สถิติความซวยเริ่มต้นขึ้นแล้ว

"ถ้าโปรเจกต์นี้พังลงเพราะคำว่า 'ความน่าจะเป็น' ของคุณรุ่นพี่ ฉันจะเอาป้ายคณะสถิติไปฝังดินแล้วเปลี่ยนเป็นสนามเด็กเล่นแทนนะคะ!" เสียงใสแจ๋วที่ลอยมาพร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาท ทำเอารณพีร์ที่กำลังก้มหน้าตรวจเช็กสมมติฐานในแท็บเล็ตถึงกับต้องสูดหายใจเข้าลึก นี่คือวินาทีแรกที่เขาได้พบกับ 'พิมพ์พิศา' นักศึกษาปีหนึ่งคณะนิเทศศาสตร์ เจ้าของส่วนสูงที่เตี้ยกว่าเขาเกือบฝ่ามือ แต่กลับมีพลังงานทำลายล้างความสงบสุขในชีวิตของเขาได้มากกว่าพายุเฮอริเคน ร่างสูงในชุดนักศึกษาปีสามรีบเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง เขากวาดสายตามองเด็กสาวที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะประชุมด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ราวกับนี่ไม่ใช่การประชุมวิจัยภาคสนามครั้งแรกของมหาลัย แต่เป็นงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนสนิทของเธอเสียมากกว่า "ผมชื่อรณพีร์ เป็นรุ่นพี่ปีสามและเป็นหัวหน้าโปรเจกต์วิจัยภาคสนามในครั้งนี้ค่ะ" เขาย้ำเสียงเรียบ ขยับแว่นตาเล็กน้อยเพื่อกดดัน "และหน้าที่ของพวกคุณคือการเก็บข้อมูลสถิติพฤติกรรมผู้บริโภค ไม่ใช่มานั่งแต่งนิยายแฟนตาซีส่งอาจารย์... หน้ากระดาษที่คุณเขียนมาเนี่ย มีช่องโหว่เยอะยิ่งกว่าชีสสวิสเสียอีกนะคะ" พิมพ์พิศาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอยกมือขึ้นทัดผมยาวสลวยก่อนจะยิ้มหวานจนตาหยี ซึ่งบอกได้เลยว่ามันไม่ได้ช่วยให้เธอดูน่ารักในสายตาของคนรักความเป๊ะอย่างรณพีร์เลยแม้แต่น้อย กลับชวนให้เส้นเลือดในขมับของเขาเต้นตุบๆ เสียมากกว่า "แหม... รุ่นพี่คะ อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะ ความคิดสร้างสรรค์มันต้องมาก่อนตัวเลขสิ ไม่งั้นงานวิจัยของพี่ก็จะเป็นแค่กระดาษแข็งๆ ไร้ชีวิตชีวา เหมือนหน้าตาของพี่ตอนนี้เลยค่ะ" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม บรรดานักศึกษาปีหนึ่งที่นั่งอยู่รอบๆ ต่างพากันกลั้น ขำจนตัวสั่น ขณะที่ธาม เพื่อนสนิทสายกวนของรณพีร์ที่นั่งอยู่มุมห้องถึงกับสำลักน้ำชาเขียวที่เพิ่งดูดเข้าไป ต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง รณพีร์ขบกรามแน่นจนสันนูน เขาเกลียดความไร้ระเบียบ และเกลียดที่สุดคือคนที่พูดจาไม่เข้าหูแบบนี้ แต่นี่คือโควตาภาคบังคับที่เขาต้องรับผิดชอบร่วมกับคณะนิเทศศาสตร์ตามคำสั่งของอาจารย์ที่ปรึกษา ไม่อย่างนั้น... เขาไม่มีทางเอาตัวเองมานั่งปวดหัวกับยายเด็กปีหนึ่งปากเก่งนี่เด็ดขาด "คุณพิมพ์พิศาค่ะ" รณพีร์เน้นเสียงทีละพยางค์ด้วยความอดกลั้นสูงสุด พร้อมกับก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะประชุมจนเด็กสาวต้องเอนตัวหนีเล็กน้อย "นี่คืองานวิจัยทางสถิตินะคะ ไม่ใช่คาถาเสกความสุข ถ้าคุณยังคิดว่าข้อมูลพวกนี้เป็นเรื่องล้อเล่น ผมคงต้องขออนุญาตตัดชื่อคุณออกจากทีม แล้วให้คุณไปเริ่มทำโปรเจกต์คนเดียวใหม่ตั้งแต่ศูนย์... ดีไหมคะ?" คำขู่ของเขาไม่ได้ผลเลยสักนิด พิมพ์พิศากลับยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกของคนตัวสูง "ตัดสิคะ ถ้าพี่กล้านะ..." เธอกระซิบเสียงเบาแต่กวนประสาทสุดๆ "เพราะถ้าไม่มีฉัน คณะนิเทศฯ คนสวยคนนี้คอยช่วยดึงเรตติ้งสัมภาษณ์กลุ่มเป้าหมายให้... งานวิจัยระดับชาติของพี่ ก็คงเป็นได้แค่สถิติตายซากในตู้เอกสารห้องภาควิชาไปจนเรียนจบั่นแหละค่ะ" รณพีร์ชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามระเบียบวินัย กลับสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาทะ้นเล้นคู่นั้น เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่เขา 'จนปัญญา' กับความกวนประสาทของใครสักคนได้อย่างราบคาบ ในขณะที่ศึกษาระหว่างรุ่นพี่ตัวตึงกับน้องปีหนึ่งสายปั่นกำลังระอุถึงขีดสุด หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของรณพีร์ก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตที่เด้งขึ้นมากลางหน้าจอ [Tham]: *มึง... ดูรูปในกลุ่มรวมปีหนึ่งดิ ที่น้องพิมพ์มันเพิ่งส่งเข้ามารuวบรวมข้อมูลอ่ะ...* รณพีร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขากวาดสายตาจากใบหน้าทะเล้นของพิมพ์พิศาก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง นิ้วเรียวกดเปิดดูภาพถ่ายในกลุ่มแชตที่เพื่อนสนิทส่งมาเตือนสติ ภาพนั้นคือตารางการลงพื้นที่เก็บข้อมูลภาคสนามในสัปดาห์หน้า... และชื่อคู่หูที่ถูกสุ่มจับคู่ให้ทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดตลอดเจ็ดวันเต็ม คือชื่อของ 'รณพีร์' และ 'พิมพ์พิศา' โดยไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เลยแม้แต่นิดเดียว พิมพ์พิศาที่แอบชะโงกหน้ามามองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ยิ้มกริ่มออกมาอย่างผู้ชนะ เธอหัวคิ้วขยับเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรุ่นพี่หนุ่มหน้าตานิ่งเงียบที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ด้วยความตกใจระคนอับอาย "ตายจริง... เราต้องตัวติดกันตลอดเจ็ดวันเลยเหรอคะเนี่ยรุ่นพี่..." พิมพ์พิศากระซิบเสียงหวานเยิ้มข้างหูเขาเบาๆ "สงสัยสถิติความซวยของพี่... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ซะแล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วมาลุ้นไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!