แต่งงานแบบเรียบง่ายแต่จริงใจ

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟสายพันธุ์ป่าที่คั่วด้วยมือจนได้ระดับ *Medium-Dark* ลอยอวลอบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นเนยสดแท้จากมิติลับของฉัน จนทำให้บรรยากาศรอบๆ โรงเรือนไม้สนในไร่ดูอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา "ถ้าเจ้ายังเคาะโต๊ะด้วยความตื่นเต้นแบบนั้นอีกที ข้าเกรงว่าขาโต๊ะตัวนี้คงได้หักคามือท่านก่อนที่เราจะทันได้กล่าวคำปฏิญาณเสียอีกนะคะ พี่ศิลา" ฉันเอ่ยแซwสามีหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชน แต่ในเวลานี้กลับมีเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากยิ่งกว่าตอนนำทหารบุกตะลุยแนวหน้า ศิลาสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่มักจะนิ่งขรึมราifรูปสลักกลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู มือหนาที่เคยถือดาบสังหารอสูรในเขตชายแดน ตอนนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำลังบรรจงใช้ช้อนเงินตักครีมชีสอบวานิลลาลงบนหน้าเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ฉันเพิ่งอบเสร็จหมาดๆ "ข้า... ข้าแค่อยกลัวว่าจะทำมันพัง ลินิน เจ้ารู้ว่าข้าไม่ถนัดเรื่องละเอียดอ่อนพวกนี้" ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองมาที่ฉันด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นจนแทบจะล้นทะลักออกมาเป็นหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน นี่คือวันที่พวกเราเลือกจะจัดพิธีแต่งงานเล็กๆ แบบเรียบง่าย ไม่มีขุนนางหน้าเลือด ไม่มีพิธีรีตรองน่ารำคาญจากตระกูลเดิมที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ และไม่มีสินสอดทองแต่งที่เต็มไปด้วยการอวดเบ่ง มีเพียงพวกเรา สหายสนิทสองสามคนในหมู่บ้านชายป่า และกลิ่นหอมของกาแฟดริปรสเลิศที่ฉันตั้งใจต้มเพื่อต้อนรับแขกผู้มาร่วมอวยพร ชุดแต่งงานของฉันไม่ใช่ผ้าไหมปักดิ้นทองราคาแพงระยับ แต่มันคือชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาที่ฉันตัดเย็บเอง ประดับด้วยลูกไม้เรียบง่าย ทว่าสง่างาม และที่สำคัญ—กระเป๋าผ้ากันเปื้อนด้านหน้าซ่อนเมล็ดกาแฟคั่วทองคำจากมิติลับที่ฉันแอบใส่ไว้เป็นเคล็ดลับเรียกทรัพย์และโชคลาภสำหรับชีวิตคู่ "ท่านไม่ต้องทำอะไรที่มันละเอียดอ่อนหรอกค่ะ แค่ยืนอยู่ตรงนั้น จับมือข้า แล้วสัญญาว่าจะไม่แอบไปรับงานเสี่ยงอันตรายในป่าลึกโดยไม่บอกข้าอีก แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับภริยาคนนี้" ฉันยิ้มกริ่ม ยื่นมือเรียวไปเคาะปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาเบาๆ ศิลาคว้ามือฉันไว้แน่น ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมและด้ามดาบโอบกุมมือฉันไว้ราวกับมันคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในจักรวาล ความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสจนหัวใจดวงน้อยๆ ของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ แม้เราจะผ่านศึกสงครามประสาทกับบรรดาญาติจอมปลอมที่เคยมาบุกรุกไร่มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่หัวใจจะสั่นไหวเท่ากับวินาทีนี้ "ข้า ศิลา ขอสาบานต่อหน้าผืนดิน ไร่กาแฟ และกลิ่นหอมกรุ่นเหล่านี้ ว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของข้า จะมีไว้เพื่อปกป้อง ดูแล และปรนนิบัติเจ้า... ลินิน ยอดดวงใจของข้า จะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำให้เจ้าระคายเคืองแม้แต่ปลายนิ้ว" เสียงทุ้มต่ำหนักแน่นก้องกังวานไปทั่วสวนกาแฟ ไม่มีคำพูดสวยหรูตามแบบราชสำนัก แต่มันคือคำสัญญาจากลูกผู้ชายที่จริงใจที่สุดในโลกใบนี้ เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากมุมสวน ป้าอุ่นและลุงมั่น สองสามีภรรยาเพื่อนบ้านใจดีที่คอยช่วยเหลือพวกเรามาตลอด ยืนยิ้มจนแก้มปริ "เอ้า! เจ้าบ่าวรีบสวมแหวนให้เจ้าสาวเสียทีเถอะ รอนานจนกาแฟในกาจะหายร้อนหมดแล้วนะ!" ป้าอุ่นส่งเสียงแซwอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับยื่นกล่องไม้สนแกะสลักที่ข้างในบรรจุแหวนวงเกลี้ยงทำจากเมล็ดกาแฟเคลือบเรซิ่นใสฝีมือของศิลาเอง ฉันยื่นมือซ้ายออกไป ศิลาบรรจงสวมแหวนวงนั้นลงบนนิ้วนางอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะแตกสลาย ทันทีที่แหวนสัมผัสผิวเนื้อ ความอบอุ่นแปลกประหลาดก็แล่นพล่านเข้าสู่กระแสเลือด พร้อมๆ กับเสียงแจ้งเตือนจากระบบมิติลับในหัวของฉันที่ดังขึ้นเบาๆ—*[ติ๊ง! ผูกพันธสัญญาคู่ชีวิตสำเร็จ ปลดล็อกพื้นที่ปลูกกาแฟสายพันธุ์พิเศษระดับตำนาน: "Golden Mocha Blossom"]* รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของฉันทันที ดูท่าว่าธุรกิจร้านกาแฟดริปของพวกเราในเมืองหลวงเขตชายแดนนี้ จะไม่ได้มีดีแค่ความอร่อยเสียแล้วสิคะ! "เอาล่ะค่ะ ในเมื่อพิธีการเสร็จสิ้นแล้ว ก็ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอย..." ฉันหันไปหยิบเหยือกเซรามิกบรรบุกาแฟดริปสูตรพิเศษที่หมักบ่มด้วยผลไม้ป่ามิติลับ กลิ่นหอมละมุนดั่งช็อกโกแลตและดอกไม้ป่าพวยพุ่งทะลักออกมาเตะจมูกทันทีที่เปิดฝา "ขอเชิญทุกท่านร่วมดื่มฉลองให้กับความจนที่กำลังจะหมดไป และความร่ำรวยที่กำลังจะมาถึง ณ บัดนี้ค่ะ!" ทุกคนหัวเราะรơiกับคำพูดติดตลกของฉัน แก้วกาแฟถูกยกขึ้นชนกันเสียงดังใสท่ามกลางบรรยากาศยามบ่ายที่แสนรื่นรมย์ ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังจะยื่นแก้วกาแฟดริปแก้วแรกให้ศิลา เสียงฝีเท้าหนักอึ้งจำนวนมากก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วไร่ ตามมาด้วยเสียงพังประตูไม้ไผ่พังครืนลงมาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง! "บังA! สองผัวเมียนี่มันบังอาจจัดงานแต่งงานโดยไม่ได้รับอนุญาตจากตระกูลหลัก แถมยังบังอาจฮุบที่ดินแปลงนี้ไว้คนเดียวอีก!" เสียงแหลมปรี๊ดของ "คุณหญิงยายหงส์" ญาติผู้พี่จอมตะกละที่เคยถูกฉันใช้แป้งทำขนมปังปาใส่หน้าจนวิ่งหนีหางจุกตูดเมื่อเดือนก่อน ดังแหวกลมเข้ามา พร้อมกับร่างท้วมๆ ที่ก้าวเข้ามาในสวนกาแฟด้วยท่าทีวางโต ด้านหลังของนางเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ร่างกำยำนับสิบคนที่ถือไม้กระบองครบมือ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... มีชายวัยกลางคนสวมชุดขุนนางชั้นสูงก้าวตามหลังมาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ศิลาวางแก้วกาแฟในมือลงช้าๆ แววตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นประกายตาสีอำพันดุร้ายดั่งพญาเสือโคร่งที่กำลังถูกรังควานอาณาเขต กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนพวกชายฉกรรจ์หน้าซีดเผือดไปตามๆ กัน แต่ก่อนที่ศิลาจะได้ก้าวออกไปซัดหน้าแขกไม่ได้รับเชิญเหล่านั้นให้กระเด็นออกนอกรั้ว ฉันกลับยกมือขึ้นแตะแขนเขาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มพิกัด "ใจเย็นก่อนค่ะพี่ศิลา..." ฉันก้าวออกไปยืนบังหน้าสามีไว้เล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่แฝงด้วยคมมีด "ดูท่าทางวันนี้... เราจะได้วัตถุดิบชั้นดีมาทำปุ๋ยหมักแปลงกาแฟเพิ่มเสียแล้วสิคะเนี่ย" *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของเบเกอรี่มิติต่างโลกมาโดยตลอดนะคะ!