ศัตรูเก่าคุกเข่าร้องขอชีวิต

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่เคยดังก้องอยู่ในโถงประชุมใหญ่ของตระกูลจ้าว บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกลืนน้ำลายลงคอด้วยความฝืดเคือดยากจะกล่าว "พวกคุณ... พูดว่าอะไรนะกคะ?" หลินลี่อินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามเย้ายوانทว่าแฝงไปด้วยความหนטหนาวที่สามารถแช่แข็งคนทั้งห้องให้กลายเป็นจุลได้ในพริบตา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนราคาแพงอย่างใจเย็น ทุกจังหวะที่กระทบลงไปเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังความตายทางธุรกิจของตระกูลผู้ดีเก่าที่เคยหยิ่งผยอง เบื้องหน้าของเธอคือ 'จ้าวเจี้ยนHeng' ผู้นำตระกูลจ้าวผู้เคยใช้นิ้วเท้าเขี่ยลู่เฉิงหยวนให้ออกจากไซต์งานก่อสร้างเมื่อสามปีก่อน ชายชราที่เคยเชิดหน้าชูตา บัดนี้เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกระแทกกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขั้นสุดยอดเมื่อหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่แสดงตัวเลขสถานะล้มละลายของบริษัทตนเอง สีแดงฉานเตือนภัยพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดวิกฤต "คุณหนูลิน... ได้โปรดเถอะครับ... ไม่สิ ได้โปรดเถอะค่ะ เมตตาตระกูลจ้าวของเราสักครั้งเถอะ!" จ้าวเจี้ยนHengละทิ้งซึ่งศักดิ์ศรีทั้งหมด ก้มกราบจนหน้าผากแทบจะแนบกับรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดังของหญิงสาว "หุ้นทั้งหมดของพวกเราถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยง ธนาคารทุกแห่งปฏิเสธการปล่อยกู้ มีเพียงคุณ... มีเพียงกลุ่มทุนของคุณลี่อินเท่านั้นที่จะต่อลมหายใจให้พวกเราได้!" ลี่อินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มทายาทตระกูลจ้าวที่เคยยืนล้อมวงกลั่นแกล้งสามีของเธอในอดีต บัดนี้พวกเขากลับยืนตัวสั่นงกราวกับลูกนกตกน้ำ เฉินเหมยหลิง นางเอกต้นฉบับจอมเสแสร้งที่เคยยืนเคียงข้างนายน้อยตระกูลจ้าวเพื่อเยาะเย้ยเธอในวันวาน บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด คราบน้ำตาและเครื่องสำอางเลอะเปรอะเปื้อนจนดูไม่ได้ นางกำลังพยายามคลานเข้ามาหาเพื่อเหนี่ยวรั้งชายกระโปรงของเธอ แต่ถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสากลขวางเอาไว้ด้วยสายตาดุดัน "เมตตาหรือคะ?" ลี่อินทวนคำ น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกกรีดด้วยใบมีด "วันที่สามีของฉันต้องคุกเข่าตากฝนอยู่หน้าคฤหาสน์ของพวกคุณเพื่อขอความเป็นธรรมเรื่องค่าแรง วันนั้นพวกคุณเคยมีความเมตตาให้เราบ้างไหมคะ?" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กทุบซ้ำลงกลางใจของจ้าวเจี้ยนHeng เขาหันขวับไปมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังภรรยา ลู่เฉิงหยวนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูป ท่วงท่าสง่างามและเยือกเย็นราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองเหยื่อผู้ดิ้นรนในกำมือ ดวงตาคมกราบคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวเสียอีก เฉินเหมยหลิงทนไม่ไหวอีกต่อไป นางกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก น้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก พลางชี้หน้าลู่เฉิงหยวนด้วยความแค้นเคือง "ลู่เฉิงหยวน! แกมันก็แค่คนงานชั้นต่ำ ไร้หัวนอนปลายเท้า! แกกล้าดียังไงมาทำลายพวกเรา ใช้เงินของผู้หญิงคนนี้ไต่เต้าขึ้นมา แกมันก็แค่แมงดาเกาะผู้หญิงกินเท่านั้นแหละ!" *เพลียะ!* เสียงตบหน้าฉานดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งห้องประชุม ไม่ใช่ฝีมือของลี่อิน แต่เป็นมือของจ้าวเจี้ยนHengที่ตบเข้าที่ใบหน้าของเฉินเหมยหลิงอย่างแรงจนเธอล้มคว่ำไปกับพื้น เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากของหญิงสาว "หุบปากนะนังโง่!" จ้าวเจี้ยนHengคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ "ถ้าไม่ใช่เพราะความปากพล่อยของเธอที่ไปดูถูกเขาในอดีต ตระกูลเราจะมีจุดจบแบบนี้เหรอ!" ลี่อินยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่ของตนเอง ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาของเฉินเหมยหลิง เธอโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "คนเกาะผู้หญิงกิน... อย่างที่คุณว่า เขาคนนี้แหละค่ะ ที่เพิ่งเซ็นเช็คซื้อกิจการทั้งหมดของคุณในราคาหนึ่งหยวน และกำลังจะไล่พวกคุณออกไปนอนข้างถนนในอีกสามนาทีข้างหน้า" เฉินเหมยหลิงเบิกตากว้างจนแทบถล่นออกมาจากเบ้า ความจริงอันโหดร้ายกระแทกใส่หน้าจนเธอแทบกระอักเลือด ความอิจฉาริษยาที่เคยมีมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน เหลือเพียงความหวาดกลัวต่ออำนาจเงินมหาศาลที่สตรีตรงหน้าถือครอง ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของจ้าวเจี้ยนHengก็ดังขึ้นพร้อมกัน มันคืออีเมลฉบับสุดท้ายจากตลาดหลักทรัพย์ แจ้งการเพิกถอนชื่อบริษัทตระกูลจ้าวออกจากกระดานเทรดอย่างเป็นทางการ ทรัพย์สินทั้งหมดถูกอายัดและโอนย้ายไปยังกรรมสิทธิ์ของ 'บริษัทการลงทุนลี่อิน' เรียบร้อยแล้ว ชายชราทรุดฮวบลงไปนอนกองกับพื้น ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ความรุ่งเรืองนับร้อยปีของตระกูลจ้าวพังทลายลงภายในชั่วข้ามคืนด้วยฝ่ามือของผู้หญิงที่พวกเขาเคยเหยียบย่ำ ลี่อินเหยียดยิ้มอย่างสะใจ เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง ลู่เฉิงหยวนเอื้อมมือมาโอบเอวบางของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งและเทิดทูนราวกับเธอคือทั้งจักรวาลของเขา "กลับบ้านกันเถอะค่ะที่รัก..." ลี่อินเอ่ยเสียงหวาน ช้อนตามองสามีด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "ภรรยาหิวข้าวแล้ว แถมวันนี้ยังมีเรื่องต้องฉลองให้อีกหลายลفاتโต๊ะเลยนะคะ" "ครับ... ที่รัก" ลู่เฉิงหยวนตอบรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่หาดูได้ยากจากชายผู้เยือกเย็นคนนี้ เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญขอชีวิตของคนตระกูลจ้าวที่ดังระงมเป็นฉากหลัง ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังก้าวเดินเคียงคู่กันไปทางประตูทางออกเพื่อเตรียมขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดรออยู่บนดาดฟ้า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า ประตูลิฟต์นิรภัยที่ควรจะปิดตายกลับดีดเปิดออกอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทรasymmetricalโบราณผู้หนึ่งก้าวออกมา... ชายผู้มีรอยแผลเป็นรูปพยัคฆ์ที่ลำคอ และเป็นบุคคลที่ลู่เฉิงหยวนคิดว่าตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน! "คิดจะไปไหนกันล่ะ... หลานชายตัวดีของฉัน?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บสายเปย์ใน1บทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!