อัลกอริทึมรักฉบับแก้ไขบั๊กหัวใจ•ตอนที่ 4

ข้อมูลไม่เคยโกหก

ผลงานโดย น้ำผึ้งหยดแรก
จังหวะการเคาะแป้นพิมพ์ของรินรดาราวกับเสียงกรรไกรที่กำลังตัดผ่านเส้นด้ายแห่งความอดทน เส้นผมสีดำสนิทที่ถูกรวบเป็นหางม้าอย่างลวกๆ สะบัดตามแรงหันขวับเมื่อเธอจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดสามสียักษ์ หน้าจอที่เต็มไปด้วยโค้ดสีแดงฉานบ่งบอกถึงความผิดพลาดระดับวิกฤต บั๊กตัวนี้ไม่ใช่แค่ความเสียหายทางเทคนิค แต่มันคือร่องรอยการจงใจเจาะระบบที่เนียนสนิท จนกระทั่งเธอเกือบจะเชื่อว่าเป็นความบกพร่องของโครงสร้างเดิม "อลิสา... เธอเล่นสกปรกขนาดนี้เลยเหรอ" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง รินรดากัดฟันกรอดเมื่อตระหนักได้ว่า บั๊กที่พวกเขากำลังแก้ ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ... แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่แรกแล้ว หากเธอดึงดันจะแก้โค้ดชุดนี้ด้วยวิธีมาตรฐาน ระบบทั้งหมดจะพังทลายและชื่อของเธอจะกลายเป็นแพะรับบาปในโปรเจกต์ใหญ่ประจำปีทันที "ถ้าคุณยังใช้วิธี 'แก้ปัญหาตามตำรา' อยู่แบบนี้ อีกสิบนาทีข้างหน้า เราคงได้นั่งมองซากโปรเจกต์มูลค่าหลักสลึงแทนที่จะเป็นหลักล้านนะคะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านข้าง ธันวาไม่แม้แต่จะชายตาแลมองเธอ เขายังคงกอดอกพิงพนักเก้าอี้สำนักงาน แววตาหลังกรอบแว่นโลหะสีเงินฉายความเย็นชาและมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว จนรินรดารู้สึกคันไม้คันมืออยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาเสียสักที "ถ้ามีความคิดที่ดีกว่าเดิมนัก ทำไมไม่ลองลงมือเองล่ะคะ คุณนักวิทยาศาสตร์ข้อมูลผู้ปราดเปรื่อง" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอยอมรับว่าเขาเก่ง แต่ความหยิ่งผยองไร้ที่ติของเขามันน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะเห็นเขาร่วงลงมาจากหอคอยงาช้างบ้าง ธันวาไม่โต้เถียง เขาเพียงแต่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและกาแฟดำลอยแตะจมูก รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อเขโน้มตัวลงมา ใกล้เสียจนเธอได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขา นิ้วเรียวยาวราวกับนักเปียโนแตะลงบนแป้นพิมพ์ ก่อนจะรัวนิ้วพิมพ์ชุดคำสั่งอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงดังรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี รินรดามองตามการเคลื่อนไหวของเขาอย่างไม่กะพริบตา สมองของเธอพยายามประมวลผลตรรกะที่เขากำลังใช้ แต่ยิ่งมอง เธอกยิ่งพบความน่าทึ่ง ธันวาไม่ได้กำลังแก้โค้ด... เขาไม่ได้พยายามลบ ‘บั๊ก’ ตัวนั้นออกไป "คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่!" รินรดาอุทานออกมาเมื่อเห็นเขาเลือกที่จะเพิ่มชุดข้อมูลขยะเข้าไปในระบบหลัก "นั่นมันจะยิ่งทำให้ระบบโอเวอร์โหลดนะ!" "เงียบแล้วดูซะ รินรดา" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจจนเธอชะงักไปชั่วขณะ "ข้อมูลไม่เคยโกหก... สิ่งที่คุณเห็นว่าเป็นบั๊ก แท้จริงแล้วมันคือเงื่อนไขตรรกะที่ถูกบิดเบือนด้วยฟังก์ชันซ้อนทับ ถ้าเราไม่ลบมัน แต่ใช้วิธี 'ย้อนศร' โดยการป้อนข้อมูลดิบปริมาณมหาศาลเข้าไปเพื่อทดสอบจุดแตกหักของมันเอง..." เขากดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายด้วยความหนักแน่น พรึบ! หน้าจอสีแดงฉานที่กระพริบเตือนภัยเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอย่างนุ่มนวล กราฟแสดงสถานะการทำงานของระบบที่ดีดตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างเสถียร ไร้ซึ่งร่องรอยความเสียหายใดๆ ทั้งสิ้น ข้อความแจ้งเตือนจากระบบดีดขึ้นมากลางจอ *[System Update: Algorithm Optimized Successfully. Zero Error Detected.]* รินรดานิ่งค้าง อ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่งและความตกใจระคนกัน เธอตรวจสอบบันทึกการทำงานย้อนหลังอย่างรวดเร็วเพื่อหาข้อผิดพลาด แต่สิ่งที่เธอพบมีเพียงความสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ โค้ดที่อลิสากลั่นแกล้งวางไว้ถูกกลืนกินและแปรสภาพกลายเป็นฐานข้อมูลสนับสนุนโปรเจกต์เสียเอง ตรรกะของธันวานั้นเฉียบคมและมีประสิทธิภาพเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้หลายเท่า ธันวายืดตัวตรง ปรับสูทสีเข้มให้เข้าที่ เขาก้มมองเธอนิ่งๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเยาะเย้ยแต่ก็แฝงความยอมรับในตัวเธออยู่ลึกๆ "ทีนี้... คุณยังคิดว่าตรรกะของผมเป็นแค่ทฤษฎีเพ้อเจ้อบนกระดาษอยู่อีกไหมล่ะครับ... อ้่อง스... อดใจรอคำแก้ตัวของคุณไม่ไหวเลยจริงๆ นะคะ" เขาเปลี่ยนคำพูดเมื่อเห็นสายตาอาฆาตมาယ်ของเธอกลับมาอีกครั้ง รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความพ่ายแพ้แล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจดวงน้อยกลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นเร้าใจที่ได้พบคนที่สามารถตามทันความคิดและก้าวล้ำนำหน้าเธอได้ในเกมนี้ ก่อนที่เธอจะได้เปิดปากเถียงอะไรกลับไป เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ด!* หน้าจอแสดงภาพกล้องวงจรปิดจากห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดิน ภาพโคลสอัปของใครบางคนกำลังสอดแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทเข้ากับแม่ข่ายหลักของบริษัท ร่างเงาสูงโปร่งที่สะท้อนผ่านเลนส์กล้องหันมามองตรงมายังเลนส์พอดี พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาถึงรินรดาและธันวาผ่านหน้าจอ และที่แย่ยิ่งกว่านั้น... ไฟสำรองทั้งตึกดับวูบลงพร้อมกันในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนารabซ้อนซ่อนเงื่อนไปด้วยกันนะคะ!
สารจากนักเขียน (น้ำผึ้งหยดแรก)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง อัลกอริทึมรักฉบับแก้ไขบั๊กหัวใจ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%