งานเทศกาลท้องถิ่น

“ถ้าจะทำแกงมัสมั่นไก่สูตรนี้ รินต้องเลิกกังวลเรื่องปริมาณน้ำตาลมะพร้าวเสียทีค่ะ ถ้ามันยังขาดความละมุน ก็แปลว่าใจของรินยังไม่ยอมเปิดรับรสชาติที่แท้จริงของมัน” เสียงทุ้มต่ำของคุณเมฆดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความอึกทึกของบรรยากาศงานเทศกาลท้องถิ่นที่เริ่มขึ้นแล้ว รินรดาชะงักมือที่กำลังจับทัพพีไม้กวนน้ำพริกแกงในกระทะทองเหลืองใบใหญ่ เธอหันไปสบตากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย เขาสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเปื้อนฝุ่นจากการขนวัตถุดิบ แต่แววตาที่มองเธอนั้นกลับนิ่งสงบและมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใดในวินาทีที่ความกดดันถาโถม “รินกลัวค่ะคุณเมฆ... ถ้าครั้งนี้ร้านเราไม่ชนะ ชื่อเสียงของยายที่รินพยายามประคับประคองมาจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าเก่าๆ ที่ไม่มีใครสนใจ” รินรดาตอบเสียงแผ่ว พลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เธอสูดดมกลิ่นหอมของลูกกระวาน อบเชย และกานพลูที่อบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับทำให้ใจเธอสั่นระรัว รอบข้างคือสนามประลองอาหารระดับอำเภอ เสียงเชียร์ของชาวบ้านดังสลับกับเสียงตะหลิวกระทบกระทะของร้านคู่แข่งชื่อดังจากในเมืองที่ขนอุปกรณ์ทันสมัยมาเต็มอัตราศึก ร้าน 'สูตรลับตำรับยาย' ดูเล็กและเงียบเหงาไปถนัดตา แต่รินรดารู้ดีว่าเธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอาชนะใคร แต่เพื่อพิสูจน์ว่า 'รสชาติของความทรงจำ' ยังมีค่าพอที่จะถูกจดจำ “ฟังนะคะริน...” คุณเมฆขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นหอมจางๆ ของใบโหระพาจากตัวเขา “อย่าทำเพื่อชื่อเสียงของยาย แต่จงทำเพื่อยายที่นั่งมองรินจากที่ไกลๆ และทำเพื่อตัวรินเองที่กล้าทิ้งชีวิตในเมืองมาอยู่ที่นี่ รสชาติที่ไม่มีความสุขเจือปน มันไม่อร่อยหรอกค่ะ” รินรดาหลับตาลงนิ่ง ครู่หนึ่งเธอนึกถึงภาพยายที่เคยใช้มือเหี่ยวย่นนวดกะทิอย่างใจเย็น คำสอนที่ว่า 'เครื่องแกงต้องถึงเครื่องและต้องถึงใจ' ผุดขึ้นมาในความทรงจำ เธอผ่อนลมหายใจออกยาว ก่อนจะหยิบน้ำตาลมะพร้าวแท้ปึกสุดท้ายลงไปในกระทะ กลิ่นหอมหวานปนเค็มเผ็ดค่อยๆ กระจายตัวออก เข้มข้นจนคนรอบข้างต้องหันมามอง งานเทศกาลดำเนินไปอย่างดุเดือด คณะกรรมการเดินชิมอาหารไปทีละซุ้ม สีหน้าของคนเหล่านั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว จนกระทั่งมาถึงซุ้มของรินรดา รินรดาตักมัสมั่นไก่สีน้ำตาลทองเงางามลงในชามเซรามิกเก่าแก่ใบที่ยายรักที่สุด เธอวางมันลงเบื้องหน้ากรรมการด้วยมือที่มั่นคงกว่าครั้งไหนๆ กลิ่นหอมละมุนของเครื่องเทศที่ถูกคั่วอย่างพิถีพิถันเตะจมูกจนกรรมการหนุ่มรุ่นใหญ่ถึงกับชะงัก “กลิ่นนี้... เหมือนที่เคยทานตอนเด็กๆ เลยครับ” กรรมการคนหนึ่งเปรยขึ้นก่อนจะตักเข้าปาก รินรดาไม่ได้รอฟังคำชม เธอหันกลับไปจัดการกับเครื่องเคียงอย่างตั้งใจ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะหยิบพริกแห้งทอดขึ้นมาตกแต่งจาน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนหลบมุมอยู่หลังเต็นท์สีขาว หญิงคนนั้นสวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้า แต่สร้อยข้อมือลูกปัดหินสีฟ้าที่ส่องประกายวับวาวท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายทำให้รินรดาตัวแข็งทื่อ นั่นคือสร้อยข้อมือของแม่... คนที่ทิ้งเธอไปตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้ รินรดาทำทัพพีในมือหล่นลงพื้นเสียงดัง 'เคร้ง!' เธอทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งฝ่าฝูงชนออกไปทางหลังเต็นท์ทันทีโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น เสียงคนตะโกนเรียกจากทางร้านดังไล่หลังมา แต่เธอไม่หยุด เธอพุ่งเข้าหาหญิงปริศนาคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “เดี๋ยวค่ะ! คุณคะ!” หญิงคนนั้นหยุดกะทันหัน เธอหันกลับมาเพียงเสี้ยววินาที รินรดาเห็นเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าก่อนที่หญิงผู้นั้นจะรีบก้าวเท้าหายเข้าไปในกลุ่มนักท่องเที่ยวที่เดินเบียดเสียดกันอยู่ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยอย่างประหลาด กลิ่นดอกมะลิแห้งที่ยายเคยใช้ทำน้ำอบ... กลิ่นเดียวกับที่อยู่ใน 'สมุดบันทึกสูตรอาหาร' เล่มที่เพิ่งหายไปจากห้องครัวเมื่อเช้านี้ รินรดายืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน หัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอหยิบเศษกระดาษที่หญิงคนนั้นทำหล่นไว้ในจังหวะที่เร่งรีบขึ้นมาดู มันเป็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่มีลายมืออ่านยากเขียนข้อความสั้นๆ ไว้ว่า: *“ของที่หายไป... ไม่ได้ถูกขโมย แต่กำลังจะถูกนำไปทำลายที่บ้านหลังเก่าใกล้ลำธาร ไปที่นั่นถ้าอยากรู้ความจริงเรื่องร้านนี้”* รินรดาหันกลับไปมองร้านของตัวเองที่ยังมีลูกค้าเข้าแถวยาวเหยียดสลับกับมองไปทางเส้นทางสู่บ้านหลังเก่าที่ร้างไปนานนับสิบปี เธอรู้ดีว่าหากเธอทิ้งงานเทศกาลไปตอนนี้ ทุกอย่างที่พยายามสร้างมาอาจพังทลายลงในพริบตา แต่ถ้าเธอไม่ไป ความลับที่ฝังใจมาตลอดชีวิตอาจถูกเผาไหม้ไปพร้อมกับสมุดเล่มนั้น นิยายเรื่องนี้เขียนด้วยหัวใจ หวังว่ารี้ดทุกท่านจะร่วมลุ้นและเอาใจช่วยรินรดาในทุกย่างก้าวของการเดินทางครั้งนี้นะคะ!