุโปร่ง *(ทำได้ดีนี่เจ้าเด็กน้อย)* น้ำเสียงของอาร์คัสเจือความขบขันและเย้ยหยันในคราเดียวกัน *(พวกมันคิดว่ากำลังเล่นสนุกกับลูกแกะ แต่หารู้ไม่ว่ากำลังเหยียบหางมังกรเข้าให้แล้ว)* *ฉันยังไม่อยากเป็นมังกรหรอกนะอาร์คัส* เซนตอบกลับในใจอย่างสุขุม *แค่อยากรู้ว่า... ถ้าฉันดีดนิ้วทำลายจุดศูนย์กลางของวงเวทนั้นตอนนี้ สีหน้าของเจ้าคุณชายจูเลียนจะออกมาเป็นแบบไหนกันนะ?* *(อยากรู้ก็ลองดูสิ... ข้าจะคอยหนุนหลังมานาให้เอง)* เซนค่อย ๆ ยืดตัวตรงขึ้น มือข้างที่ไม่ถือคทายกขึ้นมาจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย บรรยากาศรอบตัวของเด็กหนุ่มที่เคยดูเงียบขรึมและอ่อนแอเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึกก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน กรรมการขมวดคิ้วเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ "นี่เจ้าเด็กฝึกหัด เซน! ถ้าจะยอมแพ้ก็ยกธงขาวซะ อย่ามาถ่วงเวลาการสอบของคนอื่น!" เซนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนแสงไฟสีฟ้าจากคบเพลิง เขาสบตากับจูเลียนที่กำลังส่งยิ้มหยันมาให้อย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากบางเฉียบขยับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ดังพอจะให้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน "การควบคุมมานาของรุ่นพี่จูเลียน... ห่วยแตกสิ้นดีเลยนะครับ" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งสนามประลองก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกปาดคอ จูเลียนหน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว เซนก็ยกมือซ้ายขึ้นมา... แล้วดีดนิ้วเสียงดังสนั่น *แป๊ก!* แรงสั่นสะเทือนระลอกคลื่นสีทองคำขาวพุ่งแหวกพื้นศิลาออกเป็นทางยาวตรงไปยังใต้เท้าของจูเลียนทันที วงเวทพรางตาที่ซ่อนอยู่ระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมกับแรงสะท้อนย้อนกลับที่รุนแรงนับร้อยเท่าซัดร่างของทายาทดยุคกระเด็นลอยละลิ่วกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นสนามเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา เหล่าอาจารย์คุมสอบลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกตะลึง แต่ในจังหวะที่ทุกคนกำลังช็อกกับเหตุการณ์ตรงหน้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ทางเข้าสนามประลอง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่สลักตราสัญลักษณ์ต้องห้ามก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเซน "ไม่เลวเลยนี่ เจ้าหนู... ดูท่าว่าความลับที่แกซ่อนไว้ มันจะใหญ่โตกว่าที่พวกเราคิดซะแล้วสิ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกของเด็กหนุ่มผู้ปฏิเสธโชคชะตานะคะ