ฟื้นคืนชีพในยุคที่ข้าวปลาแพง

ปัง! เสียงถีบประตูไม้เก่าจนบานพับหลุดร่วงลงพื้นฝุ่นตลบอบอวล ไม่ได้ทำให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจอย่างที่ควรจะเป็น หลินว่านหลิงเพียงแค่ปรือเปลือกตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีแววตาหวาดกลัวของเด็กสาวชาวนาผู้ไร้เดียงสาเหมือนเมื่อก่อน แต่เป็นสายตานิ่งสนิท เย็นเยียบ และคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดที่ผ่านการคำนวณกราฟหุ้นมูลค่าหมื่นล้านมาอย่างโชกโชน "นังว่านหลิง! นอนตายสบายใจเฉิบเลยนะหล่อน! รู้ไหมว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ วันกำหนดใช้หนี้สามร้อยหยวนของแกมันหมดเขตตั้งแต่เมื่อวานแล้ว!" เสียงแหลมปรี๊ดของสะใภ้รองตระกูลหลินดังลั่นบ้านจนหลังคาสังกะสีแทบสะเทือน นางเฉินผู้มีใบหน้าหยักศกและริมฝีปากบางเฉียบเดินจ้ำอ้าเข้ามาในห้องนอนแคบๆ กลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นเหม็นอับของเสื้อผ้าเก่าๆ ลอยคละคลุ้ง แต่นั่นยังไม่น่ารำคาญเท่ากับร่างท้วมใหญ่ของหลินต้าไห่ ผู้เป็นลุงแท้ๆ ที่ก้าวตามเข้ามาพร้อมกับชายฉกรรจ์ร่างยักษ์อีกสองคนจากในหมู่บ้าน หลินว่านหลิงค่อยๆยันกายลุกขึ้นพิงหัวเตียง มือเรียวบางยกขึ้นลูบหน้าผากที่มีรอยฟกช้ำจากการถูกทำร้ายเมื่อวาน ความทรงจำนับร้อยสายไหลบ่าเข้ามาในสมองดั่งกระแสไฟฟ้ารุนแรง นางย้อนเวลากลับมาจริงๆ ย้อนกลับมาในปี ค.ศ. 1982 ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนอดอยาก และตระกูลฝ่ายพ่อของนางกำลังวางแผนชั่วเพื่อฮุบที่ดินทำกิน พร้อมกับขายตัวนางให้กับเศรษฐีแก่คราวพ่อเพื่อแลกกับเงินสินสอดก้อนโต "ลุงใหญ่... สะใภ้รอง..." หลินว่านหลิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าแต่กลับมีพลังกดดันบางอย่างจนคนที่กำลังจะพ่นคำด่าถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "พวกท่านบุกรุกเข้ามาในบ้านของทหารประจำการในยามวิกาลเช่นนี้ คิดจะก่อกบฏหรืออย่างไร?" หลินต้าไห่แค่นหัวเราะเสียงดังลั่น เขาถ่มน้ำลายลงบนพื้นบ้านอย่างดูแคลน "ทหาร? ฮ่าๆๆ! เจ้ากั๋วเฉิงสามีไร้น้ำยาของแกมันไปประจำการอยู่ชายแดนโน่น! อีกอย่าง มันส่งเงินกลับมาให้แกสักแดงเดียวหรือยัง? สามีแต่งเข้าบ้านมาได้ครึ่งปีก็ทิ้งเมียให้อดอยากปากแห้ง แถมยังสร้างหนี้สินท่วมหัว! วันนี้ข้าพานายหน้าหลี่มาที่นี่เพื่อเคลียร์เรื่องหนี้สิน ถ้าแกไม่มีเงินจ่าย ก็ต้องเซ็นสัญญาขายที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านซะ!" นายหน้าหลี่ชายวัยกลางคนสวมหมวกทรงflatcapเดินยิ้มย่องเข้ามา สายตากวาดมองร่างอรชรของหลินว่านหลิงด้วยความโลภระคนหื่นกระหาย "คุณหนูหลิน ที่ดินสามหมู่ตรงนั้นแลกกับเงินสามร้อยหยวนถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว เซ็นชื่อซะเถอะ ดีกว่าปล่อยให้พวกเจ้าต้องอดตายกันทั้งคู่" ในอดีต หลินว่านหลิงร่างนี้คงร้องไห้ฟูมฟาย ยอมจำนนต่อโชคชะตาและถูกพวกมันหลอกเซ็นเอกสารโอนที่ดินจนหมดตัว ก่อนจะตรอมใจตายอย่างอนาถ แต่นี่คือหลินว่านหลิง เซียนหุ้นมือหนึ่งผู้เคยใช้เงินทุนหลักหมื่นหยวนปั่นหุ้นจนพลิกกระดานมาแล้ว! มุมปากของหญิงสาวกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่งملดงามและอันตรายถึงขีดสุด "สามร้อยหยวน?" หลินว่านหลิงทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ลุงใหญ่... เงินสามร้อยหยวนที่ท่านว่า เป็นเงินกู้ยืมเมื่อสามปีก่อนเพื่อรักษาอาการป่วยของพ่อฉันใช่ไหม? แต่ดอกเบี้ยที่พวกท่านคิดฉันมันทะยานไปถึงร้อยละแปดสิบต่อเดือนแล้วกระมัง ถึงได้กลายเป็นสามร้อยหยวนได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ หรือว่าสมองของพวกท่านเสื่อมถอยจนคิดเลขพื้นฐานไม่ออกแล้ว?" "นังเด็กนี่! ปากดีนักนะ!" นางเฉินปรี่เข้ามาหมายจะตบสั่งสอน แต่หลินว่านหลิงกลับคว้ากระป๋องสังกะสีใส่น้ำข้างเตียงสาดใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มแรง จนน้ำเย็นเฉียบผสมฝุ่นตะกอนเปียกโชกใบหน้าและเสื้อผ้าของนางเฉินจนสะบักสะบอม "กรี๊ด! นังสารเลว กล้าดียังไง!" นางเฉินกรีดร้องลั่นบ้าน "ถ้าพวกแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะตะโกนให้คนทั้งหมู่บ้านมาดูว่า 'ผู้ใหญ่บ้าน' และญาติพี่น้องตระกูลหลิน กำลังใช้อำนาจมืดบีบบังคับภรรยาของทหารหาญที่กำลังปกป้องประเทศชาติอยู่แนวหน้า!" หลินว่านหลิงกวาดสายตามองชายฉกรรจ์ทั้งสองคนด้วยแววตาดุดั่งพญาเสือดาว "พวกแกอยากติดคุกข้อหาบุกรุกเคหสถานและคุกคามครอบครัวทหารใช่ไหม? เชิญตามสบาย!" คำพูดฉะฉานและท่าทีที่ไม่เกรงกลัวใครทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนชะงักฝีเท้าทันที พวกเขาเป็นแค่คนรับจ้าง ไม่ได้อยากเอาอนาคตไปแลกกับคดีอาญาแผ่นดิน หลินต้าไห่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ "ดี! ปากเก่งนักนะหลินว่านหลิง! ถ้าวันนี้แกไม่มีเงินสามร้อยหยวนมาคืน ข้าจะพาทหารกองรักษาการณ์มาขับไล่พวกแกออกจากหมู่บ้านให้ดู!" "ใครบอกว่าฉันไม่มีเงิน?" คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบลงทันที หลินว่านหลิงค่อยๆ ก้าวลงจากเตียง แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลีย แต่วิญญาณนักสู้และการคำนวณผลกำไรในหัวกำลังทำงานเต็มพิกัด มือเรียวล้วงเข้าไปใต้หมอนเสมือนหยิบกระเป๋าเงิน แต่แท้จริงแล้วจิตสำนึกของนางกำลังเชื่อมต่อกับ **"มิติลับคลังสินค้าอเนกประสงค์"** ที่ติดตัวข้ามเวลามาด้วย ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยทองคำแท่ง สินค้าอุปโภคบริโภคแห่งอนาคต และเงินสดนับล้าน! นางหยิบธนบัตรใบละสิบหยวนปึกใหญ่ออกมาจากใต้หมอนแล้วฟาดลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *ปึก!* กลิ่นหมึกพิมพ์ธนบัตรใหม่เอี่ยมลอยแตะจมูก ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของหลินต้าไห่และนางเฉินที่อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก เงินสดสามสิบใบรวมเป็นสามร้อยหยวนถ้วนวางหร่าอยู่ตรงหน้า "นี่คือเงินสามร้อยหยวนต้นพร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายบ้านเมือง หักลบกลบหนี้กันให้เรียบร้อย แล้วไสหัวออกไปจากบ้านฉันซะ!" หลินว่านหลิงเอ่ยเสียงกร้าว หลินต้าไห่หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจและเสียดาย เขาลนลานหยิบเงินขึ้นมาตรวจดูว่าเป็นของปลอมหรือไม่ พอนิ้วสัมผัสกับกระดาษธนบัตรของจริง เขาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่าความโลภยังไม่หมดสิ้น เขากำลังจะเอ่ยปากทวงเงินเพิ่ม แต่วินาทีนั้นเอง... *โครม!* เสียงประตูด้านนอกที่พังเสียหายอยู่แล้วถูกกระชากกระเด็นหลุดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาของชายในเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม กลิ่นอายความดุดันและกลิ่นอายคาวเลือดสนามรบแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ใบหน้าคมคายมีแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวพุ่งเป้ามาที่กลุ่มคนในบ้านทันที ส.อ.กั๋วเฉิง สามีผู้ควรจะอยู่ประจำการห่างออกไปนับพันลี้ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวเดินที่หนักแน่น มือหนากุมด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอวแน่น สายตาดุดันกวาดมองหลินต้าไห่และพวกด้วยรังสีอำมหิตที่ทำเอาทุกคนตัวสั่นเทา "ใครกล้า... รังแกเมียฉัน?" สามีหนุ่มผู้คลั่งรักและดุร้ายราวมัจจุราชปรากฏตัวขึ้นต่อหน้า หลินว่านหลิงเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจที่เคยด้านชาจากการต่อสู้ในตลาดหุ้นกลับเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล --- **[Cliffhanger Hook]** กั๋วเฉิงก้าวผ่านร่างของหลินต้าไห่ไปอย่างไร้ความเกรงใจ ก่อนจะดึงร่างบอบบางของหลินว่านหลิงเข้าไปกอดไว้แนบอก ไออุ่นจากอ้อมอกกว้างแผ่ซ่านเข้ามาจนความเย็นชาในใจหลอมละลาย ทว่าในวินาทีที่ภรรยาสาวกำลังจะอ้าปากอธิบาย สามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์กลับหยิบกระสอบป่านใบใหญ่ที่สะพายอยู่ด้านหลังโยนลงกับพื้น เสียงโลหะหนักหน่วงดัง *กริ๊ง!* จนฝุ่นฟุ้งกระจาย และสิ่งที่กลิ้งออกมาจากกระสอบต่อหน้าต่อตาทุกคน... กลับไม่ใช่เสบียงอาหารทั่วไป แต่เป็นทองคำแท่งบริสุทธิ์นับสิบแท่งที่ส่องประกายระยิบระยับแข่งกับแสงตะวันยามบ่าย! --- ฝากกดติดตามและกดหัวใจให้นักเขียน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" ด้วยนะครับเพื่อเป็นกำลังใจในการเดินทางสู่ความมั่งคั่งบทต่อไปครับ!