เมื่อระบบอ่านค่าเธอไม่ได้

"ค่าความเป็นไปได้ของความสำเร็จคือศูนย์จุดศูนย์ศูนย์เปอร์เซ็นต์ครับพฤกษ์ นายควรจะเลิกคาดหวังเรื่องมิตรภาพในโรงเรียนนี้ได้แล้ว" เสียงสังเคราะห์จากคอนแทคเลนส์อัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับระบบควอนตัมส่วนตัวของ 'พฤกษ์' ดังขึ้นในโสตประสาท มันเป็นเสียงที่เย็นชา ไร้อารมณ์ และเป็นความจริงที่เขายึดถือมาตลอดสามปีในรั้วโรงเรียนเซนต์เซเลสเทียล พฤกษ์ไม่ได้มองโลกเป็นสีสันสดใสแบบวัยรุ่นทั่วไป เขามองทุกอย่างเป็น 'ชุดคำสั่ง' ทุกย่างก้าวของเพื่อนร่วมชั้น ทุกความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นล้วนมีอัลกอริทึมกำกับไว้เสมอ เขาชินกับการเห็นมนุษย์เป็นเพียงกลุ่มก้อนข้อมูลที่มีค่าความแปรปรวน (Variance) ระบุชัดเจน พฤกษ์กวาดสายตามองผ่านเลนส์วิเคราะห์รอบหอประชุมใหญ่ที่คราคร่ำไปด้วยนักเรียนในวันเปิดเทอม หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของทุกคนที่เดินผ่าน [ค่าความฉลาด: 85, ค่าความสามารถในการเข้าสังคม: 92, ค่าความซื่อสัตย์: 60] ตัวเลขเหล่านั้นไหลผ่านหน้าจอของเขาอย่างรวดเร็วราวกับน้ำตกที่ไม่มีวันหยุด "วันนี้จะมีตัวแปรใหม่เข้ามา" เขากระซิบกับตัวเองขณะขยับปกเสื้อนักเรียนให้เข้าที่ "ตรวจพบการลงทะเบียนล่าช้าหนึ่งคนครับ" เสียงสังเคราะห์แจ้งเตือนทันที "เป้าหมายคือ 'ลินิน' นักเรียนย้ายมาใหม่ รหัสพันธุกรรม... ไม่ระบุ" พฤกษ์ชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะคงที่สะดุดกึกไปครู่หนึ่ง ระบบของเขาไม่เคยพลาด ข้อมูลที่ 'ไม่ระบุ' แทบไม่มีอยู่จริงในโลกที่เชื่อมต่อด้วยโครงข่ายข้อมูลระดับสูงเช่นนี้ ทันใดนั้น บานประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ของหอประชุมก็ถูกผลักออกพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาเบื้องหลังร่างของเด็กสาวคนหนึ่ง ลินินก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะที่เป็นธรรมชาติเกินกว่าจะเป็นการแสดง เธอไม่ได้ก้มหน้าประหม่าเหมือนนักเรียนใหม่คนอื่นๆ แต่ดวงตาสีน้ำตาลประกายทองคู่นั้นกลับกวาดมองไปรอบๆ ราวกับกำลังสำรวจผืนป่าที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี พฤกษ์เพ่งมองเธอผ่านเลนส์วิเคราะห์ สัญชาตญาณโปรแกรมเมอร์สั่งให้เขาเร่งกำลังประมวลผลสูงสุด [กำลังประมวลผล... สถานะของเป้าหมาย: ค้นหาข้อมูลไม่พบ (Null)] [แจ้งเตือน: ข้อมูลสูญหาย! ความผิดพลาดของระบบ: Error 404] "เป็นไปไม่ได้..." พฤกษ์กัดฟันแน่น พยายามรีบูตระบบตรวจสอบผ่านคอนแทคเลนส์อีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ยังคงเดิม คือความว่างเปล่าสนิท นี่เป็นครั้งแรกที่อัลกอริทึมของเขาพ่ายแพ้ให้กับสิ่งที่มองเห็นด้วยตาเปล่า ลินินหยุดเดิน เธอไม่ได้หันมามองพฤกษ์โดยตรง แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเธอกลับเผยให้เห็นถึงความท้าทายที่ซ่อนอยู่ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไป ก่อนจะเดินตรงมาหยุดที่แถวของพฤกษ์ "ขอโทษนะคะ ตรงนี้มีคนนั่งไหม?" เสียงของเธอสดใสและกังวาน แต่มันกลับทำให้พฤกษ์รู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านร่าง พฤกษ์นิ่งไปครู่หนึ่ง พยายามวิเคราะห์ว่าเธอตั้งใจเลือกที่นั่งตรงนี้เพราะอะไร? เธอมีเจตนาแอบแฝง? หรือเธอเป็นเพียงความบังเอิญที่ระบบคำนวณพลาด? "ที่นี่... ว่าง" พฤกษ์ตอบสั้นๆ พยายามรักษาความเย็นชาเอาไว้ ลินินทิ้งตัวลงนั่งข้างเขา กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นฝนที่เพิ่งตกใหม่ๆ อบอวลอยู่รอบตัวเธอ มันเป็นกลิ่นที่ไม่มีในฐานข้อมูลของเขา และที่สำคัญที่สุด... ในจังหวะที่เธอนั่งลง พฤกษ์กลับมองเห็นแสงสีฟ้าจางๆ วูบไหวขึ้นรอบตัวเธอผ่านเลนส์วิเคราะห์ ก่อนที่มันจะดับวูบไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "นายดูเครียดจังนะ" ลินินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง "โลกไม่ได้มีแค่เลขศูนย์กับหนึ่งหรอกนะพฤกษ์ มันยังมีช่องว่างระหว่างบรรทัดที่นายมองไม่เห็น" พฤกษ์หันขวับไปมองเธอ ทันทีที่เขาสบตากับเธอ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีแดงฉานเริ่มไหลทับถมกันจนอ่านไม่ออก เสียงแจ้งเตือนจากระบบเริ่มส่งสัญญาณรบกวนดังแสบแก้วหู [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมระดับ SSS] [สถานะ: อันตรายสูงสุด] [ระบบกำลังเข้าสู่โหมดป้องกันตนเอง... ระบบล้มเหลวใน 3... 2... 1...] ภาพตรงหน้าของพฤกษ์มืดดับลงครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาสว่างจ้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... ไม่ใช่หอประชุมที่เขาเห็น หน้าจอระบบที่เคยเย็นชาและไร้อารมณ์เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความเดียวที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงกลางสายตาของเขา: *‘ยินดีต้อนรับสู่โลกความเป็นจริง พฤกษ์... เกมของคุณเพิ่งจะเริ่มขึ้นในวินาทีนี้เอง’* ลินินหันมามองเขาอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาสีทองของเธอเปล่งประกายคมกล้าจนพฤกษ์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกแผ่ขยายออกจนแทบจะหยุดทำงาน พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่เกิดขึ้นใต้พื้นหอประชุมดั่งมังกรยักษ์กำลังตื่นจากการหลับใหล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับของพฤกษ์และลินินในตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!