ฟื้นคืนชีพในร่างสะใภ้ขี้โรค

"วางชามข้าวต้มน้ำใสพวกนี้ลง แล้วไสหัวไปซักผ้าที่หลังบ้านเดี๋ยวนี้! อย่าให้ฉันเห็นว่าแกแอบอู้งานอีก ถ้าเย็นนี้ไม่มีข้าวเย็นวางบนโต๊ะ แกก็อดตายไปพร้อมกับความอ่อนแอของแกนั่นแหละ!" เสียงแผดกร้าวของ 'แม่เฒ่าจาง' ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหลินฟางเซียนราวกับเสียงระฆังแตกที่กรีดแทงแก้วหู ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งจากการยืนหน้าเตาหลอมในครัวระดับโลกบัดนี้กลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหินนับร้อยชั่ง เธอพยายามลืมตาขึ้น แต่ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกที่ท้ายทอยทำเอาโลกหมุนคว้าง ภาพตรงหน้าคือหญิงชราใบหน้าเหี่ยวย่นราวกับผลไม้แห้งที่กำลังจ้องเขม็งมาด้วยแววตาเกลียดชัง นี่ไม่ใช่ครัวหรูหราที่มีอุปกรณ์ทำขนมครบครัน แต่เป็นห้องดินเหนียวมืดๆ ที่มีกลิ่นอับชื้นของฟางเก่าและควันไฟจางๆ "สะใภ้สาม! แกหูหนวกหรือไง!" แม่เฒ่าจางเงื้อมมือที่เต็มไปด้วยกระดูกเตรียมจะฟาดลงมาอีกครั้ง แต่ทว่า... ทันใดนั้น มือที่เหี่ยวแห้งกลับถูกคว้าไว้ด้วยเรี่ยวแรงที่คาดไม่ถึง หลินฟางเซียนค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น แววตาที่เคยหม่นแสงของเจ้าของร่างเดิมถูกแทนที่ด้วยประกายคมปลาบราวกับใบมีดเชฟชั้นดี เธอไม่ได้หวาดกลัวดั่งเช่นเคย แต่กลับมองหญิงชราตรงหน้าด้วยสายตาประเมินค่าราวกับกำลังวิเคราะห์วัตถุดิบที่เน่าเสีย "แม่สามี... ท่านคิดว่าการทำร้ายร่างกายสะใภ้ในยุคสมัยที่กฎหมายเริ่มเข้มงวดเช่นนี้ เป็นความคิดที่ดีแล้วหรือคะ?" เสียงของหลินฟางเซียนแหบพร่า ทว่ากลับหนักแน่นและเย็นเยียบจนแม่เฒ่าจางชะงักงัน "แก... แกกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับฉัน! นังเด็กขี้โรค นังตัวซวย!" หลินฟางเซียนไม่ฟังคำก่นด่า เธอสะบัดมือออกด้วยกิริยาที่ดูสูงส่งเกินกว่าจะอยู่ในสภาพชุดผ้าฝ้ายปะชุนเช่นนี้ ความทรงจำของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาดุจเขื่อนแตก เธอคือหลินฟางเซียน สะใภ้ที่ถูกตระกูลจางใช้งานเยี่ยงทาส เพราะสามีอย่าง 'จางหย่งเหอ' ต้องไปประจำการที่กองทัพนานนับปี ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความโหดร้ายของแม่สามีและพี่สะใภ้ที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อทุกนาที 'หึ... ขี้โรคหรือ? อ่อนแอหรือ? ถ้าฉันคือหลินฟางเซียน คนใหม่คนนี้จะทำให้พวกคุณรู้ว่า อะไรคือรสชาติของความอดสูที่แท้จริง' เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง มิติลับที่เคยเป็น 'ห้องครัวในฝัน' ของเธอในโลกก่อน ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ความหอมของเนยสดและกลิ่นแป้งสาลีชั้นดีหอมอบอวลอยู่ในอากาศธาตุที่มองไม่เห็น นี่ไม่ใช่แค่การทะลุมิติมา แต่มันคือโอกาสที่จะสร้างอาณาจักรแห่งความรวยจากปลายจวัก! ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน จังหวะการเดินที่มั่นคงและทรงพลังทำให้แม่เฒ่าจางถึงกับรีบเก็บท่าทีเกรี้ยวกราดลงทันที ประตูไม้ถูกผลักออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้า ใบหน้าคมเข้มดุดันด้วยรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้ว แววตาของเขาดูเย็นชาและห่างเหินกับคนในบ้าน แต่เมื่อสายตาคู่คมนั้นเหลือบมาเห็นหลินฟางเซียนที่นั่งตัวสั่น (ซึ่งจริงๆ แล้วคือความพยายามปรับตัวกับร่างใหม่) อยู่บนพื้น แววตาของเขากลับไหววูบอย่างประหลาด "แม่... เกิดอะไรขึ้น?" เสียงทุ้มต่ำของจางหย่งเหอเอ่ยถาม สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติในห้อง หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีที่เธอไม่เคยได้ใกล้ชิดในความทรงจำของร่างเดิม เธอตัดสินใจในวินาทีนั้น—ในเมื่อต้องติดอยู่ในร่างนี้ เธอจะเปลี่ยนสามีที่เย็นชานี้ให้กลายเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่งที่สุด! "ไม่มีอะไรค่ะ พี่หย่งเหอ" เธอเอ่ยเสียงเรียบพลางยันกายขึ้นยืน แม้จะโซเซเล็กน้อยแต่แววตากลับเด็ดเดี่ยว "เพียงแต่แม่สามีเพิ่งจะสอนฉันว่า... ถ้าอยากมีชีวิตรอดในบ้านหลังนี้ ก็ต้องรู้จัก 'ปรุง' สถานการณ์ให้เข้าทางตัวเองเสียหน่อย" เธอก้าวเดินผ่านหน้าแม่เฒ่าจางไปโดยไม่แยแส ทิ้งให้คนทั้งห้องตะลึงงันกับความเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แต่ก่อนที่เธอจะเดินพ้นประตูไป กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่ควรจะมีอยู่ในบ้านที่ยากจนเช่นนี้ก็โชยออกมาจากตัวของเธอ มันเป็นกลิ่นของ 'ขนมปังอบใหม่' ที่หอมหวานและยั่วยวนจนจางหย่งเหอต้องชะงักค้าง กลิ่นนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแม้แต่แม่เฒ่าจางยังต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความลืมตัว ราวกับว่าภายในห้องครัวที่ว่างเปล่าหลังบ้านของเธอนั้น... กำลังมีเตาอบโบราณที่จุดติดขึ้นมาเองอย่างปาฏิหาริย์! ขอบคุณที่ร่วมออกเดินทางสู่เส้นทางแห่งความรวยไปกับข้าพเจ้าในบทแรกนี้ หวังว่ากลิ่นหอมของเรื่องราวจะทำให้ทุกท่านอิ่มเอมใจนะคะ