ความรู้สึกที่เริ่มรันผิดปกติ

เส้นกราฟแสดงอัตราการเต้นของหัวใจบนหน้าจอโมเดลจำลองพุ่งทะยานเกินร้อยสามสิบครั้งต่อนาที ทั้งที่รินรดานั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์มาร่วมสามชั่วโมงแล้ว "คุณกำลังทำให้คอร์สซอร์สโค้ดหลักเกิดการโอเวอร์โหลดนะคะ ธันวา" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายจากบรรทัดโค้ดภาษาไพธอนที่เรียงรายเป็นพรืด สะท้อนผ่านแว่นกรองแสงสีฟ้าจนเห็นเงาของดวงตาที่กำลังไหวระริก เธอจงใจใช้น้ำเสียงราบเรียบและเป็นทางการที่สุด เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นพร่าที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นในช่องอกอย่างไร้สาเหตุ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานอีกตัวหันมามองช้าๆ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะคู่นั้นไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบที่ชวนให้คนมองรู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในก้นบึ้งของมหาสมุทร ข้อมูลดิบ มิติทางคณิตศาสตร์ และอัลกอริทึมซับซ้อนคือโลกทั้งใบของเขา แต่ในวินาทีนี้ เขากลับค่อยๆ เลื่อนหน้าจอแล็ปท็อปของตัวเองปิดลง เสียงพับฝาเครื่องดังเบาหวิวยามค่ำคืน แต่กลับดังชัดเจนในความเงียบงันของห้องทำงานที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัว "ผมไม่ได้กำลังรันระบบพังครับ... อ่า ขออภัย ผมหมายถึง... ผมไม่ได้กำลังทำให้ระบบเสียหาย" ธันวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามที่คุ้นชิน แต่เขาก็แก้คำพูดได้อย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ผมแค่กำลังวิเคราะห์ 'ตัวแปรแปลกปลอม' ที่เพิ่งแทรกเข้ามาในระบบประสาทของผมเองต่างหาก" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดหยุดชะงักลงทันที ตัวแปรแปลกปลอมอะไรกัน... เธอกับเขาต้องร่วมมือกันแก้ไขบั๊กตัวร้ายที่อลิสาจงใจทิ้งไว้ในฐานข้อมูลกลางของโปรเจกต์ใหญ่ เพื่อสกัดดาวรุ่งไม่ให้ทีมของพวกเขาได้นำเสนอผลงานในสัปดาห์หน้า แต่นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนามธรรม ทว่าคำพูดและสายตาของธันวาในยามนี้กลับทรงพลังเสียยิ่งกว่าโค้ดคำสั่งบล็อกใหญ่ "ถ้าหมายถึงบั๊กที่อลิสาฝังไว้ในโมดูลการประมวลผลภาพ ฉันได้ทำการไอโซเลทมันเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่มีอะไรต้องกังวล" เธอบ่ายเบี่ยง พยายามดึงบทสนทนากลับสู่โหมดงานอย่างยากลำบาก "ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องงาน" ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นไม้สนผสมกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยมาแตะจมูก "ผมหมายถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นทุกครั้งเวลาที่คุณขมวดคิ้วเวลาคิดงาน หรือตอนที่คุณแอบถอนหายใจเพราะเหนื่อยล้า... อัลกอริทึมไหนในโลกที่จะประมวลผลอาการใจเต้นผิดจังหวะเวลาที่ผมมองคุณได้บ้าง รินรดา" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางห้อง ราวกับมีการดึงปลั๊กเซิร์ฟเวอร์หลักจนทุกอย่างรอบตัวดับวูบ รินรดานิ่งค้างไป สมองที่เคยประملผลตรรกะซับซ้อนได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่า เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มผู้ยึดมั่นในความจริงและตัวเลข แต่บัดนี้แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความลังเลและความจริงใจที่ดิบเถื่อนที่สุด ในอดีต รินรดาถูกหล่อหลอมมาให้เป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ ต้องคำนวณทุกย่างก้าวในชีวิตด้วยเหตุผลและความคุ้มค่า ความรักหรือความหวั่นไหวถูกมองว่าเป็นเพียง 'บั๊ก' หรือความผิดพลาดทางอารมณ์ที่ต้องถูกลบทิ้งเพื่อไม่ให้ฉุดรั้งความสำเร็จ แต่ทำไม... ยามที่ปลายนิ้วของธันวาเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่หลังมือของเธอเพื่อดึงให้เธอลุกออกจากหน้าจอ หัวใจเจ้ากรรมถึงได้รันคำสั่งผิดปกติซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนควบคุมไม่ได้ "คุณกำลังใช้ตรรกะอะไรมาอธิบายเรื่องนี้..." เสียงของเธอบาเบา หูของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ตรรกะที่ว่า... ต่อให้เราจะเก่งกาจแค่ไหนในการเขียนโปรแกรมเพื่อแก้ไขโลก แต่เราก็ไม่มีวันเขียนโค้ดเพื่อควบคุมหัวใจตัวเองได้เลย" ธันวากระซิบตอบ น้ำเสียงของเขาไม่เย็นชาเหมือนวันแรกที่พบกันอีกต่อไปแล้ว มันมีความอบอุ่นและเว้าวอนจนคนฟังแทบหยุดหายใจ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ในรูปแบบนี้มีความเสี่ยงสูงเพียงใด หากก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ทั้งโปรเจกต์ ทั้งหน้าที่การงาน และความรู้สึกที่เปราะบางในตอนนี้อาจพังทลายลงไม่เป็นท่า แต่อีกใจหนึ่ง... เธอก็อยากจะลองเสี่ยงกดรันความรู้สึกนี้ดูสักครั้ง แม้จะรู้ว่าอาจจะต้องพบกับข้อยกเว้นที่คาดเดาไม่ได้ก็ตาม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยแรงดึงดูดทางอารมณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานของรินรดาก็สว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ถูกตั้งค่าไว้เฉพาะสำหรับเหตุฉุกเฉินเท่านั้น *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* **[System Warning: สำนักงานใหญ่ตรวจพบการเข้าถึงฐานข้อมูลลับโดยไม่ได้รับอนุญาต]** **[Alert: IP Address ที่พยายามเจาะระบบตรงกับรหัสประจำตัวของ... อลิสา]** **[CRITICAL ERROR: ไฟร์วอลล์สำรองถูกทำลายโดยสมบูรณ์ และข้อมูลโปรเจกต์ทั้งหมดกำลังถูกดาวน์โหลดไปยังภายนอก!]** รินรดาเบิกตากว้าง ความหวานซึ้งเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา เมื่อเธอเห็นตัวเลขเปอร์เซ็นต์การดาวน์โหลดข้อมูลที่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วจาก 10% เป็น 50% และกำลังจะเสร็จสิ้นในอีกไม่ถึงหนึ่งนาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับรินรดานะคะ น้ำผึ้งหยดแรก