ศิษย์สวะผู้ถูกทอดทิ้ง

"ศิษย์สวะเช่นเจ้า... ยังมีหน้ากลับมาหยิบดาบไม้ที่เปื้อนคราบโคลนตมนี้อยู่อีกหรือ?" เสียงของ 'ซูเหวิน' ดังบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นหลัง หลี่เฟยหลงไม่ตอบโต้ เขาทำเพียงก้มลงหยิบดาบไม้ที่บิ่นหักวางอยู่บนพื้นหินขรุขระ ปลายนิ้วที่สั่นเทาเพราะแรงบีบคั้นจากปราณกระบี่ของศิษย์พี่ร่วมสำนักค่อยๆ สัมผัสรอยบิ่นนั้นอย่างทะนุถนอม "ข้าถามไม่ได้ยินหรือ! ไอ้ขยะแห่งยอดเขาเมฆา!" เปรี้ยง! แรงเตะมหาศาลปะทะเข้าที่กลางหลังของหลี่เฟยหลงจนร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับแท่นหินประจำสำนัก เสียงกระดูกซี่โครงลั่นเปรี๊ยะดังชัดในโสตประสาท เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปาก รสคาวเฝื่อนฟุ้งกระจายอยู่ในลำคอ ทว่าชายหนุ่มยังคงฝืนยันกายลุกขึ้น สายตาที่นิ่งสงบดุจผืนน้ำในคืนไร้จันทร์จ้องมองอีกฝ่ายอย่างไร้ความหวาดกลัว "ข้าเพียงแต่... รักษาคำสัตย์ที่ให้ไว้ต่อท่านอาจารย์" หลี่เฟยหลงเอ่ยเสียงแหบพร่า พลางกระอักเลือดออกมาอีกระลอก "ตราบที่ลมหายใจยังไม่ดับ ดาบเล่มนี้ย่อมต้องอยู่คู่มือข้า" ซูเหวินแสยะยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน เขาชักกระบี่เหล็กกล้าสีเงินวาววับออกจากฝัก ไอสังหารแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างหนาวเหน็บ "คำสัตย์ของสวะไม่มีความหมายในสำนักเมฆา ข้าได้รับคำสั่งจากเจ้าสำนักแล้ว... ให้เนรเทศเจ้าออกไปเสีย และหากเจ้าขัดขืน... ก็จงกลายเป็นปุ๋ยให้แก่หุบเขาอสูรเบื้องล่างนั่นซะ!" คมกระบี่ที่อาบด้วยปราณพิฆาตตวัดเข้าใส่ลำคอของหลี่เฟยหลงด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ชายหนุ่มไม่มีโอกาสได้คว้าดาบไม้ขึ้นมาป้องกัน เขาทำได้เพียงใช้ทักษะก้าวพริบตาที่ฝึกฝนมานับหมื่นครั้งเบี่ยงตัวหลบ แต่ทว่า... ปราณที่เหนือกว่านับหลายเท่าก็ยังคงเฉือนเข้าที่หัวไหล่ลึกจนเห็นกระดูก ร่างของหลี่เฟยหลงร่วงหล่นลงจากหน้าผาสูงชันของยอดเขาเมฆา ลมพายุที่พัดกรรโชกอยู่เบื้องล่างราวกับจะฉีกร่างของเขาให้เป็นชิ้นๆ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศและบาดแผลฉกรรจ์รุมเร้าจนสติเริ่มเลือนราง *นี่หรือ... จุดจบของวิถีดาบที่ข้าศรัทธา* ร่างของเขากระแทกเข้ากับโขดหินกลางหุบเขาอสูร เสียงกระดูกหักดังกรอบใหญ่ ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าปกคลุมประสาทสัมผัสทั้งหมด ท่ามกลางเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่เริ่มก้าวเข้ามาหาเหยื่อผู้ไร้ทางสู้ในเงามืด เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดไม่อาจทราบได้ กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอหมอกพิษในหุบเขาอสูรทำให้หลี่เฟยหลงรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง เขาพยายามขยับกาย ทว่าความเจ็บปวดกลับแล่นปราดดุจไฟเผา ทุกอณูในร่างกายราวกับกำลังแตกสลาย แต่ในยามที่เขาคิดว่าตนเองกำลังจะสิ้นลม สายตาที่พร่ามัวกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางฝูงอสูร นางผู้นั้นสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะแรกแย้ม เส้นผมยาวสลวยปลิวไสวไปตามแรงลม ผิวพรรณซีดเผือดแต่ทว่าสง่างามดุจเทพธิดา นางคือ 'ไป๋เยว่' เซียนหิมะผู้คุมกฎแห่งยอดเขาเมฆาที่ใครต่างเกรงขาม แต่นางมาทำอะไรที่หุบเขาอสูรแห่งนี้? "เจ้า... เจ้ายังไม่ตายหรือ?" เสียงของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ทว่าในความเย็นนั้นกลับแฝงไปด้วยความสั่นไหวบางอย่างที่แม้แต่นางเองก็ไม่อาจเข้าใจ หลี่เฟยหลงพยายามเอ่ยปาก แต่มันกลับกลายเป็นการกระอักเลือดออกมาแทน ไป๋เยว่ขยับกายเข้ามาใกล้ เงาของนางทาบทับลงบนร่างที่บอบช้ำของเขา นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนแตะลงบนชีพจรที่แผ่วเบาของหลี่เฟยหลง แววตาของนางเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติภายในร่างกายของศิษย์สวะผู้นี้ "นี่มัน... พลังลมปราณที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง หรือว่าเจ้าจะฝืนฝึกวิชาต้องห้ามของสำนักจนธาตุไฟเข้าแทรก?" นางพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นตระหนก ทันใดนั้นเอง ผืนปฐพีในหุบเขาอสูรก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงคำรามของสัตว์ร้ายระดับบรรพกาลดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลเพราะกลิ่นเลือดของหลี่เฟยหลง ไป๋เยว่ชักกระบี่หิมะของนางออกมา หมายจะพยุงร่างของหลี่เฟยหลงหนีไป ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้ากลับทำให้นางต้องหยุดชะงัก รอยเลือดของหลี่เฟยหลงที่หยดลงบนพื้นดินไม่ได้ซึมหายไป แต่มันกลับซึมลึกลงไปในอักขระโบราณที่สลักอยู่บนซากกระดูกมังกรยักษ์ที่ฝังตัวอยู่ใต้ดินนับพันปี ฉับพลันนั้น... แสงสีทองสว่างจ้าปะทุขึ้นจากผืนดิน ร่างกายของหลี่เฟยหลงเริ่มลอยขึ้นกลางอากาศด้วยแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น กระดูกมังกรที่เคยแห้งกรังกลับเริ่มสั่นไหวและหลอมรวมเข้ากับบาดแผลของเขาด้วยแสงสีเลือดที่ชวนให้ขนลุก ไป๋เยว่ถอยกรูดด้วยความตกตะลึง ในฐานะผู้คุมกฎ นางรู้ดีว่าหากสิ่งนี้เกิดขึ้น... โชคชะตาของยุทธภพจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป "ท่าน... ท่านผู้นั้น... กลับมาแล้วหรือ?" พยัคฆ์ขาวคำรามขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของมหากาพย์นี้ครับ