เกรดเฉลี่ยที่ขีดเส้นตาย

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกเวทมนตร์เข้มข้นลอยอบอวลอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์ประจำวิชา ทว่ามันกลับถูกกลบด้วยบรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ศูนย์จุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำตอกกระดาษรายงานผลการสอบลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *'ปัง'* เร็นกะพริบตาปริบๆ เขายืนสำรวมมือประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว แม้ในใจจะแอบคิดว่าตัวเลขนี้มันก็ไม่ได้แย่จนเกินไปนักในมุมมองของนักฟิสิกส์ "นายรู้ตัวไหมเร็น ว่าคะแนนวิชาปฏิบัติการเสกคาถาป้องกันระดับพื้นฐานของนาย อยู่ในลำดับที่เท่าไหร่ของชั้นปี?" อาจารย์เอลาร่าถามต่อ ใบหน้าเรียบตึงภายใต้กรอบแว่นทรง Themis ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องมองทะลุผ่านตัวเขา ราวกับกำลังประเมินซากปรักหักพังของความล้มเหลว "อันดับสุดท้ายครับ... จากท้ายขึ้นมา" เร็นตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มเจื่อนๆ ถูกส่งไปให้อย่างระมัดระวัง เอลาร่าถอนหายใจยาวนาน เธอปัดผมสีเงินยวงที่ตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่าย ผู้หญิงตรงหน้าคือจอมเวทสงครามระดับตำนานที่ผันตัวมาเป็นอาจารย์ เธอไม่ใช่คนใจร้าย แต่เธอเกลียด "ความสูญเปล่า" ที่สุดในโลก "มานาในร่างกายของนายมีปริมาณน้อยเสียยิ่งกว่ากระต่ายป่าเวทมนตร์คาบเกี่ยวฤดูผสมพันธุ์เสียอีก เร็น เธอสอบตกคาถาป้องกันตัวมาสามรอบติดกันแล้วนะ ถ้าเทอมนี้เธอทำคะแนนภาคปฏิบัติไม่ได้มาตรฐาน สถาบันเวทมนตร์อาร์케เลียแห่งนี้คงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเชิญเธอกลับไปใช้ชีวิตสามัญชนคนธรรมดา... เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม?" คำพูดนั้นเฉียบคมราศีกดดัน ในโลกที่เวทมนตร์คือทุกสิ่ง การไร้ซึ่งพลังมานาในปริมาณที่เหมาะสมก็ไม่ต่างอะไรจากการเป็นเศษกระดาษไร้ค่า เร็นรู้ดีว่าเพื่อนร่วมชั้นมองเขาอย่างไร พวกเขามองว่าเขาคือ "เด็กหลังห้อง" ผู้หลงเข้ามาในโรงเรียนชั้นนำด้วยโควตาปาฏิหาริย์บางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็อธิบายไม่ได้ แต่เร็นไม่ได้ร้อนรน เด็กหนุ่มชายตามองแผ่นกระดาษรายงานผลคะแนนที่มีรอยปากกาแดงวงกลมโตๆ ไว้ที่หัวข้อ "อัตราการไหลเวียนของมานา (Mana Flux Rate)" ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอาจารย์สาวผู้เคร่งขัด "อาจารย์ครับ... หากเรามองว่าเวทมนตร์คือการสั่งการสัจธรรมของธรรมชาติผ่านเจตจำนง ผมคิดว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ 'ปริมาณ' ของมานาหรอกครับ" เอลาร่าหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงของเร็นไม่มีความหวาดกลัว เจือด้วยความมั่นใจบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในเด็กปีหนึ่งคนไหน "ว่ามาสิ ฉันให้เวลานายสามนาที ก่อนที่ฉันจะลงนามในใบพักการเรียนของเธอ" เร็นไม่ได้ตื่นตระหนก เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด ยกมือขึ้นวาดกลางอากาศช้าๆ นิ้วเรียวยาวขยับขีดเขียนสัญลักษณ์เรขาคณิตและสมการอนุพันธ์เชิงอนุ-เวทที่ซับซ้อนขึ้นด้วยแสงสีฟ้าจางๆ จากปลายนิ้ว "ตามตำรามาตรฐานที่อาจารย์สอน คาถาโล่ป้องกัน 'แอจิส' ต้องใช้มานาปริมาณ 150 ยูนิต เพื่อสร้างโครงสร้างพลังงานรูปทรงโดมหนาห้าเซนติเมตรต้านทานแรงกระแทกใช่ไหมครับ?" เร็นเอ่ยถาม พลางอธิบายโครงสร้างสมการที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ "ถูกต้อง... นั่นคือพื้นฐานที่เด็กสิบขวบก็ท่องได้" เอลาร่าตอบเสียงห้วน "แต่มันคือความสิ้นเปลืองมหาศาลครับ" เร็นแย้งอย่างนุ่มนวล "มานา 150 ยูนิตที่ถูกปล่อยออกไปพร้อมกัน จะเกิดการเสียดสีกับบรรยากาศภายนอกถึง 42% สูญสลายกลายเป็นความร้อนไร้ประโยชน์ และทำให้โครงสร้างสั่นคลอนเมื่อถูกโจมตีด้วยเวทมนตร์ธาตุไฟ... สิ่งที่ผมทำไม่ใช่การเพิ่มมานาให้เท่ากับคนอื่น แต่อยَاการ 'บีบอัด' และ 'ปรับมุมหักเห' ต่างหากครับ" นิ้วของเร็นเคาะลงไปที่จุดศูนย์กลางของสมการเวทที่เขาสร้างขึ้น ทันใดนั้นโครงสร้างโดมสีฟ้าหนาเทอะทะก็ยุบตัวลงกลายเป็นแผ่นฟิล์มบางเฉียบใสราวกระจกเงา แต่กลับแผ่รังสีความหนาแน่นสูงจนอากาศรอบโต๊ะบิดเบี้ยว เอลาร่าชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่เร็นสังเกตเห็นมัน เธอยื่นมือออกไปโดยไม่ลังเล ร่ายเวทมนตร์โจมตีระดับกลาง 'ศรเพลิงพิโรธ' ซัดตรงไปยังแผ่นฟิล์มบางๆ นั้นทันทีโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวภายในห้องทำงาน แรงปะทะทำให้เอกสารบนโต๊ะปลิวว่อน แต่สิ่งมหัศจรรย์คือ แผ่นฟิล์มเวทมนตร์ของเร็นไม่ได้แตกสลาย มันเพียงแค่ "สะท้อน" และ "หักเห" เปลวเพลิงเหล่านั้นกระจายออกด้านข้างอย่างไร้ร่องรอย ราวกับสายน้ำที่ไหลผ่านโขดหินโดยไม่สะเทือน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะเก็ดไฟที่มอดดับลงบนพรม เอลาร่าลดมือลง แว่นตาของเธoxเลื่อนต่ำลงเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาที่ฉายแววพินิจพิจารณาอย่างลึกซึ้ง เธอกวาดสายตามองสมการคณิตศาสตร์เวทมนตร์ที่ซับซ้อนราวกับงานศิลปะชั้นยอดบนอากาศ ก่อนจะหันมามองหน้าเด็กหนุ่มผู้มีมานาต่ำเตี้ยเรี่ยดินคนนี้ใหม่อีกครั้ง นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ตามตำรากระทรวง... นี่คือทฤษฎีใหม่ที่สมบูรณ์แบบจนน่ากลัว "นาย... คิดค้นสมการนี้ขึ้นมาเองงั้นเหรอ?" อาจารย์สาวเอ่ยถาม น้ำเสียงเย็นชาเมื่อครู่เจือความทึ่งระคนประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด เร็นคลี่ยิ้มบางๆ เป็นสุภาพบุรุษเช่นเคย เขาโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพ "ผมแค่ไม่อยากโดนรีไทร์เท่านั้นเองครับอาจารย์... อีกอย่าง ผมคิดว่าระบบการสอนของสถาบันเรา น่าจะมีอะไรให้ปรับปรุงอีกเยอะเลยล่ะครับ" เอลาร่าจ้องมองรอยยิ้มนั้น มุมปากของอาจารย์สาวกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังจะยิ้ม แต่เธอก็รีบดึงใบหน้ากลับมาเป็นเคร่งขรึมตามเดิมอย่างรวดเร็ว เธอหยิบปากกาขนนกขึ้นมา จรดลงบนใบรายงานผลการสอบของเร็น ครั้นเมื่อเธอกำลังจะเซ็นชื่อเพื่ออนุมัติสถานะการศึกษาของเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามด้วยการเปิดผางเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตของผู้อำนวยการสถาบันผู้มีใบหน้าซีดเผือด "อาจารย์เอลาร่า! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! หอคอยวิจัยเวทมนตร์โบราณชั้นใต้ดิน... จู่ๆ เขตอาคมระดับ SSS ที่ปิดตายมาสามร้อยปีก็เกิดเรืองแสงขึ้นมาเอง และสัญญาณชีพของบางสิ่งที่อยู่ข้างในกำลัง... ตื่นขึ้นแล้วครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมเปิดประตูบานแรกสู่โลกเวทมนตร์ใบนี้ด้วยกันนะครับ