1 ต่อ 1 นอกสถานที่

"ถ้าคุณยังยืนเก๊กหน้าตายแล้วปล่อยให้ฉันยืนอ้าปากค้างกับไอ้ตารางงานบ้าๆ นี่อีกสามวินาที ฉันจะเอาแฟลบชีทฟาดหัวคุณจริงๆ ด้วยนะคะคุณโปรดิวเซอร์" เสียงหวานติดจะหงุดหงิดของกันต์ดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันทีที่ร่างสูงโปร่งของกรณ์พ้นวงกบประตูเข้ามา สถาปนิกหนุ่มสะบัดหน้าหนีจากระยะประชิดเมื่อครู่ รั้งปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองให้เข้าที่ด้วยมือที่ยังมีความสั่นระริกเจือจาง ธิปไตยไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองใบหน้าแดงก่ำที่พยายามตีสีหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปหากรณ์ที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กราวกับรู้ตัวว่าเดินมาขัดจังหวะความเป็นความตายเข้าอย่างจัง "อุ๊ย... ผมขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย พอดีเอกสารสรุปงบประมาณหน้างานมันต้อง..." กรณ์ลากเสียงยาวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พยายามกลั้นสุดฤทธิ์ "ไม่ต้องพูดมากกรณ์ เก็บเอกสารแล้วก็ไสหัวไปเตรียมรถได้แล้ว วันนี้เราต้องไปเคลียร์พื้นที่เก่าแถบย่านเมืองเก่ากันแต่เช้า" ธิปตัดบทเสียงเรียบ น้ำเสียงราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่คนสนิทอย่างกรณ์มีหรือจะดูไม่ออกว่าเจ้านายหน้านิ่งกำลังพยายามกลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ "รับทราบครับท่านโปรดิวเซอร์... เชิญคุณสถาปนิกเตรียมตัว 'ออกนอกสถานที่' ด้วยกันสองต่อ... เอ๊ย สามต่อสี่คนให้ราบรื่นนะครับ" กรณ์ทิ้งท้ายด้วยการยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปอย่างรู้ความ บรรยากาศในห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดแบบก่อนหน้า แต่มันอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าบางอย่างที่หลงเหลือจากการเผชิญหน้าระยะประชิดเมื่อครู่ กันต์แกล้งก้มลงหยิบม้วนแปลนพิมพ์เขียวขึ้นมาสะบัดพรืดเพื่อซ่อนร่องรอยความปั่นป่วนในอก "อย่าลืมใส่รองเท้าที่เดินสะดวกด้วยล่ะ พื้นที่ตรงนั้นมันไม่ใช่สตูดิโอหรูๆ ของคุณ" ธิปเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ขณะเดินผ่านร่างบางเพื่อหยิบเสื้อแจ็คเก็ตกันลมมาสวมทับเสื้อเชิ้ต "รู้หรอกน่า คุณคิดว่าฉันเป็นคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อหรือไง" กันต์ลอยหน้าลอยตาตอบ ปรายตามองรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดของตัวเองที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "ระดับฉัน ลุยได้ทุกสถานการณ์อยู่แล้วค่ะ" ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์อเนกประสงค์คันโตก็แล่นมาจอดสนิท ณ ย่านตึกเก่าริมแม่น้ำ บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอดีต อาคารพาณิชย์สไตล์ชิโนپอร์ตุกีสที่ถูกทิ้งร้างมานานนับทศวรรษตั้งตระหง่านท้าทายแดดจัดยามสาย โครงสร้างปูนเก่าๆ ที่มีรากไม้ไทรเลื้อยเกาะกุมให้ความรู้สึกทั้งวังเวงและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางสถาปัตยกรรมที่หาไม่ได้จากตึกระฟ้าสมัยใหม่ "โห..." กันต์อุทานเบาๆ ทันทีที่ก้าวลงจากรถ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับ ความเย่อหยิ่งและท่าทางกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงประกายความตื่นเต้นของคนรักงานออกแบบที่ได้เจอขุมทรัพย์ชิ้นใหญ่ สองขาเรียวก้าวฉับๆ เข้าไปสำรวจหน้าอาคารทันทีโดยไม่รอโปรดิวเซอร์หน้านิ่งที่ก้าวลงมาตามติด "ระวังหน่อย กันต์!" ธิปเผลอหลุดปากเรียกชื่ออีกฝ่ายห้วนๆ เมื่อเห็นร่างบางเดินลิ่วเข้าไปในเขตก่อสร้างเก่าที่มีซากปูนปรักหักพังระเกะระラะ "โอย ไม่ต้องมาสั่งหรอกน่า ฉันไม่ใช่เด็ก..." กันต์หันกลับมาเถียงคอเป็นเอ็น แต่ทว่า... จังหวะนั้นเองที่ส้นรองเท้าเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับเศษอิฐที่ฝังอยู่ใต้กองดิน ร่างบางเซถลาไปด้านหน้าอย่างแรงจนตั้งหลักไม่ทัน! *ตุบ!* หลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นปูนหยาบๆ แต่ความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น เมื่อแผ่นหลังและเอวบางถูกคว้าหมับเข้าด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งของใครบางคน แรงเหวี่ยงดึงรั้งทำให้ร่างของกันต์กระแทกเข้ากับอกแกร่งของธิปอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือกลิ่นอายแดดอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนต้องสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ และพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขานั้นใกล้ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน "ไหนบอกว่า... ลุยได้ทุกสถานการณ์ไงครับ คุณสถาปนิกปากเก่ง" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาของโปรดิวเซอร์หน้านิ่งในยามนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความแพรวพราวและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มมุมปากจางๆ ที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น กันต์รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะไปหลายร้อยรอบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบดันอกแกร่งออกห่างแล้วกระโดดโหยงถอยหลังไปสามก้าว "คะ... ใครบอกว่าฉันสะดุด! ฉันแค่จะพิสูจน์ความแข็งแรงของโครงสร้างพื้นต่างหากเล่า!" กันต์แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ใบแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร้อนจนต้องยกมือขึ้นพัดโบกหน้าตัวเอง ธิปหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและเซ็กซี่เสียจนกันต์อยากจะเอาแปลนบ้านฟาดหน้าเขาอีกรอบให้หายหมั่นไส้ โปรดิวเซอร์หนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างจงใจ บีบให้ร่างบางต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนเปลือยเก่าแก่ของอาคาร "ปากแข็งเก่งเสียจริงนะ... แต่เรื่องงานออกแบบโครงสร้างตรงนี้ ผมว่าที่คุณพูดมาเมื่อกี้อาจจะมีเหตุผลก็ได้ ไหน ลองอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิครับ ว่าถ้าเราจะรีโนเวทตึกนี้โดยรักษาโครงสร้างเดิมไว้ คุณจะจัดการกับเสาต้นนี้ยังไง" ธิปโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิด ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างแค่คืบ สายตาคมกราบกรานสำรวจทุกตารางinchบนใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างเปิดเผย ไม่มีทีท่าว่าจะถอยห่าง กันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยแล่นฉิวเรื่องงานออกแบบกลับตื้อตันไปหมดเมื่อถูกดึงดูดด้วยดวงตาสีนิลคู่นั้น สัมผัสอุ่นจากไอแดดและกลิ่นกายของคนตรงหน้าทำให้สติกระเจิดกระเจิง ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกันผ่านช่องว่างที่แคบลงเรื่อยๆ นั้นเอง... *ครืดดดด—เปรี้ยะ!* เสียงโครงสร้างไม้ด้านบนฝ้าเพดานส่งเสียงลั่นดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเศษฝุ่นและเศษปูนชิ้นใหญ่ที่ร่วงกราวลงมาระหว่างกลางตัวพวกเขา! ธิปไวกว่าความคิด ร่างสูงพุ่งเข้าคว้าเอวบางแล้วกระชากให้หลุดจากรัศมีของเศษซากปรักหักพังที่กำลังร่วงหล่นลงมาทับจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ได้อย่างเฉียดฉิว ฝุ่นตลบอบولไปทั่วบริเวณจนมองไม่เห็นทาง เมื่อฝุ่นควันจางลง ธิปพบว่าตัวเองกำลังคร่อมทับร่างของกันต์ที่ล้มลงไปนอนอยู่บนกองฟางและเศษผ้าใบเก่าในมุมที่ปลอดภัยจากเพดานถล่ม ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบ "คุณ... เจ็บตรงไหนไหม?" ธิปเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด มือหนาลูบไล้ไปตามแขนและลำตัวของอีกฝ่ายเพื่อเช็คความเรียบร้อย กันต์ส่ายหน้าช้าๆ ดวงตากลมโตยังคงเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าตึกร้างที่พังทลาย "เฮ้! หัวหน้าครับ! เสียงอะไรถล่มน่ะ! ข้างในปลอดภัยดีไหมครับ!" เสียงตะโกนของกรณ์ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องตรงมายังมุมที่พวกเขานอนทับกันอยู่พอดิบพอดี! กันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อรู้ว่าในสภาพนี้... กรณ์กำลังจะเห็นพวกเขากำลังกอดกันกลมอยู่ในซอกตึก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันในตอนนี้นะคะ