ศพที่ไม่มีรอยแผล

กลิ่นคาวเลือดที่ควรจะอบอวลอยู่ในอากาศกลับจางหายไปจนน่าประหลาด เหลือเพียงกลิ่นกำยานจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ร.ต.อ. ธารินี ก้าวเท้าผ่านแถบกั้นเขตห้ามเข้าเข้าไปในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์เก่าแก่ใจกลางกรุง แสงไฟจากสปอตไลท์ของกองพิสูจน์หลักฐานสาดกระทบพื้นหินอ่อนที่เปื้อนคราบเหนียวสีเข้ม “มันไม่มีรอยแผล ริน” เสียงทุ้มแหบพร่าของลูกน้องคนสนิทดังขึ้นจากมุมห้องข้างศพชายวัยกลางคน “ปืนไม่มี กระสุนไม่มี ของมีคมก็ไม่มี แต่อวัยวะภายใน... เละเป็นโจ๊ก” ธารินีไม่ได้ตอบในทันที เธอหยุดยืนอยู่หน้าศพ ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเรียวสวยกวาดมองร่างที่นอนบิดเบี้ยวในองศาที่กระดูกมนุษย์ปกติไม่ควรทำได้ เสื้อผ้าของเหยื่อไม่มีรอยฉีกขาด แม้แต่รอยกระดุมหลุดก็ไม่มี เธอคุกเข่าลง ถอดถุงมือยางออกแล้วใช้ปลายนิ้วสัมผัสผิวหนังที่เย็นเฉียบราวกับหินอ่อน ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีรอยไหม้ ไม่มีรอยเข็ม “วิทยาศาสตร์ไม่ได้ให้คำตอบกับทุกเรื่องในโลกหรอกนะ ผู้กอง” เสียงที่คุ้นเคยและชวนให้ขนลุกดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ธารินีไม่ได้หันไปมองทันที เธอเพียงแต่สูดลมหายใจลึกเพื่อข่มความรู้สึกที่เต้นเร่าอยู่ในอก เธอรู้ดีว่าใครกำลังก้าวเข้ามาใกล้ ความกดอากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันทีที่ชายผู้นั้นขยับกาย ศิลาเดินออกมาจากเงามืด เขาสวมชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต แววตาของเขาคู่นั้น... มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ทั่วไป แต่มันเหมือนนักล่าที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อในกรงขัง มือเรียวยาวที่มีรอยสักอักขระจางๆ บริเวณข้อมือของเขาหยิบไปป์ขึ้นมาคาบไว้ แต่ไม่ได้จุดไฟ “คุณมาทำอะไรที่นี่ ศิลา” ธารินีถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ เธอหยัดกายยืนขึ้นเผชิญหน้ากับเขา “ที่นี่เป็นสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรม ไม่ใช่โรงละครเวทีที่คนอย่างคุณจะเดินเข้ามาป้วนเปี้ยนได้ตามใจชอบ” ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลแต่บาดลึก “อาชญากรรม? คุณมั่นใจหรือว่าสิ่งที่ฆ่าคนคนนี้คือมนุษย์? ดูรอบๆ สิ ริน... ไม่มีรอยเท้าคนร้าย ไม่มีลายนิ้วมือ มีเพียงเงาที่ตกค้างบนผนังนั่น” เขาบุ้ยปากไปยังกำแพงด้านหลัง ซึ่งหากสังเกตให้ดี จะเห็นรอยไหม้เกรียมเป็นรูปมนุษย์ในท่าทางที่กำลังกรีดร้อง ธารินีจ้องมองรอยนั้น ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง แม้สมองจะสั่งให้เธอปฏิเสธเรื่องไสยศาสตร์ แต่ความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กเกี่ยวกับ ‘เงาฆาตกร’ ก็ย้อนกลับมาทิ่มแทง “ฉันไม่เชื่อเรื่องงมงาย” ธารินีโต้กลับ พลางก้าวประชิดตัวเขาจนกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ปนกลิ่นธูปจางๆ จากตัวศิลาอบอวลอยู่รอบตัวเธอ “ฉันจะหาหลักฐานด้วยวิธีของฉัน และเมื่อไหร่ที่ฉันมั่นใจว่าคุณเกี่ยวข้อง... คุณจะเป็นคนแรกที่ฉันใส่กุญแจมือ” ศิลาขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาเขาวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาบางอย่างที่อ่านไม่ออก เขาโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร “ถ้าคุณอยากเห็นความจริงมากกว่าที่ตาเห็น ก็ลองมองเข้าไปในดวงตาของศพดูสิ... ไม่ใช่ในฐานะตำรวจ แต่ในฐานะเหยื่อคนต่อไป” ธารินีชะงัก เธอหมุนตัวกลับไปมองร่างนั้นอีกครั้งด้วยความสงสัย ก่อนจะใช้ไฟฉายส่องลงไปที่ใบหน้าของเหยื่ออย่างละเอียด ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ เมื่อเธอเห็นสิ่งที่อยู่ใต้เปลือกตาที่ปิดสนิทของเหยื่อ ดวงตาทั้งสองข้างไม่ได้หลับลงสนิท แต่มันกรอกขึ้นไปด้านบนจนเห็นเพียงตาขาว และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ รูม่านตาที่ขยายกว้างนั้นกำลังหมุนวนเป็นรูปอักขระโบราณสีเลือดที่ค่อยๆ เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต “เขายังไม่ตายสนิทใช่ไหม?” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะหันกลับมา ทว่า พื้นที่ที่ศิลาเคยยืนอยู่กลับว่างเปล่า เหลือเพียงความเงียบงันที่กดทับลงมาบนบ่าราวกับก้อนหินหนักอึ้ง ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากใต้ร่างของเหยื่อ มันเป็นเสียงกระดูกที่ลั่นเปรี๊ยะราวกับถูกบีบอัด ร่างที่ควรจะสิ้นลมไปแล้วกลับค่อยๆ เกร็งตัวขึ้น แผ่นหลังแอ่นโค้งในท่าทางที่ขัดกับหลักกายวิภาค ศพนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาต ก่อนที่ร่างนั้นจะเอ่ยปากพูดด้วยเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก “มัน... ตามมาแล้ว... ธารินี” ธารินีเบิกตากว้าง เธอคว้าปืนพกขึ้นมาจ่อที่หน้าผากของศพที่กำลังลุกขึ้นยืนด้วยความสยดสยอง แต่ก่อนที่นิ้วของเธอจะเหนี่ยวไก ไฟทั้งคฤหาสน์ก็ดับลงสนิท และความมืดมิดที่เข้าปกคลุมก็ดูเหมือนจะขยับได้... มันไม่ได้เงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่เรียกชื่อของเธอซ้ำๆ จากทุกทิศทาง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เงามืดไปพร้อมกับผมในตอนแรกนี้ครับ