อย่าสั่งให้ผมทำตามคำสั่ง

เสียงกระแทกแฟ้มงานลงบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่น สะท้อนก้องห้องประชุมที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกันแสงสีเทาเข้ม รินทร์ในชุดสูทเข้ารูปเนี๊ยบกริบจนแทบไม่มีรอยยับ ไม่ได้แยแสเลยสักนิดว่าแรงปะทะนั้นจะทำให้แก้วกาแฟเซรามิกบนโต๊ะสั่นไหวจนกาแฟสีเข้มกระฉलकออกมาเปื้อนขอบถาด นัยน์ตาสีเข้มคมกริบดั่งอัลฟ่าผู้ล่าจ้องมองร่างเพรียวบางของอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิดระคนเย่อหยิ่ง “เราแค่กำลังทำความเข้าใจ ‘บั๊ก’ ในระดับลึกซึ้ง... ของกันและกันอยู่น่ะครับ” ประโยคกวนประสาทที่ทิ้งไว้จากคืนก่อนยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่าในวินาทีนี้ ไม่มีร่องรอยของความเย้าแหย่หลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดันระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ของวิศวกรซอฟต์แวร์ผู้คลั่งไคล้ความสมบูรณ์แบบ ภีมกอดอกแน่น แผ่นหลังบางเหยียดตรงจนเป็นเส้นขนานกับพนักเก้าอี้หนัง กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวของโอเมก้าหนุ่มถูกกดทับด้วยกลิ่นอายชาเขียวอ่อนๆ เพื่อปกปิดความกรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมาทางสายตา ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าอัลฟ่าหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าสัญชาตญาณดิบในกายจะร่ำร้องให้ถอยห่างจากแรงกดดันระดับอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ก็ตามที “ถ้าคุณเรียกว่าการแก้โค้ดแบบลวกๆ แล้วยัดเยียดดีไซน์ห่วยๆ ให้ผู้ใช้งานคือนิยามของความเข้าใจ... ผมเกรงว่าสมองระดับซีอีโอของคุณคงมีปัญหาเรื่องการประมวลผลแล้วล่ะครับคุณรินทร์” น้ำเสียงหวานหยดแต่เชือดเฉือนพ่นออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ภีมเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ปมในใจเรื่องการถูกตัดสินว่าโอเมก้าไม่มีทางเข้าใจตรรกะเชิงลึกของระบบถูกสะกิดให้ตื่นตัวอีกครั้ง และเขาก็ไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครเหยียบย่ำศักดิ์ศรีบนโต๊ะทำงานเด็ดขาด รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก ร่างสูงก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวถูกรุกล้ำ อัลฟ่าหนุ่มโน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะ กักขังร่างของดีไซเนอร์ตัวแสบไว้ตรงกลาง กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นแผ่ซ่านกดดันจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง “อย่ามาทำเป็นอวดดีหน่อยเลยภีม ดีไซน์ที่คุณเสนอมามันสวยงามในโลกจินตนาการ แต่มันใช้งานจริงไม่ได้ โค้ดของผมพังไม่เป็นท่าก็เพราะปุ่มอินเทอร์เฟซงี่เง่าที่คุณออกแบบมาเพื่อความสวยงามไร้สาระพวกนั้น! หน้าที่ของคุณคือทำตาม ‘คำสั่ง’ ของระบบ ไม่ใช่มานั่งเถียงฉอดๆ เหมือนเด็กเอาแต่ใจแบบนี้” “ผมไม่ใช่ลูกน้องคุณ!” ภีมสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา ความใกล้ชิดระดับที่ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่วิญญาณนักสู้ในตัวโอเมก้ากลับลุกโชนยิ่งกว่า “ผมเป็นหัวหน้าฝ่าย UI/UX สัญญาระหว่างบริษัทเรามีศักดิ์ศรีเท่ากัน อย่ามาทำตัวเป็นอัลฟ่าเผด็จการที่คิดว่าพ่นคำสั่งใส่คนอื่นแล้วทุกอย่างต้องหมุนรอบตัวคุณ! ถ้าอยากได้ระบบที่แข็งกระด้างไร้ชีวิตชีวา ทำไมคุณไม่เขียนโค้ดแล้ววาดรูปสี่เหลี่ยมใส่หน้าจอเองไปเลยล่ะครับ!” “ภีม!” รินทร์คำรามต่ำในลำคอ ความโกรธขอดเกลียวขึ้นมาจนสันจมูกโด่งเป็นสันขึ้นสีแดงเรื่อ ไม่ใช่เพราะความดื้อรั้นของอีกฝ่ายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะกลิ่นฟีโรโมนที่ปะปนความโกรธของโอเมก้าตรงหน้ากำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขาให้เต้นเร้าอย่างควบคุมยาก ความดื้อดึง ปากเก่ง และดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความท้าทายนั้น... มันช่างน่าจับมาลงทัณฑ์ด้วยริมฝีปากเสียให้เข็ดนัก “จำไว้รินทร์...” ภีมเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือเรียวยื่นไปผลักอกแกร่งให้ออกห่างอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “ต่อให้ระบบของคุณจะอัจฉริยะล้ำเลิศแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีดีไซน์ของผม มันก็เป็นได้แค่ขยะอิเล็กทรอนิกส์ไร้ค่า อย่าสั่งให้ผมทำตามคำสั่งบ้าๆ ของคุณเด็ดขาด!” สิ้นคำพูดนั้น ภีมก็คว้ากระเป๋าเอกสารคู่ใจ สะพัดตัวเตรียมจะเดินหนีออกจากห้องประชุมนรกแตกนี่เสียที ทว่าก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมถึงที่จับประตูกระจก เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของอัลฟ่าหนุ่มก็ดังไล่หลังมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “ถ้าก้าวออกไปพ้นประตูนั้น... ฉันจะถือว่าคุณยอมแพ้ และฉันจะรื้อดีไซน์ของคุณทิ้งทั้งหมดโดยไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น” ภีมชะงักเท้าที่กำลังก้าว มือที่กำลังจะบิดลูกบิดแข็งค้างกลางอากาศ ร่างเพรียวหันขวับกลับมามองด้วยความตกตะลึง ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้างยิ่งกว่าคำขู่ ก็คือร่างสูงของรินทร์ที่ตอนนี้ยืนประชิดอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องที่ขนลุกชันขึ้นทีละเส้น ก่อนที่ภีมจะทันได้อ้าปากด่าทออะไรออกไป ประตูห้องประชุมด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตบมือแปะๆ และน้ำเสียงติดตลกของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้ “โอ้โห บรรยากาศเร่าร้อนซะจริง... ผมมาขัดจังหวะอะไรโปรเจกต์ ‘ลึกซึ้ง’ ของพวกคุณสองคนหรือเปล่าครับเนี่ย?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความปากแข็งของพ่อหนุ่มวิศวกรกับน้องดีไซเนอร์คนสวยนะคะ! กระต่ายพระจันทร์ซึ้งใจจริงๆ ค่ะ