รัตติกาลแห่งการต่อรอง

กลิ่นอายของควันซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายของเงินตราและเลือด ลอยอบอวลอยู่ภายใต้ความมืดสลัวของห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมหรูริมแม่น้ำแซน แสงไฟนีออนจากมหานครปารีสยามค่ำคืนสาดส่องผ่านกระจกกันกระสุนบานใหญ่ เผยให้เห็นเงาร่างของบรรดาผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังกระวนกระวายใจราวกับฝูงสุนัขป่าที่รอส่วนแบ่งจากเหยื่อ แต่ "รินรดา" ไม่ใช่เหยื่อ... และเธอไม่เคยคิดจะยอมเป็นเหยื่อของใครทั้งสิ้น นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าซาตินสีดำสนิทเคาะลงบนพื้นกระจกของตู้จัดแสดงอย่างใจเย็น แม้ภายใต้กรอบแว่นกันแสงสีชา ดวงตาคู่สวยจะฉายแววระแวดระวัง เธอกวาดตามองเพชรดิบเม็ดโตขนาดเท่าไข่นกกระทาที่วางอยู่เบื้องหน้า มันส่องประกายสีน้ำเงินเข้มลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง เพชรน้ำงามที่ถูกลักลอบนำเข้าอย่างผิดกฎหมายเม็ดนี้ คือเป้าหมายเดียวที่ทำให้เธอยอมเอาชื่อเสียงและชีวิตเข้ามาเสี่ยงในดินแดนรกร้างแห่งกฎหมายนี้ "ประเมินต่ำไปหรือเปล่าครับ คุณรินรดา... เพชรน้ำงามระดับนี้ บนโลกใบนี้มีแค่เธอกับผมเท่านั้นที่รู้คุณค่าที่แท้จริง" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามแผ่วเบาของพยัคฆ์ร้ายดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินรดาชะงักมือเล็กน้อย เธอมั่นใจว่าล็อกประตูห้องไว้อย่างแน่นหนาแล้ว แต่ทว่า... ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีตกลับยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเจ้าของสถานที่แห่งนี้อย่างแท้จริง แสงไฟสลัวขับเน้นให้สันกรามคมคายและดวงตาคมกริบสีเทาชาเข้มดูน่าเกรงขามจนน่าขนลุก "ฉันไม่คิดว่าการนัดหมายของเราจะรวมถึงการแอบย่องเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียงนะคะ คุณวอร์คอฟ" รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามซ่อนความสั่นไหวที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังเมื่อเผชิญหน้ากับผู้ชายอันตรายคนนี้ ดิมิทรี วอร์คอฟ... ชื่อนี้เป็นดั่งคำสาปในวงการค้าเพชรและน้ำมันเถื่อน ไม่มีใครกล้าสบตาเขานานเกินสามวินาที และไม่มีใครเคยปฏิเสธความต้องการของเขาแล้วรอดชีวิตไปได้ ชายหนุ่มไม่ได้โกรธเคืองกับวาจาอันอวดดีนั้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นั้นกลับยิ่งทำให้เขาน่ากลัวเป็นทวีคูณ ขายาวก้าวเข้ามาหาเธอทีละน้อย ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวราวกับเบาบางลง "ความหยิ่งทะนงของผู้หญิงมักจะน่ามองเป็นพิเศษ... โดยเฉพาะเวลาที่รู้ตัวว่ากำลังจนมุม" ดิมิทรีหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่คืบ กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาทั้งเย้ายวนและอันตราย—กลิ่นอายของบุหรี่ฮافาน่า ไม้สนซีดาร์ และกลิ่นอายดิบเถื่อนของผู้ชายที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "ฉันไม่ได้จนมุม เพชรเม็ดนี้เป็นของฉันตามสัญญาการประมูล" เธอโต้กลับเสียงแข็ง แม้เสียงนั้นจะเริ่มสั่นพร่าเมื่อมือหนาเอื้อมมาแตะที่คางอิ่มของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสอันอุกอาจนั้น "สัญญาเหรอ?" ดิมิทรีแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าชวนให้ใจสั่นสะท้าน นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านไล้ผ่านริมฝีปากอิ่มของเธออย่างจงใจ รุนแรงแต่แฝงไว้ด้วยความหลงใหลที่ยากจะควบคุม "ในโลกของฉัน ไม่มีคำว่าสัญญา มีแค่ใครมีอำนาจมากกว่า... และตอนนี้ เธอก็รู้ดีว่าใครกำลังกุมชะตากรรมของใครอยู่" รินรดาใจเต้นรำรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธผสมผสานกับกระแสความเร่าร้อนบางอย่างที่เธอเกลียดชังตัวเองนักที่ดันเผลอไผลไปกับสัมผัสนั้น มือบางพยายามปัดป้อง แต่มันช่างไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพละกำลังมหาศาลของเขา ดิมิทรีรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะดึงรั้งร่างเพรียวบางเข้ามาประชิดแนบชิดแผงอกแกร่ง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาผ่านเนื้อผ้า รสชาติของการถูกคุกคามทำให้เลือดในกายของรินรดาร้อนฉ่า "ปล่อยฉันนะ!" เธอตวาดเสียงต่ำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ความกดดันอันป่าเถื่อนนี้เด็ดขาด "ถ้าฉันปล่อย... เธอกล้ารับประกันไหมล่ะ ว่าหัวใจดวงนี้จะไม่สั่นไหวเวลาที่นึกถึงฉัน" ดิมิทรีโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ สัมผัสจากริมฝีปากหนาที่กดจูบลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างถือวิสาสะ ทำให้รินรดาสะท้านเฮือก เผลอครางประท้วงในลำคอด้วยความวาบหวามที่จู่โจมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว มืออีกข้างของเขาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่ว บีั้นท้ายงอนงามเข้าหาตัวจนแนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง ความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาอันดิบดิบที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทำให้สติที่เคยตั้งมั่นไว้ของรินรดากำลังจะพังทลายลงในพริบตา ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสอันตรายที่เขามอบให้ เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายภวังค์สีเทานั้นลงทันที *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "นายครับ! บอดี้การ์ดฝ่ายตรงข้ามบุกขึ้นมาถึงชั้นล่างแล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนทะลุบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ดิมิทรีหยุดชะงัก เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย แต่ดวงตาคมกริบสีเทาชาคู่นั้นกลับยิ่งพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาก้มลงกระซิบข้างริมฝีปากที่กำลังหอบหายใจระรัวของรินรดาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นแต่ชวนวาบหวาม "ดูเหมือนว่าเกมของเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เสียแล้ว... คนสวย" ดิมิทรีปลดล็อกข้อมือเธอช้าๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก "อยู่เฉยๆ ซะ... ไม่อย่างนั้น ฉันจะลากเธอไปกับฉันด้วยวิธีที่ป่าเถื่อนกว่านี้แน่" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ