ไอดีร้างที่ถูกลืม

"เซ็นชื่อตรงนี้ แล้วเก็บของไสหัวไปซะ คินน์" เสียงของหัวหน้าแผนกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับไปทั่วออฟฟิศ แผ่นกระดาษใบลาออกถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้ราคาถูกของคินน์อย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของผู้บริหารระดับสูงที่เดินผ่านมาสมทบกับกลิ่นความพ่ายแพ้ของเขามันช่างเข้ากันได้ดีอย่างน่าสะอิดสะเอียน คินน์ไม่ได้เงยหน้ามองทันที เขายังคงจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ค้างอยู่ในระบบเกม *Aethelgard* ที่เขาไม่ได้ล็อกอินมานานกว่าห้าปี ไอดีระดับตำนานที่ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับเศษเสี้ยวของชีวิตที่เขาเคยทุ่มเทให้มันอย่างบ้าคลั่ง "ผมทำยอดให้บริษัทได้เป็นอันดับหนึ่งมาสามไตรมาสติด เหตุผลที่ให้ออกคืออะไรครับ?" คินน์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาเย็นชาจนหัวหน้าแผนกชะงักไปครู่หนึ่ง "ยอดขายมันก็เรื่องหนึ่ง แต่การที่คุณไม่มี 'แบ็คกราวด์' ที่ดีพอมันก็อีกเรื่อง ตระกูลธันวาเขาต้องการพื้นที่ตรงนี้ให้คนของเขา คุณมันก็แค่เบี้ยที่หมดค่าแล้ว เข้าใจไหม?" หัวหน้าแสยะยิ้มก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้คินน์นั่งอยู่ท่ามกลางสายตาสมเพชจากเพื่อนร่วมงาน ยังไม่ทันที่ความเจ็บปวดจากการตกงานจะจางหาย โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สั่นครืด แรงสั่นสะเทือนนั้นเหมือนลากเขาลงสู่ก้นบึ้งของความรู้สึกอีกครั้ง เมื่อชื่อของ 'ริน' ปรากฏบนหน้าจอ เขากดรับสายด้วยความหวังอันน้อยนิด "คินน์... เราเลิกกันเถอะ" เสียงของรินสั่นเครือ แต่มันฟังดูตัดสินใจมาดีแล้ว "ธันวาเขามาหาฉันที่ร้านเมื่อเช้า เขาบอกว่าเขารู้จักอนาคตของฉันดีกว่าที่คนอย่างเธอจะมอบให้ได้... ฉันเหนื่อยกับการกินข้าวแกงข้างถนนกับเธอแล้วคินน์" สายถูกตัดไปทันที คินน์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ตะโกนโวยวาย ความเจ็บปวดทั้งหมดถูกแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่น่ากลัวที่สุดสำหรับผู้ที่รู้จักเขาดี เขาเดินออกจากบริษัทด้วยชุดสูทที่ยับยู่ยี่ เดินโซเซผ่านหน้าห้างหรูใจกลางเมือง ที่นั่น... ธันวากำลังยืนกอดคอกับรินต่อหน้าสื่อมวลชนที่มารุมล้อมถ่ายภาพโปรเจกต์ใหม่ของตระกูลธันวา ธันวาสบตาคินน์ผ่านฝูงชน เขาเหยียดยิ้มราวกับผู้ชนะที่จงใจหยามเกียรติศัตรูให้จมดิน "อ้าว นั่นมันไอ้คินน์นี่?" ธันวาตะโกนผ่านไมโครโฟน "ไหนๆ ก็มาแล้ว มาดูนี่หน่อยสิ ชีวิตที่แกไม่มีวันเอื้อมถึง... การจะซื้ออะไรสักอย่างโดยไม่ต้องดูป้ายราคา มันรู้สึกดีแค่ไหน แกน่าจะลองเรียนรู้นะ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงมไปทั่วบริเวณ คินน์หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าจอโฮโลแกรมยักษ์ที่กำลังโฆษณาเกม *Aethelgard* เซิร์ฟเวอร์ใหม่ที่กำลังจะเปิดตัวในอีกไม่กี่ชั่วโมง เขาค่อยๆ หยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าขึ้นมา ล็อกอินเข้าสู่ไอดีที่ถูกระงับการใช้งานมาเนิ่นนาน เขากดรหัสผ่านที่เขาจำได้ขึ้นใจ [ยินดีต้อนรับกลับมา ท่านผู้ก่อตั้ง 'Kinn' — สถานะบัญชี: ยอดเงินคงเหลือในคลังสมบัติข้ามมิติ... ไม่จำกัด] คินน์ไม่ได้มองภาพโฮโลแกรมของธันวาที่กำลังโอ้อวดความร่ำรวยอีกต่อไป เขาหันไปหาร้านค้าไอเทมหายากที่ตั้งอยู่ใกล้ที่สุด เดินเข้าไปหาพนักงานต้อนรับที่มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนกับทุกคนในวันนี้ "ผมต้องการเหมาเซิร์ฟเวอร์นี้" คินน์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนคนฟังขนลุก พนักงานหัวเราะหึ "เซิร์ฟเวอร์นี้มูลค่าหลายหมื่นล้านนะคุณ อย่ามาเพ้อเจ้อ ถ้าไม่มีเงินก็..." คินน์ไม่รอให้พูดจบ เขาหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ไม่มีแม้แต่โลโก้ธนาคารออกมา มันเป็นบัตรที่เขาเคยได้รับจากการเป็นผู้ทดสอบระบบยุคบุกเบิก และมันไม่เคยถูกใช้งานเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเสียบบัตรลงในเครื่องชำระเงินโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองยอดตัวเลขที่พุ่งขึ้นบนจอ เสียง 'ติ๊ง' ดังขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ดังสนั่นไปทั่วบริเวณจนหน้าจอโฮโลแกรมรอบห้างเปลี่ยนเป็นสีแดงสด [การโอนเงินเสร็จสิ้น... ท่านคือเจ้าของลิขสิทธิ์หลักของ Aethelgard ทั้งระบบโดยสมบูรณ์] ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวห้าลำบินผ่านยอดตึกหรูลงมาจอดกลางลานกว้างหน้าห้างสรรพสินค้า แรงลมพัดจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ผู้ติดตามในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนกระโดดลงจากเครื่องและพุ่งตรงมาที่คินน์ พวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง "ยินดีต้อนรับกลับมาครับ นายท่าน" ธันวาที่ยืนอยู่บนเวทีถึงกับหน้าถอดสี มือที่ถือไมโครโฟนสั่นระริก ส่วนรินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นชายที่เธอเพิ่งบอกเลิก กำลังก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์ท่ามกลางการโค้งคำนับของเหล่านักธุรกิจระดับประเทศที่เคยเหยียบย่ำเขา คินน์หันกลับมามองธันวาด้วยสายตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายทิ้งท้ายก่อนเครื่องจะทะยานขึ้นฟ้า "ธันวา... นายบอกว่าอยากซื้ออะไรโดยไม่ต้องดูป้ายราคาใช่ไหม? งั้นเริ่มจากซื้อชีวิตตัวเองคืนจากฉันให้ได้ก่อนนะ" จอมเวทไร้นามขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ