ผนังห้องบางจังนะว่าไหม?

"หยุด! ฟังนะทุกคน... นั่นไง! เสียงผีตึกที่ไหนกำลังลากโซ่ตรวนหรือเปล่าครับ? หรือว่าพี่ข้างห้องผมเขากำลังรื้อตึกทิ้ง?" กะทิขยับแว่นสายตาที่เกือบจะหลุดจากสันจมูก ใบหน้าเรียวเล็กง้ำงอใส่ไมโครโฟนคอนเดนเซอร์ราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ในแชทไลฟ์สดของเธอกำลังไหลเป็นสายน้ำ ทั้งอิโมจิหัวเราะและคำถามที่ว่า 'ข้างห้องเป็นใครทำไมถึงป่วนจัง' วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง ใช่... วันนี้เป็นวันที่สามติดต่อกันที่ 'สถาปนิกมาดนิ่ง' ห้อง 402 ตัดสินใจทำสิ่งที่คนปกติเขาไม่ทำกันตอนห้าทุ่มครึ่ง นั่นคือการเจาะกำแพง... หรือไม่ก็จัดบ้านใหม่ด้วยวิธีที่รุนแรงที่สุด *ตึง! โครม! ครืดดดด...* เสียงลากเก้าอี้เหล็กดังสะท้านผ่านผนังห้องคอนโดฯ ระดับพรีเมียมที่ใครต่อใครบอกว่าเก็บเสียงได้ดีเยี่ยม แต่สำหรับกะทิแล้ว มันคือความลวงโลกชัดๆ "ทุกคนครับ ได้ยินชัดไหม? นั่นคือเสียงวิญญาณสถาปนิกที่สิงอยู่ในห้อง 402 เขาคงคิดว่าตัวเองกำลังคุมงานก่อสร้างอาคารระฟ้าอยู่แน่ๆ เลย... ฮัลโหล! คุณครับ! นี่มันเที่ยงคืนแล้วนะครับ ไม่ใช่ไซต์งาน!" กะทิคว้ามือถือขึ้นมา นิ้วเรียวรัวแชทเข้าไปในกลุ่มไลน์นิติบุคคลที่เธอแอบดึงเลขห้องข้างๆ เข้ามาด้วยความโกรธ **[กะทิ (404)]:** คุณสถาปนิก 402 ครับ! ถ้าจะซ้อมรบหรือย้ายบ้านรบกวนเลือกเวลาที่โลกเขาไม่นอนกันได้ไหมครับ? ผนังห้องเรามันบาง... บางจนผมแทบจะได้ยินเสียงคุณหายใจแล้วเนี่ย! กะทิวางมือถือลงด้วยความหงุดหงิด เธอเป็นนักเขียนนิยายสายสืบสวนที่ต้องการความเงียบสงัดในการบิลด์อารมณ์เขียนฉากฆาตกรรม แต่ตอนนี้อารมณ์ฆาตกรรมของเธอพุ่งไปที่คนข้างห้องแทน รอไม่ถึงสามสิบวินาที เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้น **[ธันวา (402)]:** ขอโทษทีครับ... กำลังย้ายตู้หนังสือ มันค่อนข้างหนัก ถ้ามันรบกวนมาก เดี๋ยวผมจะเบาลงให้ครับ ข้อความดูสุภาพ... สุภาพจนน่าหมั่นไส้ กะทิแค่นหัวเราะในลำคอ เธอหยิบไมค์ขึ้นมาพูดกับผู้ชมในไลฟ์ต่อ "ดูสิครับทุกคน คำตอบนี่มันคนมีการศึกษาชัดๆ เลยเนอะ แต่เสียดาย... อภิสิทธิ์ชนคนนี้ไม่รู้หรือไงว่าคนอื่นเขาก็มีสิทธิ์พักผ่อนเหมือนกัน?" ในห้อง 402 ธันวานั่งมองกำแพงสีขาวสะอาดตาอย่างเลื่อนลอย มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟที่เย็นชืด สายตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นสีเงินจ้องมองหน้าจอแชทที่มีชื่อ 'กะทิ' แปะอยู่ เขาไม่ได้อยากจะทำเสียงดัง แต่การที่ต้องอยู่คนเดียวในห้องกว้างๆ มันทำให้เขาเผลอจัดของเพื่อไล่ความเหงาอยู่เรื่อย เขากดเข้าไปดู 'ไลฟ์' ที่เธอกำลังถ่ายทอดอยู่โดยไม่ให้เจ้าตัวรู้ เขาเป็นแฟนคลับเงาของกะทิมานาน... ชอบความปากจัดที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนในคำพูด ชอบวิธีที่เธอบ่นเรื่องคนข้างห้องโดยไม่รู้เลยว่า คนที่เธอบ่นอยู่คือคนที่แอบปลื้มผลงานเธอจนซื้อหนังสือเธอเก็บไว้ครบทุกเล่ม *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ธันวาเพิ่งตั้งใจจะสร้าง กะทิขมวดคิ้ว เธอเดินไปที่หน้าจอด้วยสีหน้าสงสัย "ใครมาเคาะห้องดึกๆ ป่านนี้... หรือจะเป็นผีสถาปนิกโกรธที่โดนด่า?" กะทิเดินไปที่หน้าประตู ส่องตาแมวดู เห็นร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อแบบเนี้ยบกริบยืนอยู่ เขาถือถุงกระดาษใบหนึ่งไว้ในมือ ธันวา... สถาปนิกห้อง 402 ผู้เป็นคู่ปรับตลอดกาล "มีอะไรครับคุณสถาปนิก?" กะทิเปิดประตูออกไปเพียงนิดเดียว สวมวิญญาณนางร้ายที่พร้อมจะเหวี่ยงใส่ "ถ้าจะมาเคลียร์เรื่องเสียง... บอกเลยนะว่า..." "ผมเอาขนมมาให้ครับ" ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาที่เคยมองผ่านๆ ว่าเย็นชา ตอนนี้กลับดูมีความละม้ายคล้ายกับความประหม่าซ่อนอยู่ "เห็นคุณบ่นว่าหิวในไลฟ์... ผมเลยสั่งเดลิเวอรี่มาเผื่อ พอดีมันเยอะเกินไปหน่อย" กะทิชะงัก ลืมคำด่าที่เตรียมไว้จนหมดสิ้น เธอมองถุงขนมแล้วเงยหน้ามองคนตรงหน้า เส้นผมของเขาดูยุ่งนิดๆ จากการย้ายตู้หนังสือเมื่อครู่ แต่มันกลับทำให้เขาลดกำแพงความเนี้ยบลงจนดูเข้าถึงง่ายอย่างประหลาด "นี่คุณ... แอบดูไลฟ์ผมเหรอ?" ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น "เปล่าครับ... แค่เปิดทิ้งไว้เฉยๆ เสียงมันลอดกำแพงมา" "เสียงมันลอดกำแพง หรือคุณจงใจเปิดฟังกันแน่ครับ?" กะทิหรี่ตามอง แต่อีกฝ่ายไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยื่นถุงขนมให้แล้วหมุนตัวเตรียมกลับเข้าห้อง "เดี๋ยว!" กะทิร้องเรียก ก่อนจะตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศตรงหน้าเปลี่ยนไป "ผนังห้องเรามันบาง... งั้นพรุ่งนี้ถ้าผมเขียนงานไม่เสร็จ คุณต้องมาช่วยผมปั่นต้นฉบับนะครับ ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่ทำผมเสียสมาธิมาตลอดทั้งสัปดาห์... ตกลงไหมครับคุณสถาปนิก?" ธันวาหยุดเดิน หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานานหลายปี เขาหันกลับมามองใบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้กำลังเผยยิ้มร้ายกาจแบบกวนประสาทตามสไตล์ "ได้ครับ... แต่ถ้าต้นฉบับของคุณไม่สนุกพอ ผมจะหักค่าแรงด้วยการย้ายตู้หนังสือตอนตีสองอีกรอบนะครับ" ธันวาเดินกลับเข้าห้องไปแล้ว ทิ้งให้กะทิยืนงงอยู่หน้าประตู ก่อนที่มือถือในกระเป๋ากางเกงเธอจะสั่นรัว มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาในแชทส่วนตัวที่ไม่ได้คุยกันมานาน **[ธันวา (402)]:** จริงๆ แล้ว... ผมชอบตอนที่คุณด่าผมนะ มันดูมีชีวิตชีวาดี **[ธันวา (402)]:** ลบข้อความนี้ทิ้งก่อนที่คุณจะทันได้อ่านนะครับ ผมกดส่งผิด... กะทิมองข้อความนั้นด้วยใจที่เต้นโครมคราม เธอไม่ได้กดลบ แต่นิ้วมือกลับกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันคิด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "แบกเป้ท่องโลก" ในจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ