รหัสลับในกระเป๋าเดินทาง

เสียงปืนนัดสุดท้ายที่ดังสนั่นขึ้นจากตรอกมืดเบื้องหลัง ไม่ได้ทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหวเท่ากับเสียงฝีเท้าที่กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ บนพื้นเปียกชื้นของย่านโกดังสินค้าท่าเรือ เลือดสีสดจากแผลฉีกขาดตรงต้นแขนซ้ายไหลซึมผ่านเนื้อผ้าสีเข้มจนชุ่มโชก ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่เธอขยับตัว แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบังคับให้สองขาเรียวยาวต้องก้าววิ่งต่อไป ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ในมือเล็กกำกระเป๋าเอกสารหนังสีดำแน่น ชนิดที่ต่อให้ต้องแลกด้วยลมหายใจ เธอก็ไม่มีวันยอมปล่อยมันให้ตกไปอยู่ในมือของคินเด็ดขาด ไอ้สารเลวนั่นต้องการไฟล์ข้อมูลลับในฮาร์ดไดรฟ์ที่สามารถลากคอพวกมันเข้าตารางได้ทั้งขบวนการ และเธอก็คือเป้าหมายเดียวที่รู้รหัสลับนั้น รินรดากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ร่างกายบอบบางสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและอุณหภูมิร่างกายที่ลดต่ำลงจนน่ากลัว เบื้องหน้าคือทางตัน—กำแพงอิฐสูงชันของเซฟเฮาส์ร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี ไม่มีทางหนี ไม่มีที่ให้หลบซ่อน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองศึก "หนีไม่พ้นหรอก รินรด... ส่งกระเป๋ามาแล้วฉันจะเว้นทางให้เธอเดินกลับบ้านสวยๆ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของคินดังแว่วมาจากความมืด พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาขวางทางออกเดียวของตรอก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าคมคายที่เปื้อนหยดน้ำฝน ในมือของมันมีกระบอกปืนเก็บเสียงที่ยกขึ้นเล็งตรงมายังหน้าอกของเธออย่างไร้ความปรานี รินรดากลืนน้ำเหนียวลงคออย่างยากลำบาก สายตากวาดมองรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางรอด สมองอัจฉริยะประมวลผลด้วยความเร็วสูงแต่กลับพบทางตันสนิท ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอยกกระเป๋าขึ้นตั้งการ์ดราวกับจะปกป้องมันด้วยชีวิต "ฝันไปเถอะคิน... ต่อให้ฉันตาย ไฟล์นี้ก็จะไม่ทางตกถึงมือแก" นิ้วเรียวของคินค่อยๆ เหนี่ยวไกปืน รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปาก "งั้นก็ตายซะ..." ปัง! เสียงกระสุนแหวกอากาศดังขึ้น ทว่า... มันไม่ใช่เสียงที่เจาะทะลุกระดูกของรินรดาร่างบางสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาปะทะกับเธอจากด้านข้าง แรงกระชากอันทรงพลังดึงเธอให้หลบพ้นวิถีรกระสุนอย่างฉิวเฉียด ก่อนที่เสียงปืนอีกนัดจะดังสวนกลับไปในความมืดด้วยความเร็วและแม่นยำ *ตุบ!* ร่างของลูกน้องคินที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังล้มลงกองกับพื้นอย่างไร้เสียง ร่างสูงใหญ่ของราเชนทร์ก้าวเข้ามาบังตัวรินรดาไว้มิดชิด กลิ่นอายอันตรายและบุคลิกที่เปี่ยมด้วยอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศรอบข้างกดดันยิ่งกว่าเดิม ราเชนทร์ในชุดสูทสีดำสนิทที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำฝน ดวงตาคมกริบดั่งพญายมมองตรงไปยังคินด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ความหวาดกลัว มีเพียงความเยือกเย็นที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตาย "กล้าดียังไงมารังแกผู้หญิงในอาณาเขตของฉัน, คิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนผู้ฟังรู้สึกชาไปทั้งสันหลัง คินหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นเจ้าของเซฟเฮาส์ปรากฏตัว "นายใหญ่... นี่มันเรื่องส่วนตัว ผมแค่..." "อาณาเขตของฉัน ไม่มีคำว่าเรื่องส่วนตัว" ราเชนทร์ตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ดวงตาคมกวาดมองแผลที่ต้นแขนของรินรดแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องศัตรูตัวฉกาจ "ไสหัวไปซะ... ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจส่งศพแกไปให้ปลาฉลามกิน" คินกัดฟันกรอดด้วยความแค้น แต่เมื่อประเมินสถานการณ์แล้ว การปะทะกับราเชนทร์ในถิ่นของเขามีแต่ตายกับตาย มันส่งสายตาอาฆาตมาที่รินรดาก่อนจะถอยร่นหายไปในความมืดอย่างจำยอม ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของรินรดาร่างกายของเธอยังคงสั่นเทา ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งคืนเริ่มคลายตัวลง เปิดทางให้ความเจ็บปวดจากบาดแผลและพิษไข้เข้าเล่นงาน ร่างบางเซถลาเกือบจะล้มพับลงไปกับพื้น หากไม่มีท่อนแขนแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าคว้าเอวบางเอาไว้เสียก่อน ราเชนทร์รั้งร่างสั่นเทานั้นเข้ามาชิดอกแกร่ง สัมผัสอุ่นร้อนจากร่างกายของเขาตัดผ่านเนื้อผ้าที่เปียกชื้น รินรดานิหน้าด้วยความเจ็บตอนที่มือใหญ่แตะโดนแผล แต่กลิ่นหอมเฉพาะตัว—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นชาอันเย้ายวนของเขากลับทำให้เธอเผลอซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างโดยไม่รู้ตัว "ปล่อย..." เธอพยายามฝืนเสียงพูด แม้แรงในกายจะแทบไม่เหลือ ราเชนทร์ก้มลงมองใบซีดเซียวที่เปียกปอนไปด้วยหยดน้ำฝนและคราบน้ำตา สายตาคมกวาดสำรวจเรือนร่างบอบบางที่แนบชิดอยู่กับอก แววตาคมกริบวับไหวด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มือใหญ่เชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเนียนอย่างถือวิสาสะ "บาดเจ็บขนาดนี้ ยังอวดเก่งวิ่งหนีเสือเข้าป่าจระเข้..." ราเชนทร์กระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "เธอคิดจริงๆ หรือรินรดา ว่ารอดจากมันแล้ว จะรอดมือฉันไปได้ง่ายๆ?" รินรดาสบตากับดาร์กมาเฟียหนุ่ม หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยระลอกคลื่นแห่งความปรารถนาอันตรายที่แผ่ซ่านมาจากสัมผัสแนบชิด ราเชนทร์ไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธ มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบสนิทไร้ช่องว่าง ก่อนจะกดริมฝีปากลงมาครอบครองเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบทั้งดุดัน เร่าร้อน และบีบคั้นจนลมหายใจของเธอล่องหน สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่กระเจิงหายไปในชั่วพริบตา เมื่อลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ในห้องมืดทึบของเซฟเฮาส์ที่ปิดตาย มีเพียงเสียงหอบหายใจและสัมผัสวาบหวามที่กำลังเริ่มต้นขึ้น... และราเชนทร์ก็ไม่มีวันปล่อยเหยื่อชิ้นนี้ให้หลุดมือไปเด็ดขาด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอนะครับ