แฟ้มที่ถูกลืมในห้องใต้ดิน

"กลิ่นกระดาษอายุสามสิบปีไม่เคยโกหกใครครับ... มันบอกเล่าความชื้น ความเร่งรีบของหมึกพิมพ์ และที่สำคัญที่สุดคือความตั้งใจที่จะซ่อนมันไว้ให้พ้นจากสายตาของมนุษย์" นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวบรรจงพลิกหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบของแฟ้มคดีหมายเลข 404 สันแฟ้มหนาเตอะถูกฝุ่นละอองปกคลุมหนาแน่นจนเกือบกลืนไปกับชั้นหนังสือเหล็กกล้าในห้องใต้ดินของสถาบันอาชญาวิทยาแห่งชาติ ธันวาปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนปกแฟ้มเบาๆ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองตัวอักษรพิมพ์ดีดเก่าคร่ำครึที่จางลงตามกาลเวลา แม้ว่าระบบจัดเก็บข้อมูลดิจิทัลของกรมตำรวจจะถูกอัปเกรดไปถึงเวอร์ชันล่าสุดแล้ว แต่ยังมีซอกมุมมืดสนิทบางแห่งที่เทคโนโลยีเข้าไม่ถึง—หรือ *'จงใจ'* เข้าไม่ถึงกันแน่ "นายกำลังเสียเวลาเปล่า ธันวา" เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องมาจากความมืด รินก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นหนังสือ มือเรียวข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟดำที่ยังไอคุกรุ่น อีกข้างหนึ่งหมุนมีดพับเล่มเล็กเล่นอย่างคุ้นชิน ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองสภาพรอบตัวด้วยสัญชาตญาณของอดีตสายสืบที่ยังคงตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา "ห้องใต้ดินนี่ถูกปิดตายมาตั้งแต่คดีฆาตกรรมหมู่ที่ตึก B เมื่อทศวรรษก่อน ไม่มีใครอยากลงมาเหยียบที่นี่หรอก ยกเว้นพวกชอบขุดคุ้ยอดีตอย่างนาย" "อดีตมักจะทิ้งร่องรอยเสมอครับ ริน" ธันวาตอบโดยไม่ละสายตาจากแฟ้มในมือ "โดยเฉพาะร่องรอยที่ถูกทำให้กลายเป็นอุบัติเหตุ" บรรยากาศภายในห้องใต้ดินเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น โครงสร้างของอาคารแห่งนี้ถูกออกแบบอย่างแน่นหนาตามหลักสถาปัตยกรรมความปลอดภัยขั้นสูง ผนังคอนกรีตเสริมเหล็กหนาพิเศษช่วยกันเสียงจากโลกภายนอกได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่ามันกลับกักเก็บความอับชื้นและกลิ่นอายของความลับที่ถูกฝังกลบไว้ได้อย่างยอดเยี่ยมเช่นกัน ธันวาชอบความเงียบนี้ มันเป็นสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการประมวลผลทางความคิดและการวิเคราะห์เชิงจิตวิทยาที่เฉียบคมที่สุด เขาเปิดแฟ้มคดีไปที่หน้าบันทึกการสืบสวนเบื้องต้น ลายมือหวัดๆ ของร้อยตำรวจเอกผู้ล่วงลับปรากฏอยู่บนกระดาษรายงาน ทว่าสิ่งที่ทำให้ธันวาต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่สำนวนการสอบสวนที่วกวน แต่เป็น *'ภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุ'* ที่ถูกเสียบไว้ด้วยคลิปหนีบกระดาษขึ้นสนิม ภาพถ่ายโพลารอยด์ขนาดสามคูณสี่นิ้ว แสดงให้เห็นร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อสาวรายหนึ่ง ท่าทางการจัดวางศพไม่ได้เกิดขึ้นจากความสهุ่ยสะสานของฆาตกรต่อเนื่องทั่วไป แต่มันมีความสมมาตรอย่างน่าขนลุก รอยกรีดบนข้อมือซ้ายทำมุมสี่สิบห้าองศาพพอดีกับทิศเหนือ และกุหลาบสีดำที่วางไว้บนอกซ้าย... *ลายเซ็นนี้... มันไม่ใช่ของคดีอุบัติเหตุทั่วไป* หัวใจของธันวากระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อสิบปีก่อนแวบเข้ามาในหัวโดยไม่ได้รับเชิญ—เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำบ้านพักหลังเก่า เสียงกรีดร้อง และแฟ้มคดีของพ่อแม่ที่ถูกปิดตายด้วยคำว่า 'อุบัติเหตุจากไฟฟ้าลัดวงจร' ความรู้สึกเจ็บแปลบที่คุ้นเคยตีตื้นขึ้นมาในอก แต่ด้วยการควบคุมอารมณ์อันยอดเยี่ยมของนักอาชญาวิทยาหนุ่ม เขาจึงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาปัจจุบัน "ดูนี่สิครับ ริน" ธันวายื่นภาพถ่ายใบนั้นให้หญิงสาว รินชะงักฝีเท้า เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบเหนือศีรษะ นัยน์ตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อพิจารณารายละเอียดบนภาพถ่าย สัญชาตญาณดิบของอดีตสายสืบเตือนภัยทันที "มุมนี้... การจัดวางแบบนี้ มันไม่ใช่ฝีมือของพวกมือสมัครเล่นแน่ และที่สำคัญ ฉันเคยเห็นสัญลักษณ์รอยกรีดแบบนี้ที่ไหนมาก่อน..." "ในแฟ้มคดีของพ่อผม เมื่อสิบปีก่อน" ธันวาต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับไหววูบด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่น ก่อนที่รินจะได้ทันเอ่ยปากทักท้วงถึงความเสี่ยงในการขุดคุ้ยอดีตที่อาจชักศึกเข้าตัว บรรยากาศรอบกายก็เกิดความเปลี่ยนแปลงฉับพลัน *ปี๊บ! ปี๊บ! เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นเบาๆ จากกระเป๋าเสื้อของธันวา* สมาร์ตโฟนเครื่องหรูที่ถูกตั้งค่าระบบความปลอดภัยสูงสุดไว้ ปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นบนหน้าจอ ท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดิน ข้อความนั้นไม่ได้มาจากเครือข่ายมือถือทั่วไป แต่มันถูกส่งตรงผ่านระบบเข้ารหัสลับระดับทหารที่เชื่อมต่อกับฐานข้อมูลอาชญากรรมใต้ดิน [ ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ลับ: 'โครงการเรเวน' (Project Raven) ] [ ระดับการรักษาความปลอดภัย: SSS ] [ คำเตือน: ตำแหน่งปัจจุบันของคุณถูกล็อกเป้าหมายโดยบุคคลไม่ทราบฝ่าย ] ธันวาและรินสบตากันทันทีโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ความตื่นตัวระดับสูงสุดพุ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อไฟฉุกเฉินสีแดงภายในห้องใต้ดินเริ่มกะพริบวาบ พร้อมกับเสียงล็อกประตูกลไกเหล็กกล้าด้านนอกที่ดังขึ้น *'คลิก'* สนั่นหวั่นไหว รินกระชับมีดพับในมือแน่น ก้าวมาบังหน้าธันวาโดยสัญชาตญาณ "ดูท่าว่าเราจะไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะคุณนักอาชญาวิทยา..." ...โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ