รอยเท้าในห้องปิดตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กที่เจือจางอยู่ในอากาศ ไม่ได้มาจากเลือดสด ๆ หากแต่เป็นกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินที่ถูกปิดตายมานานหลายปี ผสมผสานกับกลิ่นฟอร์มาลีนจาง ๆ ที่ชวนให้รู้สึกระคายโพรงจมูก ศรุตยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูเหล็กกล้าหนาเตอะ กลอนประตูด้านนอกถูกเชื่อมปิดตายด้วยรอยอาร์กไฟฟ้าจากช่างเชื่อมมืออาชีพ ไม่มีรอยงัดแงะ ไม่มีช่องลม ไม่มีทางระบายอากาศขนาดใหญ่พอที่มนุษย์จะมุดผ่านได้ ทว่า... บนเก้าอี้ไม้สักโบราณใจกลางห้องนั้น กลับมีร่างของชายวัยกลางคนนั่งคอพับอยู่ ร่างกายไร้ซึ่งบาดแผลฉกรรจ์ใด ๆ เสื้อผ้าเรียบร้อยไม่มีรอยฉีกขาด และที่สำคัญที่สุด... ระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์ของห้องนี้รายงานว่า มันไม่เคยถูกเปิดใช้งานเลยนับตั้งแต่ระบบรักษาความปลอดภัยถูกติดตั้งเมื่อสามปีก่อน "คุณกำลังคิดว่าเขาเดินเข้ามาทางไหน... หรือกำลังคิดว่าเขาไม่ได้เดินเข้ามากันแน่ครับ ศรุต?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง รินรดาพิงกายเข้ากับชั้นวางหนังสือเก่า ๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องด้วยสัญชาตญาณที่เฉียบคมราวกับสัตว์ป่า เธอยันตัวขึ้นช้า ๆ เดินน่องเปลือยเปล่าไร้เสียงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเขา กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้อะคาเซียปะปนกับกลิ่นอายอันตรายลอยมาแตะจมูก "ระบบความปลอดภัยบอกว่าห้องนี้คือสุสานที่สมบูรณ์แบบ" ศรุตเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของโปรไฟล์เลอร์หนุ่มราบเรียบ เยือกเย็น แต่สมองกำลังประมวลผลข้อมูลนับร้อยชุดอย่างรวดเร็ว "กล้องวงจรปิดสามตัวรอบอาคารจับภาพไม่ได้แม้แต่เงา รอยเท้าบนพื้นมีเพียงแค่รอยเดียว... ซึ่งเป็นรอยเท้าของเหยื่อเอง และมันก็หยุดลงตรงหน้าเก้าอี้ตัวนั้นพอดี ไม่มีรอยเท้าขาออก ไม่มีร่องรอยการต่อสู้" ศรุตย่อตัวลงต่ำ สายตาเพ่งพินิจไปที่พื้นไม้ปาร์เก้ รอยฝุ่นหนาทึบถูกรบกวนเป็นทางยาวตรงไปยังเก้าอี้ ทว่ารอบตัวเก้าอี้กลับมีวงกลมของฝุ่นที่ไร้รอยเท้าเหยียบย่ำราวกับว่า... มีใครบางคนวางร่างนั้นลงมาจากเบื้องบน "คุณกำลังมองข้ามมิติที่สามไปนะศรุต" รินรดาย่อตัวลงตาม เธอเอื้อมมือเรียวยาวไปแตะที่พนักเก้าอี้ไม้ นิ้วเรียวปัดคราบฝุ่นออกเบา ๆ เผยให้เห็นสัญลักษณ์ประหลาดที่ถูกสลักไว้ด้วยของมีคม รอยสลักนั้นสดใหม่และยังมีเศษไม้ร่วนซุย "มนุษย์เรามักติดกับดักของพื้นดินเสมอ คิดว่าการเคลื่อนไหวต้องมีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดบนระนาบเดียวกัน แต่ฆาตกรรายนี้ไม่ได้ใช้ขาเดินมา..." ศรุตหันขวับมามองสหายสาวทันที แววตาของเขาประกายความฉลาดเฉลียวขึ้นมาวูบหนึ่ง "ช่องเพดาน?" "ปิดตายด้วยปูนซีเมนต์หนาครึ่งเมตร และไม่มีร่องรอยการเจาะ" รินรดาสวนกลับทันควัน มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความท้าทาย "แปลว่าเขาไม่ได้มาจากข้างบน... และไม่ได้มาจากข้างล่าง แต่เขา 'ถูกสร้างขึ้นมา' ที่นี่ต่างหากล่ะ" คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ศรุตสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขายกมือขึ้นดันแว่นตากรอบบางตามความเคยชลาเมื่อต้องใช้ความคิดขั้นสุดยอด สมองของเขาเริ่มทำงานเป็นระบบ โครงสร้างข้อมูลทางจิตวิทยาและหลักนิติวิทยาศาสตร์ถูกดึงขึ้นมาประมวลผลร่วมกันทันที หากเหยื่อไม่ได้เข้ามา... และไม่ได้ถูกพาเข้ามาในทางกายภาพ แปลว่าสถานะของห้องนี้ในตอนแรกคือ 'ห้องโล่ง' แล้วทำไมศพถึงมาปรากฏอยู่ตรงนี้ได้? มีสารเคมีบางชนิดที่ทำให้ร่างกายสลายตัวแล้วประกอบร่างใหม่? หรือว่า... นี่คือจิตวิทยาเชิงลวงตาที่เล่นกับความคาดหวังของตำรวจ? "วิเคราะห์เก่งนี่ครับอาจารย์" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ แต่แววตายังคงจริงจัง "แต่ทฤษฎีการสร้างร่างใหม่ในห้องปิดตาย มันเป็นเรื่องของนิยายวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่คดีฆาตกรต่อเนื่องที่เรากำลังตามหาอยู่" "บางที... ความจริงอาจจะประหลาดเสียยิ่งกว่านิยายเสียอีกนะ" รินรดาพูดเสียงเบา ทว่าแววตากลับหม่นลงชั่วขณะ ราวกับเธอนึกถึงอดีตบางอย่างที่ไม่อยากจดจำ อดีตที่เชื่อมโยงกับองค์กรเงาที่ทั้งคู่กำลังไล่ล่า ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างเฉียบพลัน อุณหภูมิในห้องใต้ดินลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวที่ริมฝีปาก เสียงหึ่งต่ำ ๆ คล้ายคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าดังมาจากมุมมืดของห้อง หน้าจอแท็บเล็ตวิเคราะห์คดีที่ศรุตถืออยู่จู่ ๆ ก็เกิดอาการรวน ตัวอักษรสีเขียวบนหน้าจอดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรหัสโค้ดประหลาดที่วิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง รินรดาชักมีดสั้นพกพาออกจากซองหนังที่ต้นขาอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวเต็มที่ เธอดึงตัวศรุตให้ถอยหลังไปชิดกำแพงโดยสัญชาตญาณ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นสัญญาณแปลกปลอมในรัศมี 5 เมตร] [คำเตือน: โปรไฟล์เลอร์ ศรุต เป้าหมายระดับ SSS กำลังเข้ามาในเขตพื้นที่ควบคุม] [ข้อความจากผู้ไม่ประสงค์ดี: "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบแรกครับ... โปรไฟล์เลอร์ผู้ปราดเปรื่อง คุณคิดว่าคุณไขคดีนี้ได้แล้วจริง ๆ งั้นหรือ?"] เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังสะท้อนก้องมาจากผนังห้องฝั่งตรงข้าม ทั้งที่มันควรจะเป็นกำแพงอิฐทึบไร้รอยต่อ แต่ทว่า... เงาสودสลับซับซ้อนกลับเริ่มเคลื่อนไหวออกมาจากรอยแยกของเงาเสา ไฟฉายในมือของศรุตส่องสว่างไปยังร่างที่ก้าวออกมาจากความมืด ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากโลหะไร้รอยต่อ และในมือข้างหนึ่งกำลังถือแฟ้มคดีเก่าสีน้ำตาล... แฟ้มคดีการหายตัวไปของพี่ชายของศรุตเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาบทแรกไปด้วยกันนะครับ