การปรากฏตัวของคนคำนวณ

ดวงตาสีดำสนิทคู่คมกริบหลังกรอบแว่นโลหะบางเฉียบไม่ได้กะพริบเลยแม้แต่น้อย ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวราวกับนักเปียโนกำลังเคาะลงบนแป้นคีย์บอร์ดด้วยจังหวะที่แม่นยำและเยือกเย็นราวกับหุ่นยนต์ เสียง "คลิก... คลิก..." ของแป้นพิมพ์ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วงในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดา รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มผู้มาเยือนในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับ ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกท้าทายอาณาเขตและความพยายามตลอดสามเดือนเต็มกำลังปะทุขึ้นในอก แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพและทิฐิที่ค้ำคอ เธอจึงทำได้เพียงเชิดคางขึ้น ส่งสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนกลับไปหาอีกฝ่าย "คุณคิดว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ในระบบของฉันคะ, คุณธันวา" น้ำเสียงของหญิงสาวราบเรียบ ทว่าสั่นเครือด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น ธันวาหยุดมือที่กำลังรัวพิมพ์โค้ดชุดคำสั่ง เขาช้าลงเล็กน้อยก่อนจะหันมาสบตากับเธอ แววตาของนักวิเคราะห์ข้อมูลอัจฉริยะคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวหรือเกรงใจอยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่แฝงไว้ด้วยความเหนือกว่าอย่างชัดเจน "ผมไม่ได้กำลังทำลาย... ผมกำลังแก้ไข" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก "และถ้าคุณยังมีเวลามานั่งปั้นปึ่งใส่ผม แทนที่จะดูว่าโค้ดบรรทัดที่ส,องร้อยสี่สิบแปดของคุณมันกำลังรั่วไหลข้อมูลส่วนบุคคลออกไปให้ใครต่อใครดูเล่น โปรเจกต์ 'อัลกอริทึมหัวใจ' นี้คงเจ๊งก่อนจะได้คลอดเวอร์ชันเบต้าเสียด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นจี้ใจดำจนรินรดาหน้าชาวาบ เธอพุ่งตัวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดัน "นั่นมันโค้ดส่วนที่ฉันกำลังพัฒนา! คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาแตะต้องมันโดยไม่ได้รับอนุญาต—" "สิทธิ์เหรอครับ?" ธันวาทวนคำ สวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่น่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา "ในฐานะ 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ที่บอร์ดบริหารส่งมาเช็ดก้นให้คุณ... ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะรื้อถอนขยะพวกนี้ทิ้ง แล้วเขียนขึ้นใหม่ให้มันใช้งานได้จริง" รินรดากลั้นหายใจ สมองอันปราดเปรื่องของเธอกำลังประมวลผลคำว่า 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากเขา บอร์ดบริหารไม่ได้บอกเธอสักคำว่าจะส่งคนมาแทรกแซง หรือนี่คือแผนการสกปรกของอลิสาที่ต้องการส่งมือปืนรับจ้างมาเลื่อยขาเก้าอี้หัวหน้าโปรเจกต์ของเธอกันแน่? ความสงสัยถูกขัดจังหวะด้วยเสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอหลักที่มืดดับไปเมื่อครู่ มันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่วิ่งพล่านราวกับกระแสเลือดบนร่างของสิ่งมีชีวิต รินรดากับธันวาชะงักพร้อมกัน ทั้งคู่ละสายตาจากการปะทะคารม หันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้ไม่ได้แสดงผลโค้ดของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว แต่กลับปรากฏหน้าต่างแช็ตปริศนาขึ้นมาบรรทัดหนึ่ง— *“ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบระบบรอบที่สอง... ผู้เล่นหมายเลข 01 และ 02”* บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนที่ไฟในห้องจะดับพรึบลงพร้อมเพรียงกัน เหลือเพียงแสงสีแดงระเรื่อจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สาดกระทบใบหน้าของทั้งคู่ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงก๊อกแก๊กประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูห้องทำงานที่ล็อคกลอนไว้อย่างแน่นหนา... หวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะถูกใจและทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "น้ำผึ้งหยดแรก" เสมอมาค่ะ