แบบร่างที่ไม่เคยเข้ากัน

"ถ้าเส้นสายของผนังกระจกตรงนี้ถูกขยับออกไปอีกแค่สิบเซนติเมตร พื้นที่ใช้สอยทั้งหมดที่พวกคุณภูมิใจนำเสนอก็จะกลายเป็นเศษขยะราคาแพงทันทีครับ คุณอินทีเรียดีไซน์เนอร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องประชุมใหญ่ ชั้นสี่สิบสองของบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดัง แรงกดดันจากร่างสูงโปรดักชันเนี๊ยบกริบในชุดสูทสีชาโคลทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงอย่างฮวบฮาบ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนกระดาษไขที่แผ่หลาอยู่บนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัย เป็นจังหวะจะโคนราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ กะทิ กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน เธอส่งเสียงหึในลำคออย่างเหลืออด เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่รวบเป็นหางม้าสูงสะบัดตามแรงหันขวับเมื่อเธอจ้องมองสถาปัตยกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและปากจัดระดับตำนานอย่างไม่เกรงกลัว "เศษขยะเหรอครับ? เกรงว่าคำพูดนั้นจะเหมาะกับกรอบความคิดที่แคบและแข็งทื่อยิ่งกว่าคอนกรีตเสริมเหล็กของคุณเสียอีกนะ คุณธาม" กะทิโต้กลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างระหว่างกัน "ผมออกแบบพื้นที่นี้ให้มีชีวิต มีลมหายใจ และตอบโจทย์การใช้งานจริง ไม่ใช่ทำตามสูตรสำเร็จในตำราเรียนสถาปัตย์ปีหนึ่งแบบที่คุณกำลังทำอยู่" ธามเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมซ่อนความหงุดหงิดระคนทึ่งไว้ลึกๆ ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขานานขนาดนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ... ตั้งแต่เขาขึ้นมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าทีมออกแบบโปรเจกต์หมื่นล้านนี้ ทุกคนต่างก้มหน้ารับฟังคำวิจารณ์ของเขาด้วยความหวาดกลัว มีเพียงอินทีเรียดีไซน์เนอร์ตัวแสบคนนี้คนเดียวที่กล้าเอาฟันคมๆ มางับมือเสืออย่างเขา "ความใช้งานจริงที่คุณพูดถึง มันกำลังทำลายสุนทรียศาสตร์ของโครงสร้างหลัก" ธามยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงที่ได้เปรียบแผ่ซ่านจนกะทิรู้สึกได้ แต่หญิงสาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะถอยร่น เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ลดละ "จำไว้ว่าสถาปัตยกรรมไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาตามใจชอบ พื้นที่ทุกตารางนิ้วมีต้นทุน และผมไม่อนุญาตให้งานของผมต้องพังเพราะความอินดี้อย่างไร้เหตุผลของคุณ" "ถ้าคุณมองว่าจินตนาการมันไร้เหตุผล งั้นผมก็คงต้องบอกว่าวิสัยทัศน์ของคุณมันตาบอดด้านความรู้สึกไปแล้วครับ!" กะทิสวนกลับเสียงดังฟังชัด มือเรียวตบลงบนโต๊ะเบาๆ เพื่อเน้นย้ำความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านในอก ในห้องประชุมที่ควรจะเป็นพื้นที่ระดมความคิด ตอนนี้กลับกลายเป็นสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อม ริน ซึ่งนั่งอยู่มุมโต๊ะทำได้เพียงยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเหนื่อยหน่าย หล่อนมองสลับไปมาระหว่างสถาปนิกหนุ่มผู้ยึดมั่นในกฎเกณฑ์กับอินทีเรียดีไซน์เนอร์หัวขบถที่พร้อมจะแหกทุกกฎเพื่อความงามในแบบของตัวเอง เคมีที่พุ่งชนกันจนเกิดประกายไฟฟ้านี้ ต่อให้คนตาบอดก็ยังมองออกว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องงานเสียแล้ว แต่มันคือการปะทะกันของอีโก้สองดวงที่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมลดราวาศอก "พอครับ พอทั้งคู่เลย!" รินต้องรีบแทรกตัวเข้ามาขัดจังหวะก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ หล่อนส่งยิ้มแห้งๆ ให้ทั้งคู่ "เรามานั่งคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่าไหมคะ ธาม... กะทิ... โปรเจกต์นี้เหลือเวลาอีกแค่สามเดือนก่อนส่งแบบจริง ถ้ามัวแต่เถียงกันเรื่องความต่างของแนวคิด แบบร่างนี้คงได้กลายเป็นหมันตั้งแต่ยังไม่เริ่มสร้างแน่ๆ" ธามถอนหายใจยาวอย่างไม่สบอารมณ์ เขากดสายตากลับไปมองแบบแปลนตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองคนตรงข้ามที่กำลังกอดอกเชิดหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือจางกลิ่นวานิลลาและซิตรัสจากตัวเธอลอยมาแตะจมูกเขาในจังหวะที่ลมแอร์พัดผ่าน มันเป็นกลิ่นที่น่ารำคาญ... แต่ในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดึงดูดสมาธิของเขาให้หลุดออกจากแบบแปลนตรงหน้าได้อย่างน่าประหลาด "ผมให้เวลาคุณไปปรับแก้มาใหม่..." ธามเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงติดจะเย็นชาตามนิสัยเดิม "เอาความคิดสร้างสรรค์ที่เพ้อเจ้อของคุณ กลับไปใส่ตะแกรงร่อนความความเป็นจริงมาใหม่ให้เรียบร้อย แล้วเอามาเสนอผมอีกครั้งพรุ่งนี้เช้า" "พรุ่งนี้เช้า?!" กะทิตาโต ร้องเสียงหลงด้วยความเหลือเชื่อ "นี่คุณแกล้งกันหรือไงครับ! ดีเทลพวกนี้ไม่ใช่ว่าจะแก้เสร็จภายในคืนเดียวนะ!" "ถ้าคุณเก่งจริงอย่างที่ปากพูด แค่คืนเดียวก็เกินพอครับ" ธามยักมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างกวนประสาทเสียจนกะทิอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาให้สาสม "อ้อ... แล้วก็หวังว่าคุณจะไม่ได้นอนร้องไห้กอดแบบร่างเดิมจนลืมตื่นมาทำงานแต่เช้านะครับ" พูดจบ ธามก็คว้าสูทพาดบ่าแล้วหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกจากห้องประชุมไปอย่างไม่สนใจเสียงฮึดฮัดขัดเคืองที่ไล่หลังมาเลยแม้แต่น้อย ทิ้งให้กะทิยืนกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ รินมองตามหลังธามที่ลับตาไป ก่อนจะหันมาตบไหล่เพื่อนร่วมงานสาวเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน "สู้เขานะกะทิ ฉันเอาใจช่วย... รู้สึกไหมว่าวันนี้คุณธามดูมือหนักเป็นพิเศษนะ ปกติเขาไม่เคยลงรายละเอียดกับใครขนาดนี้มาก่อนเลย" กะทิหันขวับมามองรินด้วยความหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "เขาไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดหรอกริน เขาแค่โรคจิตอยากหาเรื่องแกล้งฉันต่างหาก!" หญิงสาวพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรง ก่อนจะก้มลงเก็บแฟ้มงานของตัวเองบนโต๊ะด้วยความเร็วเพื่อจะรีบกลับไปปั่นงานตามคำสั่งประชดประชันของอีตาบอสจอมบงการนั่น แต่ในจังหวะที่เธอก้มลงเก็บกระดาษแผ่นสุดท้าย เสียงประตูกระจกที่เพิ่งปิดสนิทไปเมื่อครู่ก็ถูกผลเปิดผางขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน ร่างสูงของธามก้าวกลับเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับกวาดมองหาบางสิ่งบนโต๊ะประชุม ก่อนที่สายตาคมกริบจะหยุดนิ่งอยู่ที่กระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่กะทิแอบจดบันทึกไอเดียส่วนตัวไว้... และบนแผ่นกระดาษนั้น มีการวาดรูปการ์ตูนล้อเลียนหน้าเขาใส่แว่นตาหนาเตอะพร้อมข้อความกำกับตัวโตๆ ว่า *'คุณชายเผด็จการ จอมเรื่องมาก'* กะทิเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบพุ่งตัวจะไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นซ่อน แต่ช้ากว่าธามที่เอื้อมมือยาวกว่าคว้าหมับเข้าที่กระดาษแผ่นนั้นไว้ได้ก่อนเต็มรัก นิ้วเรียวของทั้งคู่สัมผัสกันโดยบังเอิญบนกระดาษแผ่นเดียวกัน ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของสถาปนิกหนุ่มปะทะเข้ากับความอุ่นร้อนจากมือของอินทีเรียดีไซน์เนอร์สาว ราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นแปลบไปทั่วร่างจนกะทิเผลอสะดุ้งสุดตัว ธามก้มมองข้อความบนกระดาษสลับกับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขินของคนตรงหน้า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่กะทิเคยเห็นมาในชีวิต "อ๋อ... 'คุณชายเผด็จการ' อย่างนั้นเหรอครับ?" ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นหอมสะอาดเจือความเย็นยะเยือกของเขาโอบล้อมตัวเธอไว้ทั้งหมด "ดูท่าทางคืนนี้... เราคงต้องคุยกันยาวกว่าที่คิดแล้วล่ะครับ คุณกะทิ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมติดกับดักความสัมพันธ์นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!